ਜਦੋਂ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਉਹ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਸਨੇ ਰਾਮ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਰਘੁਨੰਦਨ! ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਹੜੇ ਸਿੱਧਾ ਜਿੰਦ ਤੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਆਹ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੂਰਜ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।” ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, “ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ ਕਿ ਵਾਲੀ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਉਸਦੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਤੇ ਅਡੋਲਤਾ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰ ਲੈਣਾ। ਇਹ ਵਾਲੀ ਪੱਛਮੀ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੂਰਬ ਤੱਕ, ਦੱਖਣ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਤੱਕ, ਅਜੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਵੀ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਪੂਰਾ ਇਲਾਕਾ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਛਲਾਂਗ ਲਗਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਦਰੱਖਤ ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ।” ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਮਹਾਬਲੀ ਮਹਿਸ਼ (ਭੈਂਸ) ਦੁੰਦੁਭਿ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ, ਜੋ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਜਿੰਨੀ ਤਾਕਤ ਸੀ। ਉਹ ਦੁੰਦੁਭਿ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਚੂਰ, ਤੇ ਇਕ ਵਰਦਾਨ ਦੇ ਭਰਮ ਵਿੱਚ, ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਸਮੁੰਦਰ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ।” ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਸੀ, ਭਾਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਦੁੰਦੁਭਿ ਨੂੰ ਉੱਤਰਿਆ। ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜੋ ਤਪੱਸਵੀਆਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ—ਹਿਮਾਵਤ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਸੱਸੁਰ ਹੈ। ਉਸ ਕੋਲ ਵੱਡੀਆਂ ਝਰਨੀਆਂ, ਘੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਹਨ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਅਣਮੁੱਲੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ।” ਜਦੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਦੁੰਦੁਭਿ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਤੁਰ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦੁੰਦੁਭਿ ਨੇ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਵੱਡੇ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਪੱਥਰ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੇ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਪਾਈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਹਿਮਾਵਤ, ਜੋ ਨਰਮ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, “ਹੇ ਦੁੰਦੁਭਿ! ਮੈਂ ਤਪੱਸਵੀਆਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹਾਂ, ਯੁੱਧ ਕਰਨਾ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤੰਗ ਨਾ ਕਰ।” ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁੰਦੁਭਿ ਦੇ ਅੱਖ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਲੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਦੱਸ ਕਿ ਕੌਣ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇਵੇਗਾ? ਮੈਂ ਵਿਰੋਧੀ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।” ਹਿਮਾਵਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਇੱਕ ਮਹਾਬਲੀ ਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਹ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਜੰਗ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਨਾਮੁਚੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਜੇਤ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੈ।” ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁੰਦੁਭਿ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੁਰ ਕੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਭੈਂਸ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਨੁਕੀਲੇ ਸਿੰਗ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਆਕਾਰ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਵੱਡਾ ਘਟਾ ਹੋਵੇ। ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦੁੰਦੁਭਿ ਨੇ ਐਸਾ ਗੂੰਜਿਆ ਕਿ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਦਾ ਨਗਾਰਾ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਨੇੜਲੇ ਦਰੱਖਤ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਦੀ ਅਕੜ ਬਿਲਕੁਲ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਉਸ ਸ਼ੋਰ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਲੀ, ਜੋ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਆਉਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਵਾਲੀ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ, ਸਾਫ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁੰਦੁਭਿ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਹੈਂ ਤੇ ਐਸਾ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਦੁੰਦੁਭਿ? ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ—ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ।” ਵਾਲੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁੰਦੁਭਿ ਦੇ ਅੱਖ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਵੀਰ! ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਬੋਲਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਜੰਗ ਦੇ, ਤਾਂ ਹੀ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖਾਂਗਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਰਾਤ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਵਾਂਗਾ, ਤੇਰਾ ਉਤਸਵ ਚਲਣ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਵਾਨਰ! ਤੂੰ ਮਨਮੌਜੀ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਨਾ ਲੈ। ਉਪਹਾਰ ਵੰਡ, ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ। ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ, ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਿਹਾ ਪਿਆਰਾ ਕਰ, ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਜੋ ਕੋਈ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਲਾਪਰਵਾਹ, ਟੁੱਟਿਆ, ਇਕੱਲਾ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅੰਡੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਚੂਰ ਹੈਂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੱਸਿਆ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਗੁੱਸਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਤਾਰਾ ਆਦਿ ਸਾਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੁੰਦੁਭਿ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਸਮਝ, ਜੇ ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਨਸ਼ਾ ਤਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਪੇਯ ਹੈ—ਆ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਪਰਖ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਮਹੇਂਦਰ (ਇੰਦ੍ਰ) ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।