ਦੁੰਦੁਭੀ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਗੂੰਜਦਿਆਂ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ, "ਤੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਕਿਉਂ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਹੈਂ ਤੇ ਇੰਨਾ ਸ਼ੋਰ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਦੁੰਦੁਭੀ? ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ—ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী!" ਇਸ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁੰਦੁਭੀ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਵੀਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਇੰਝ ਬੋਲਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਜੰਗ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦੇ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣਾਂਗਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਰਾਤ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉ, ਹੇ ਵਾਨਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕਰ। ਤੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਨ ਤੇ ਵੰਡ, ਆਪਣੇ ਵਾਨਰ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ। ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰਾ ਕਰ; ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਲਾਪਰਵਾਹ, ਟੁੱਟਿਆ, ਇਕੱਲਾ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਣਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ।" ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੱਸ ਕੇ, ਦੁੰਦੁਭੀ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਨੂੰ ਤਾਰਾ ਸਮੇਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਾਂ—ਜੇ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ। ਆਉਂ, ਇਹ ਨਸ਼ਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਹੀ ਹੀਰਿਆਂ ਦੀ ਪੀਣੀ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਮਹਿੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਫੜੀ ਤੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਾਨਰ, ਵਾਲੀ, ਨੇ ਦੁੰਦੁਭੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਸੀੰਗਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਗੂੰਜਦਿਆਂ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਉੱਚਾ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ; ਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਤੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗਾ ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਿੱਗਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦੁੰਦੁਭੀ ਤੇ ਵਾਲੀ ਵਿਚ ਡਰਾਵਨੀ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਨੇ ਮੁੱਕਿਆਂ, ਗੋਡਿਆਂ, ਪੈਰਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ। ਵਾਨਰ ਤੇ ਅਸੁਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਸੁਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਇੰਦਰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀ ਹੋਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਦੁੰਦੁਭੀ ਨੂੰ ਚੱਕ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ; ਉਸ ਮੌਤ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੁੰਦੁਭੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਜ਼ਖਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਖੂਨ ਵਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਪਾ ਗਿਆ। ਵਾਲੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮਰੇ ਹੋਏ, ਬੇਹੋਸ਼ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਚੱਕ ਕੇ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਦੁੰਦੁਭੀ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਖੂਨ ਦੇ ਬੂੰਦੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਤੰਗ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਬੂੰਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਦੇਖ ਕੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ? ਕਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਇਸ ਦੁਸ਼ਟ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ? ਇਹ ਕੌਣ ਬੁਰਾ-ਮਨ, ਅਸੰਯਮੀ, ਮੂਰਖ ਹੈ?" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਮਰੇ ਹੋਏ ਭੈਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਿਆ ਵੇਖਿਆ। ਆਪਣੀ ਤਪ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਇੱਕ ਵਾਨਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਾਨਰ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸੁੱਟਿਆ, ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ਾਪ ਲਾਇਆ। "ਇੱਥੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦੀ ਮਨਾਹੀ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਆਵੇਗਾ, ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ—ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ, ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਨੂੰ ਖੂਨ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਰੁੱਖਾਂ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਟੁੱਟ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਅਸੁਰ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ; ਜੇ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਿਆ ਹੈ, ਭਰ ਦੇਵੇ— ਜੇ ਉਹ ਬੁਰਾ-ਮਨ ਆਵੇਗਾ, ਉਹ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ; ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਲਾਹਕਾਰ ਜੇ ਮੇਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਣ, ਉਹ ਵੀ ਇੱਥੇ ਨਾ ਰਹਿਣ; ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁਣ, ਚਲੇ ਜਾਣ। ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਇਸ ਮੇਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਨਵੇਂ ਟਾਹਣਿਆਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟਤਾ, ਤੇ ਫਲ-ਮੂਲ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ—ਅੱਜ ਹੀ ਸੀਮਾ ਹੈ; ਕੱਲ੍ਹ ਜੇ ਮੈਂ ਉਹ ਵਾਨਰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਪਹਾੜ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।" ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਮਤੰਗ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ? ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ?" ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਗੱਲ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੋਏ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਗਿਆ। ਪਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਵਾਲੀ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਵਜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ, ਵਾਨਰ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਨਾਂ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਮ। ਉਸ ਦੀ ਅਸਮਰਥਤਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਹੱਡੀਆਂ ਦਾ ਢੇਰ, ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਦੁੰਦੁਭੀ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਤੇ ਵਾਲੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ। ਤੇ ਇੱਥੇ ਇਹ ਸੱਤ ਵੱਡੇ ਸਾਲ ਰੁੱਖ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਫੈਲੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਵਾਲੀ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦਾ ਪੱਤਾ ਹਿਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਅਦਵਿੱਤੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਈ; ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਸਕੇਂਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ? ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਹੋਣ 'ਤੇ ਤੂੰ ਵਾਲੀ ਦੀ ਮੌਤ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੇਂਗਾ?