ਹਿਮਾਲਯ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੰਡੁਭੀ ਦੇ ਨੇਤਰ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਉੱਤਰਿਆ, “ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਡਰ ਕਰਕੇ ਹਟ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਕੌਣ ਮੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਵਿਰੋਧੀ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।” ਹਿਮਾਵਤ, ਜੋ ਬੜੀ ਸੁਚੱਜੀ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਵੀ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਦੰਡੁਭੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਇੰਦਰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਾਨਰ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਕਲਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਨਾਮੁਚੀ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਉਸ ਕੋਲ ਚਲਾ ਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਅਜੇਯ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੈ।” ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੰਡੁਭੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੁਰੰਤ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਡਾਢੀ ਵਾਲੇ, ਤਿੱਖੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਮਹਾਂ ਮਹਿਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਬਦਲੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜਿਹਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਹਿਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗੱਜ ਨਾਲ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਦਾ ਡੰਕ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਉਖਾੜੀ, ਨੇੜਲੇ ਦਰੱਖਤ ਤੋੜੇ, ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਛਿੱਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਪੂਰਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਗੱਜ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅੰਦਰ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਵਾਲੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ। ਉਹ ਇਸ ਸ਼ੋਰ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਤਾਰਾ ਆਦਿਕ, ਚੰਨ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ। ਵਾਨਰਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਲੀ ਨੇ ਦੰਡੁਭੀ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਮਾਪੇ ਹੋਏ ਬੋਲ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਦੰਡੁਭੀ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਇੰਝ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਰੋਕ ਕੇ ਗੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ। ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ।” ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਇਹ ਸੋਹਣੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੰਡੁਭੀ ਦੇ ਨੇਤਰ ਫਿਰ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, “ਹੇ ਵੀਰ, ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕਰੇਂ। ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਯੁੱਧ ਦੇ, ਤਾਂ ਹੀ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗੇਗਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੈਂ ਰਾਤ ਤੱਕ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕ ਲਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਰਾਸ ਕਰ, ਤੇਰੇ ਵਾਨਰ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂ। ਉਪਹਾਰ ਵੰਡ, ਸਭ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਿਯ ਨਗਰੀ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਦੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦਬਾਉਣ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਜੋ ਕੋਈ ਨਸ਼ੇ, ਲਾਪਰਵਾਹੀ, ਟੁੱਟੇਪਣ, ਇਕੱਲੇਪਣ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਅੰਡ ਨਾਸਕ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ।” ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਤਾਰਾ ਆਦਿਕ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਅਸੁਰਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਨਾ ਸਮਝ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਆ, ਇਹ ਨਸ਼ਾ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਪਰਖੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਹੀਰਿਆਂ ਦਾ ਪਾਨ ਹੈ।” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਮਹੇਂਦਰ (ਇੰਦਰ) ਵਲੋਂ ਮਿਲੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਲਈ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵਾਲੀ ਨੇ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਹਾਥੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਦੰਡੁਭੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ, ਸਿੰਗਾਂ ਫੜ ਕੇ ਉਠਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਗੱਜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਦੰਡੁਭੀ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਤੋਂ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀ, ਕ੍ਰੋਧ ਅਤੇ ਵਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਲੱਗ ਪਏ। ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸੀ, ਮੋੜਾ, ਗੋਡਾ, ਪੈਰ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਿਥੇ ਵਾਨਰ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਅਸੁਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਪਰ ਇੰਦਰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀ ਹੋਰ ਵੀ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਦੰਡੁਭੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਮਾਰੂ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਦੰਡੁਭੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਚਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਵਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਠਾ ਕੇ ਇਕ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਇਕ ਵਾਰ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਮਤੰਗ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਕੁਟੀਆ ਵੱਲ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਬੂੰਦਾਂ ਉਥੇ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਮਤੰਗ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਿਆ, “ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ? ਕਿਹੜਾ ਦੁਸਟ ਮੈਨੂੰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਅਚਾਨਕ ਛੂਹ ਗਿਆ? ਇਹ ਕੌਣ ਕੁਬੁੱਧੀ, ਅਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ, ਮੂਰਖ ਹੈ?” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਪੋਧੀ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮਹਿਸ਼ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਪਿਆ ਵੇਖਿਆ। ਆਪਣੀ ਤਪੋ ਬਲ ਨਾਲ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਸੇ ਵਾਨਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਵਾਨਰ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, “ਇਸ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਣ ਦੀ ਮਨਾਹੀ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ—ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਆਸ਼ਰਮ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਨੂੰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਦਰੱਖਤ ਸੁੱਟ ਕੇ ਇਹ ਤੋੜੇ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਇਥੇ ਟੁੱਟਿਆ। ਜੇ ਕੋਈ ਵੀ ਮੇਰੀ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਇਕ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਹੈ, ਵਿੱਚ ਆਇਆ— ਜੇ ਉਹ ਕੁਬੁੱਧੀ ਇਥੇ ਆਇਆ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਸਲਾਹਕਾਰ ਮੇਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਉਣਗੇ, ਉਹ ਵੀ ਇਥੇ ਨ ਰਹਿਣ। ਜੇ ਉਹ ਇਥੇ ਰਹਿ ਪਏ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ। ਮੇਰੇ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜੋ ਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪੱਤਿਆਂ, ਕੋਪਲਾਂ, ਫਲ ਤੇ ਮੂਲਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ—” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਦੰਡੁਭੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਦੰਡੁਭੀ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ, ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਰਿਸ਼ੀ ਮਤੰਗ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੱਕ, ਇਹ ਵਿਰਲੇ ਘਟਨਾ ਸੰਪੰਨ ਹੋਈ।