ਹਿਮਾਵਤ, ਜੋ ਬੜੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਾਨਰ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਨਾਂ ਦੇ ਅਦੁੱਤੀਯ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਬਹੁਤ ਚਤੁਰ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਨਾਮੁਚੀ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਉਵੇਂ ਉਹ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਤਾਂ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਜੇਯ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰ ਹੈ।" ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਡੁੰਡੁਭਿ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੁਰੰਤ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਮਹਿਸੂਸ ਵਾਲੇ ਭੈਂਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲਿਆਇਆ, ਜਿਸਦੇ ਨੁਕੀਲੇ ਸਿੰਗ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਸੀ। ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੱਡਾ ਬੱਦਲ ਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਡੰਘ ਮਾਰੀ, ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਦਾ ਡੰਕ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਨੇੜਲੇ ਦਰੱਖਤ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁਰਚਿਆ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਵਿਹਲੜ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਾਲੀ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਤਾਰਿਆਂ ਸਮੇਤ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਵਨਰਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਲੀ ਨੇ ਡੁੰਡੁਭਿ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਸੰਜੀਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ, "ਡੁੰਡੁਭਿ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਇਥੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਰੋਕ ਕੇ ਇੰਜ ਗੂੰਜ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ। ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ।" ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਇਸ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਡੁੰਡੁਭਿ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਨਾਇਕ, ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰੇਂ। ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਯੁੱਧ ਦੇ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖਾਂਗਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਰਾਤ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕ ਲਵਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਵੇਂ, ਵਾਨਰ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇਂ ਮੌਜਾਂ ਕਰ। ਦਾਨ ਦੇ, ਉਪਹਾਰ ਵੰਡ, ਆਪਣੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ। ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਜੋਂ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ। ਆਪਣੀ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰ, ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਿਹਾ ਹੀ ਪਿਆਰਾ ਜਾਣ। ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਥੰਮਣ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਲਾਪਰਵਾਹ, ਟੁੱਟਿਆ, ਇਕੱਲਾ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅੰਡੇ-ਘਾਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਮਗਨ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਕੇ, ਵਾਲੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਤਾਰਾ ਆਦਿ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਨੂੰ ਨਸ਼ਾ ਨਹੀਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ। ਆ, ਇਹ ਨਸ਼ਾ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਰਖ ਲੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਅਸਲੀ ਮਦਿਰਾ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਮਹੇਂਦਰ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਫੜੀ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਡੁੰਡੁਭਿ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਡੁੰਡੁਭਿ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਖੂਨ ਵਗ ਪਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਕੁੱਛ ਵਾਰ ਮੁੱਕਿਆਂ, ਕੁੱਝ ਵਾਰ ਘੁੱਟੀਆਂ, ਪੈਰਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ। ਜਦ ਵਾਨਰ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਾਰ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਅਸੁਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਪੈ ਗਿਆ ਤੇ ਇੰਦਰਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀ ਹੋਰ ਵੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵਾਲੀ ਨੇ ਡੁੰਡੁਭਿ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਡੁੰਡੁਭਿ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਵਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਕੇ ਇਕ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਲਾਸ਼ ਉੱਡੀ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਵਗਦੀਆਂ ਹੋਇਆਂ ਮਤੰਗ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਡਿੱਗੀਆਂ। ਜਦ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਹ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ? ਕਿਹੜਾ ਮੰਦਬੁੱਧੀ, ਬੇਲਗਾਮ, ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਮੈਨੂੰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਗ ਦਿੱਤਾ?" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਬਾਹਰ ਆਏ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲੀ ਮਰੀ ਹੋਈ ਭੈਂਸ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਆਪਣੀ ਤਪ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਸੇ ਵਾਨਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਇਥੇ, ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਣ ਦੀ ਮਨਾਹੀ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਆਇਆ, ਉਹ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ—ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ, ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਨੂੰ, ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮੈਲਾ ਕੀਤਾ। ਦਰੱਖਤ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਇਹ ਦਰੱਖਤ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵੀ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਜੇ ਉਹ ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਆਇਆ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਜੇ ਉਸਦੇ ਸਲਾਹਕਾਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਉਹ ਵੀ ਇੱਥੇ ਨਾਂ ਰਹਿਣ। ਜੇ ਉਹ ਰਹਿ ਗਏ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗਾ।" "ਇਹ ਮੇਰਾ ਜੰਗਲ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਪੱਤਿਆਂ, ਨੱਕੀਆਂ, ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਹੈ। ਅੱਜ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀ; ਜੇ ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਉਸ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਪਹਾੜ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।" ਜਦ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ, ਤਾਂ ਵਾਨਰ ਉਸ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦ ਵਾਲੀ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬੋਲਿਆ।