ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਰ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ—ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ—ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਲਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇ।" ਤਦ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਸੀ, ਕismet ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪਸਵੀਆਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹਿਮਵਤ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਸੁਰ ਵੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੋਇਆ। ਹਿਮਵਤ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀਆਂ ਝਰਨਾਂ, ਕਈ ਗੁਫਾਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰੋਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅਸੁਰ ਨੇ ਹਿਮਵਤ ਨੂੰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਤੀਰ ਵਾਂਗ, ਹਿਮਵਤ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦੁੰਦੁਭੀ ਨੇ ਹਿਮਵਤ ਪਹਾੜ ਦੇ ਉੱਤੇ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਸਫ਼ੇਦ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟਿਆ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹਿਮਵਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਰਮ ਅਤੇ ਸੁਹਾਵਣਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਸਫ਼ੇਦ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਹੇ ਦੁੰਦੁਭੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤੰਗ ਨਾ ਕਰ; ਮੈਂ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ, ਯੁੱਧ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ।" ਹਿਮਵਤ ਦੇ ਇਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁੰਦੁਭੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੇ ਤੂੰ ਲੜਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੱਸ ਕਿ ਕੌਣ ਮੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਹਿਮਵਤ, ਜੋ ਵਾਕ-ਚਾਤੁਰ ਅਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਵਿਅਪਕ ਕੀਸ਼ਕਿੰਧਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী, ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਯੁੱਧ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਨਾਮੁਚੀ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦਿੱਤਾ।" "ਜੇ ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਜੈਯ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੈ।" ਹਿਮਵਤ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁੰਦੁਭੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੁਰੰਤ ਕੀਸ਼ਕਿੰਧਾ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਇੱਕ ਭੈੜੇ, ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਬਾਝ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੱਡਾ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਜੰਗਲੀ ਭੈਸ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਕੀਸ਼ਕਿੰਧਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਆਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਵੱਜਣ ਵਾਲੀ ਡੰਗ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਨੇੜਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ, ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੰਭਿਆ, ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਉਖਾੜਿਆ, ਉਹ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵਾਲੀ, ਜੋ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕਮਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਤਾਰਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਚੰਦ ਦੇ ਤਾਰੇ ਨਾਲ ਨਿਕਲਿਆ। ਵਾਲੀ, ਜੋ ਬਾਂਦਰਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਦੁੰਦੁਭੀ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਅਤੇ ਮਜਬੂਤ ਬਚਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਦੁੰਦੁਭੀ? ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈ—ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ।" ਵਾਲੀ ਦੇ ਇਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁੰਦੁਭੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਬੋਲਣਾ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਯੁੱਧ ਦੇ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਣਾਂਗਾ।" "ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਅੱਜ ਰਾਤ ਲਈ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਨਾਉ, ਹੇ ਬਾਂਦਰ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਰਸ ਲੈ।" "ਉਪਹਾਰ ਦੇ ਅਤੇ ਵੰਡ; ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ; ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ।" "ਕੀਸ਼ਕਿੰਧਾ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰਾ ਕਰ; ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।" "ਜੋ ਕਿਸੇ ਮਸਤ, ਲਾਪਰਵਾਹ, ਟੁੱਟੇ, ਇਕੱਲੇ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅੰਡਾ-ਭੰਨਣ ਵਾਲਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਮਸਤ।" ਤਦ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੱਸ ਕੇ, ਤਾਰਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਅਸੁਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਮਸਤ ਸਮਝ ਨਾ—ਜੇ ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਮਸਤਪਨ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਾਬਤ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਦੀ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਰਾਬ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਮਹਿੰਦਰ (ਇੰਦਰ) ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੁੰਦੁਭੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਦੇ ਸਿੰਗ ਫੜ ਕੇ, ਵਾਲੀ, ਜੋ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ। ਜੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਗੂੰਜ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗਾ ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਿੱਗਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇ ਇरਾਦੇ ਨਾਲ, ਦੁੰਦੁਭੀ ਅਤੇ ਵਾਲੀ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਮੋਟੇ, ਗੋਡਿਆਂ, ਪੈਰਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ। ਜਦੋਂ ਬਾਂਦਰ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ, ਅਸੁਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦਕਿ ਇੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੋਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਦੁੰਦੁਭੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ; ਉਸ ਮੌਤ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਦੁੰਦੁਭੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਸ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਜਖਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲਹੂ ਵੱਡੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਵਗਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਅਤੇ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਵਾਲੀ ਨੇ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੀ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ, ਮਤੰਗ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਪੈ ਗਈਆਂ।