ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਨਾ ਸੋਚੋ ਕਿ ਮੈਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹਾਂ—ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਸ਼ਾ ਮੈਦਾਨ-ਏ-ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਾਬਤ ਹੋਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਮਹਿੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਤੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਵਾਲੀ ਨੇ, ਪਰਬਤ ਵਰਗੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੁੰਦੁਭੀ ਨੂੰ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਤੇ ਗੱਜ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜਿਆ; ਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦੁੰਦੁਭੀ ਅਤੇ ਵਾਲੀ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਬਲ ਵਾਲੇ ਵਾਲੀ ਨੇ ਮੁੱਕਿਆਂ, ਘੁੱਟਿਆਂ, ਪੈਰਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਵਾਨਰ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਸੁਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਪੈ ਗਿਆ, ਪਰ ਇੰਦਰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀ ਹੋਰ ਵੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵਾਲੀ ਨੇ ਦੁੰਦੁਭੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਘਾਤਕ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੁੰਦੁਭੀ ਕੁਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਵਗਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਲਾਸ਼ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਇਕ ਹੀ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਮਤੰਗ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਲ ਜਾ ਪਈਆਂ। ਜਦ ਉਹ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਉਥੇ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ, “ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ? ਕਿਸ ਦੁਸ਼ਟ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਛੂਹ ਲਿਆ? ਇਹ ਕੌਣ ਮੂਰਖ ਅਤੇ ਬੇਲਗਾਮ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈ?” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ੀ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸਨੇ ਪਰਬਤ ਵਰਗੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਦੁੰਦੁਭੀ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਪਿਆ ਵੇਖਿਆ। ਆਪਣੀ ਤਪੋ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਤਾ ਲਾ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਸੇ ਵਾਨਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਉਸ ਵਾਨਰ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਸ਼ਾਪ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇੱਥੇ ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿਗਾੜੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਦੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਉਣਾ ਮਨਾਹੀ ਹੈ—ਜੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ। ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਤੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਸੁਰ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਇੱਥੇ ਸੁੱਟੀ ਗਈ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਵੀ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਯੋਜਨ ਭਰ ਫੈਲਿਆ ਹੈ, ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਜੇ ਉਸਦਾ ਕੋਈ ਸਲਾਹਕਾਰ ਵੀ ਇੱਥੇ ਆਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਇੱਥੇ ਨਾਂ ਰਹੇ; ਜੇ ਕੋਈ ਫਿਰ ਵੀ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਜੰਗਲ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਤ ਵਾਂਗ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ, ਫਲ-ਫੁੱਲ, ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ। ਅੱਜ ਤੱਕ ਹੀ ਸਮਾਂ ਹੈ; ਜੇ ਕੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਮੈਂ ਉਸ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਪਰਬਤ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।” ਜਦ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦ ਵਾਲੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਪੁਛਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਤੰਗ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ? ਕੀ ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ?” ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ ਸ਼ਾਪ ਬਾਰੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਰਵেশ ਕਰ ਲਿਆ; ਵਾਲੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਵਾਲੀ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਰਬਤ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਉਹ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਜੋ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੋ, ਇਹ ਦੁੰਦੁਭੀ ਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਪਰਬਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਇਹ ਸੱਤ ਵੱਡੇ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫੁਟੀਆਂ ਵਾਲੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਝਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤਾਕਤ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਸਕਦੇ ਹੋ? ਲਕਸ਼ਮਣ ਹੱਸ ਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਯਕੀਨ ਕਰ ਲਵੋਗੇ ਕਿ ਵਾਲੀ ਮਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?” ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਇਹ ਸੱਤ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਹਨ—ਵਾਲੀ ਨੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਕਈ ਵਾਰ ਹਰ ਇਕ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਛੇਦਿਆ ਹੈ। ਰਾਮ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤ ਛੇਦ ਦੇਵੇਗਾ; ਜਦ ਮੈਂ ਰਾਮ ਦੀ ਇਹ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਲਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਯਕੀਨ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ ਕਿ ਵਾਲੀ ਮਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਦੁੰਦੁਭੀ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੋ ਸੌ ਧਨੁਸ਼ ਲੰਬਾਈ ਤੱਕ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸਨ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਰਾਮ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ, ਫਿਰ ਮੁੜ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। “ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਤੱਕ ਅਜੇਤੁ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਇਨ੍ਹੇ ਔਖੇ ਹਨ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹੀ ਸੋਚ ਕੇ ਮੈਂ ਡਰ ਕੇ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਅਜੈ, ਅਭੇਦ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ, ਹੇ ਰਾਮ। ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰੋਸੇਮੰਦ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਨੇਤਰਤਵ ਹੇਠ, ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।