ਇੱਕ ਵਾਰ, ਡੂੰਘੇ, ਮੋਤੀ-ਮਾਣਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆ ਦੰਦੁਭੀ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ, "ਮੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇਓ।" ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਉੱਠ ਕੇ ਉਸ ਦੈਤਿਆ ਨੂੰ ਬੋਲੇ। ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਦੰਦੁਭੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜੋ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜੋ ਤਪੱਸਵੀਆਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੈ ਹਿਮਵੰਤ—ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੇ ਸਸੁਰ ਹਨ। ਉਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੱਡੇ ਝਰਨੇ, ਅਨੇਕਾਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਅਤੇ ਜਲਪਾਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਤੁੱਲ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਹਿਮਵੰਤ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੰਦੁਭੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੈਤਿਆ ਸੀ, ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਤੁਰ ਕੇ ਹਿਮਵੰਤ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦੰਦੁਭੀ ਨੇ ਹਿਮਵੰਤ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਵੱਡੇ, ਹਾਥੀ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ ਪੱਥਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੇ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹਿਮਵੰਤ ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਖਰ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲੇ, "ਹੇ ਦੰਦੁਭੀ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਤੰਗ ਨਾ ਕਰ। ਮੈਂ ਤਪੱਸਵੀਆਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬਾਂ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ, ਯੁੱਧ 'ਚ ਨਹੀਂ।" ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੰਦੁਭੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਲੱਗਾ, "ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਲੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਕੌਣ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਵਿਰੋਧੀ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਿਮਵੰਤ ਨੇ, ਜੋ ਚੰਗਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਸੀ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਗੁੱਸੇ ਚ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਵਾਨਰ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬੜੀ ਤਾਕਤ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਕਲਾ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਨਾਮੁਚੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਯੁੱਧ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉੱਦੇ ਕੋਲ ਜਾਓ, ਉਹ ਅਜੇ ਤੱਕ ਅਜਿੱਤ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੈ।" ਹਿਮਵੰਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੰਦੁਭੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੁਰੰਤ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਭੈੜਾ ਮਹਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਮੱਝ ਵਰਗਾ ਬਣਾ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਸਿੰਗ ਤਿੱਖੀਆਂ ਤੇ ਰੂਪ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਪੂਰੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦੰਦੁਭੀ ਨੇ ਅਜਿਹਾ ਗੱਜਿਆ ਕਿ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਦਾ ਨਗਾੜਾ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਨੇੜਲੇ ਦਰੱਖ਼ਤ ਤੋੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਖੋਦ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਉਖਾੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰੇ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਵਿਹਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਸ਼ੋਰ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਲੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸੀ, ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਤਾਰਾ ਆਦਿ ਸਭ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਲੀ ਨੇ ਦੰਦੁਭੀ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਨਾਪਤੋਲ ਬੋਲ ਬੋਲੇ, "ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦਰਵਾਜਾ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਹੈਂ ਅਤੇ ਇੰਨਾ ਗੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਦੰਦੁਭੀ? ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ—ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ।" ਵਾਨਰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੰਦੁਭੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਬੋਲੇ, "ਹੇ ਵੀਰ, ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰੇ; ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਯੁੱਧ ਦੇ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖਾਂਗਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਅੱਜ ਰਾਤ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕ ਲਵਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਓ, ਹੇ ਵਾਨਰ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁਂ ਮੌਜਾਂ ਕਰ।" "ਉਪਹਾਰ ਵੰਡ, ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ; ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰ, ਇਸ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰੀ ਕਰ; ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਬੇਖ਼ਬਰ, ਟੁੱਟਿਆ, ਇਕੱਲਾ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅੰਡੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਭੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਹੱਸਿਆ, ਤੇ ਤਾਰਾ ਆਦਿ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੰਦੁਭੀ ਨੂੰ ਬੋਲੇ, "ਮੈਨੂੰ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਸਮਝ—ਜੇ ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ। ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਸ਼ਾ ਅਸਲੀਅਤ ਵਜੋਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹੀ ਤਾ ਵੀਰਤਾ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਮਹੇਂਦਰ (ਇੰਦਰ) ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਫੜੀ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵਾਲੀ ਨੇ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਦੰਦੁਭੀ ਨੂੰ ਜਿਹੜਾ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਸਿੰਗ ਫੜ ਕੇ ਉੱਚਾਲ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜਿਆ। ਵਾਲੀ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੱਜਿਆ; ਦੰਦੁਭੀ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਤੋਂ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਗੁੱਸਾ ਅਤੇ ਪਰਾਜਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮੁੱਕਿਆਂ, ਘੁੱਟਣਾਂ, ਪੈਰਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ। ਜਦ ਵਾਨਰ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੈਤਿਆ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦਕਿ ਇੰਦਰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀ ਹੋਰ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਦੰਦੁਭੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਦੰਦੁਭੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਜਖਮਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਲਹੂ ਵਗਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਲਾਸ਼ ਆਪਣੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਚੱਕੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਇੰਨੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਮਤੰਗ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਤਪੋਭੂਮੀ ਵੱਲ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਥੇ, ਜਦ ਮਤੰਗ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਹ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?