ਵਾਨਰਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਾਲੀ ਨੇ, ਡੁੰਡੁਭੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਡੁੰਡੁਭੀ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਇੰਝ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ—ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ।” ਵਾਲੀ ਦੀ ਇਹ ਸੁਝਵਾਨ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਡੁੰਡੁਭੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਹ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਵੀਰ, ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਇੰਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਲੜਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦੇ, ਤਦ ਹੀ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗੇਗਾ। ਜਾਂ ਫਿਰ, ਮੈਂ ਰਾਤ ਲਈ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾ, ਮਨ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੰਦ ਲੈ।” ਡੁੰਡੁਭੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਤੋਹਫ਼ੇ ਵੰਡ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ। ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵਰਗੀ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖ; ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ, ਤੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮੈਂ ਹਾਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਲਾਪਰਵਾਹ, ਟੁੱਟਿਆ, ਇਕੱਲਾ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅੰਡੇ ਨਾਸ਼ਕ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਭੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ।” ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਹੰਸੀ ਮਾਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤਾਰਾ ਆਦਿ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਡੁੰਡੁਭੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, “ਮੈਨੂੰ ਨਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਲੜਾਈ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਆ, ਇਹ ਨਸ਼ਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਰਖ, ਇਹੀ ਤਾਂ ਸੂਰਮੇ ਦੀ ਪੀਣੀ ਹੈ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਮਹੇਂਦਰ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਫੜ ਲਈ ਤੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਹਾਥੀਂ ਡੁੰਡੁਭੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਦੇ ਸਿੰਗ ਫੜ ਕੇ, ਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਡੁੰਡੁਭੀ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਤੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਹਾਰ-ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਛਿੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਮੁੱਕਿਆਂ, ਘੁੱਟਾਂ, ਲੱਤਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਵਾਨਰ ਤੇ ਅਸੁਰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਾਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਡੁੰਡੁਭੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇੰਦਰਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀ ਹੋਰ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਖੀਰ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਡੁੰਡੁਭੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਮਾਰੂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡੁੰਡੁਭੀ ਚਕਨਾਚੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਘਾਵਾਂ ਚੋਂ ਖੂਨ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਲਾਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਡੁੰਡੁਭੀ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਮਤੰਗ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਤਪੋਭੂਮੀ ਵੱਲ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ। ਇਹ ਬੂੰਦਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, “ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਛੂਹ ਲਿਆ? ਇਹ ਕੌਣ ਮੰਦਾ, ਅਣਆਸਥਿਤ, ਮੂਰਖ ਹੈ?” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਡੁੰਡੁਭੀ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ। ਆਪਣੀ ਤਪੋਬਲ ਨਾਲ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਸੇ ਵਾਨਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਉਸ ਵਾਨਰ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, “ਇੱਥੇ ਉਸਦਾ ਪਰਵੇਸ਼ ਮਨਾ ਹੈ; ਜੇ ਆਇਆ ਤਾਂ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ—ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਤਪੋਭੂਮੀ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ, ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮੈਲੀ ਕੀਤੀ।” ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, “ਦਰੱਖਤ ਸੁੱਟ ਕੇ ਤੋੜੇ ਹਨ, ਅਸੁਰ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਚਕਨਾਚੂਰ ਹੋਈ; ਜੇ ਕੋਈ ਮੇਰੀ ਤਪੋਭੂਮੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਫੈਲੀ ਹੈ, ਭਰ ਦੇਵੇ—ਉਹ ਮੰਦਾ ਆਇਆ ਤਾਂ ਮਰੇਗਾ। ਤੇ ਜੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਇੱਥੇ ਆਉਣ, ਉਹ ਵੀ ਨਾ ਰਹਿਣ; ਜੇ ਕੋਈ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ।” “ਇਹ ਜੰਗਲ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਪੱਤਿਆਂ, ਕੋਪਲਾਂ, ਫਲਾਂ ਤੇ ਕੰਦ-ਮੂਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ—ਅੱਜ ਤੱਕ ਸੀਮਾ ਹੈ; ਕੱਲ੍ਹ ਜੇ ਉਹ ਵਾਨਰ ਦਿਖਿਆ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਪਹਾੜ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।” ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਉਸ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਏ। ਉਹ ਜਦ ਵਾਲੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਵਾਲੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਮਤੰਗ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ? ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ?” ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪਏ ਸ਼ਾਪ ਬਾਰੇ ਵੀ ਦੱਸਿਆ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮਾਫੀ ਮੰਗੀ। ਪਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਅਣਡਿੱਠੀ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਕਰ ਲਈ। ਵਾਲੀ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਵਾਲੀ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਮਹਾਪਰਵਤ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਮ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਜੋ ਹੱਡੀਆਂ ਦਾ ਢੇਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਡੁੰਡੁਭੀ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਸੀ ਤੇ ਵਾਲੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ। ਇੱਥੇ ਇਹ ਸੱਤ ਵੱਡੇ ਸਾਲ ਦਰੱਖਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਾਲੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦੇ ਪੱਤੇ ਹਿਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਾਲੀ ਦੀ ਅਤੁੱਲ ਤਾਕਤ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਹੁਣ, ਤੂੰ ਦੱਸ, ਕਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਸਕੇਂਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ?