ਇੱਕ ਵਾਰ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਮਹਾਂ-ਭੈਂਸਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦੁੰਦੁਭੀ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਰਦਾਨ ਦੇ ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਂ-ਭੈਂਸਾ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸਮੁੰਦਰ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਵਿਹੜੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਂ-ਸਾਗਰ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ: "ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰ!" ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਸੀ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਉਠ ਕੇ, ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ। ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਵਿਸ਼ਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਮਹਾਂ-ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਹਿਮਵਤ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਸਸੁਰ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅਦਭੁਤ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਦੁੰਦੁਭੀ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਸਮੁੰਦਰ ਡਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਹਿਮਵਤ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਿਮਵਤ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ, ਚਿੱਟੇ ਪੱਥਰ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੇ, ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਪਾਈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹਿਮਵਤ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਮਰਦਮ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਿਆ: "ਏ ਦੁੰਦੁਭੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪਾਸ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਤੰਗ ਨਾ ਕਰ; ਮੈਂ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ।" ਹਿਮਵਤ ਦੀਆਂ ਬੁਧੀਮਾਨ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁੰਦੁਭੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ: "ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਲੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਾਂ ਡਰ ਕਰਕੇ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੱਸ ਕਿ ਕੌਣ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਿਰੋਧੀ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਹਿਮਵਤ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਐਸਾ ਨਾ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ: "ਇਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਾਨਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵ-ਵਿਖਿਆਤ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਬਹੁਤ ਚਤੁਰ, ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ; ਉਹ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਨਮੂਚੀ ਨੂੰ, ਤੈਨੂੰ ਇੱਕਲਾ ਯੁੱਧ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ, ਉਹ ਅਜੈਯ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੈ।" ਹਿਮਵਤ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁੰਦੁਭੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੁਰੰਤ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਭੈਂਸਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗਾਂ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਭਰੇ ਮਹਾਂ-ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਆ ਕੇ, ਦੁੰਦੁਭੀ ਨੇ ਐਸਾ ਗੂੰਜ ਪਾਈ ਕਿ ਧਰਤੀ ਹਲ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਧ ਦਾ ਡੰਗਰ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਨੇੜਲੇ ਰੁੱਖ ਤੋੜ ਕੇ, ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਤੇ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਚੀਰ ਕੇ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਵਿਹੜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਸ਼ੋਰ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਲੀ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਸੀ, ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਤਾਰੇ ਨਾਲ ਚੰਦ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ। ਵਾਲੀ, ਬੰਦਰਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਦੁੰਦੁਭੀ ਨੂੰ ਠੰਡੇ ਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਐਸਾ ਗੂੰਜ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਦੁੰਦੁਭੀ? ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈ—ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਏ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ।" ਵਾਲੀ ਦੀਆਂ ਬੁਧੀਮਾਨ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁੰਦੁਭੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ: "ਏ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਯੁੱਧ ਦੇ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖਾਂਗਾ।" "ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਰਾਤ ਲਈ ਰੋਕ ਲਵਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਮਨ ਚਾਹੀ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਨਾਓ, ਬੰਦਰ, ਅਨੰਦ ਲੈ।" "ਤੂੰ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ, ਉਪਹਾਰ ਵੰਡ, ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ; ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੀਤ ਕਰ; ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ—ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।" "ਜੋ ਕੋਈ ਮਸਤ, ਲਾਪਰਵਾਹ, ਟੁੱਟਾ, ਇਕੱਲਾ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅੰਡਾ-ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਭਟਕਿਆ।" ਫਿਰ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੱਸ ਕੇ, ਤਾਰਾ ਸਮੇਤ ਸਭ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਅਸੁਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ: "ਮੈਨੂੰ ਮਸਤ ਨਾ ਸਮਝ—ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਮਸਤਤਾ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਾਬਤ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਹੀਰਿਆਂ ਦੀ ਪੀਣੀ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਮਹੇਂਦਰ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਫੜੀ, ਤੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਾਲੀ ਨੇ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਦੁੰਦੁਭੀ ਨੂੰ ਸਿੰਗਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ, ਬੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਗੂੰਜ ਪਾ ਕੇ ਸੁੱਟਿਆ। ਜੋਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਪਾਈ; ਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਕੰਨੋਂ ਰਕਤ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਿੱਗਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਦੁੰਦੁਭੀ ਅਤੇ ਵਾਲੀ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਮੁੱਕਿਆਂ, ਗੁਟਣੀਆਂ, ਪੈਰਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ। ਜਦੋਂ ਬੰਦਰ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ, ਅਸੁਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਦੁੰਦੁਭੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ; ਉਸ ਮੌਤ-ਭਰਿਆ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਦੁੰਦੁਭੀ ਕੁਚਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਜ਼ਖਮਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਰਕਤ ਵਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਪਾ ਗਿਆ। ਵਾਲੀ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਰੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।