ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਲੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਹਟ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕੌਣ ਮੈਨੂੰ ਮੋੜ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਿਮਾਵਤ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਹਿਮਾਵਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਯੋਧਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ ਹੈ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ। ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਨਾਮੁਚੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਜੈ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੈ।" ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁੰਦੁਭੀ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੁਰੰਤ ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੇ ਅਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਭੈਂਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਕृति ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਭਰੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਭਾਰੀ ਗੱਜਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਦਾ ਨਗਾਰਾ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਸ ਨੇ ਨੇੜਲੇ ਦਰੱਖਤ ਢਾਹ ਦਿੱਤੇ, ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਖੋਦਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਉਖੇੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਲੀ, ਜੋ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਆਉਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਵਾਲੀ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਨੇ ਧੀਰੇ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਬੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੁੰਦੁਭੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਰੋਕ ਕੇ ਇੰਝ ਗੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਦੁੰਦੁਭੀ? ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ—ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ।" ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁੰਦੁਭੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਵੀਰ, ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੱਲ ਕਰੇ। ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਯੁੱਧ ਦੇ, ਤਦ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣਾਂਗਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕ੍ਰੋਧ ਅੱਜ ਰਾਤ ਲਈ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਓ, ਹੇ ਵਾਨਰ, ਜਿਹੜਾ ਮਨ ਕਰੇ ਮੌਜ ਮਸਤੀਆਂ ਕਰ।" "ਉਪਹਾਰ ਵੰਡੋ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਗਲ ਲਗਾਓ, ਤੇ ਵਨਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ। ਆਪਣੀ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰ, ਇਸ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਿਹਾ ਪਿਆਰਾ ਬਣਾ; ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਠੰਡਾ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਜੋ ਕੋਈ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਬੇਖ਼ਬਰ, ਟੁੱਟਿਆ, ਇਕੱਲਾ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਣ ਤੇ ਮਾਰੇ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅੰਡੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਭੁਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਤਾਰਾ ਆਦਿ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਅਸੁਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਸਮਝ—ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਆਓ, ਇਹ ਨਸ਼ਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਰਖੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਹੀ ਸੱਚੇ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਾਨੀ ਹੈ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਮਹੇਂਦਰ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵਾਲੀ ਨੇ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਿੰਗ ਫੜ ਕੇ, ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲਿਆ। ਜਬਰ ਨਾਲ ਵਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜਿਆ; ਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ—ਕ੍ਰੋਧ ਅਤੇ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ—ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਨੇ ਮੁੱਕਿਆਂ, ਘੁੱਟਾਂ, ਪੈਰਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਚੱਲੀ, ਵਾਨਰ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਅਸੁਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਪੈਂਦਾ ਗਿਆ ਤੇ ਇੰਦਰ ਪੁੱਤ੍ਰ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਦੁੰਦੁਭੀ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ; ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਦੁੰਦੁਭੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਚਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਾਧੂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਅਸੁਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉੱਠਾ ਕੇ ਇਕ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਲਾਸ਼ ਉੱਠਾ ਕੇ ਸੁੱਟੀ ਗਈ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਮਤੰਗ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਇਹ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਮਤੰਗ ਰਿਸ਼ੀ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?" "ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਦੁਸ਼ਟ, ਮੂਰਖ, ਸੰਯਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਪ੍ਰਾਣੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੂਨ ਛਿੜਕਿਆ? ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਅਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕੀਤਾ?" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਭੈਂਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਦੇਖਿਆ। ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਸੇ ਵਾਨਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਵਾਨਰ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। "ਇੱਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਰਵੇਸ਼ ਨਹੀਂ, ਜੇ ਆਇਆ ਤਾਂ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ—ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਨੂੰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਅਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕੀਤਾ। ਦਰੱਖਤ ਸੁੱਟ ਕੇ ਇਹ ਟੁੱਟ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਵੀ ਇੱਥੇ ਆ ਗਈ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੈ, ਵਿੱਚ ਆਇਆ— ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਜਰੂਰ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਲਾਹਕਾਰ, ਜੇ ਮੇਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਰਹਿਣ— ਉਹ ਵੀ ਇੱਥੇ ਨਾ ਵੱਸਣ; ਜੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਬਚਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ। ਇਸ ਮੇਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪੱਤਿਆਂ, ਨਵੇਂ ਅੰਕੁਰਾਂ, ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਮੂਲਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ— ਅੱਜ ਆਖਰੀ ਦਿਨ ਹੈ; ਕੱਲ੍ਹ ਜੇ ਮੈਂ ਉਸ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਪਹਾੜ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।