ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦੋ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਕਿ ਕਕੁਤਸਥ ਦੇ ਸਨ, ਬਹਾਦਰੀ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਸਾਧੂ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਛੇ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਇਸ ਅਸ਼ਰਮ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਨਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ ਮੌਨ ਰਹਿਣਗੇ। ਇਸ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਛੇ ਦਿਨ ਅਤੇ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਬੇਨੀਂਦਰੇ ਰਹਿ ਕੇ ਉਸ ਅਸ਼ਰਮ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਦੋ ਬਹਾਦਰ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਕਿ ਮਹਾਨ ਤੀਰੰਦਾਜ਼ ਸਨ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਜਦੋਂ ਛੇਵੀਂ ਰਾਤ ਆਈ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਯਾਜਕ ਅਤੇ ਪੰਡਿਤਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਯਾਜਨਾ ਦਾ ਮੰਚ ਚਮਕ ਉਠਿਆ। ਮੰਚ, ਜੋ ਕਿ ਦਰਭਾ ਘਾਸ, ਲੱਡਲੀਆਂ ਅਤੇ ਬਲੀ ਦੇ ਫੁਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਯਾਜਨਾ ਦੇ ਸਮਾਰੋਹ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਅਤੇ ਉੱਚ ਧੁਨੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ। ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਇਸੇ ਦੌਰਾਨ, ਦੋ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਮਾਰੀਚ ਅਤੇ ਸੁਭਾਹੂ, ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਆਏ ਅਤੇ ਖੂਨ ਦੀ ਬੂੰਦਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਮੰਚ ਨੂੰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਲਕਸ਼ਮਣ, ਇਹ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖੋ, ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਬੰਦੂਕ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉੱਡ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਉਡਦੇ ਹਨ।" ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ, ਪਰ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮਾਰੀਚ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਮਨਵਾਂ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ। ਉਹ ਤੀਰ ਲੱਗਣ 'ਤੇ, ਮਾਰੀਚ ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਸੌ ਯੋਜਨਾਂ ਦੂਰ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਦਿਆਂ, ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਲਕਸ਼ਮਣ, ਇਹ ਮਨਵਾਂ ਦਾ ਤੀਰ ਉਸ ਨੂੰ ਭ੍ਰਮਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਨਹੀਂ ਲੈ ਰਿਹਾ।" ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਨਿਰਦਯ, ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਬਲਿਦਾਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਅਗਨਿਯਾ ਤੀਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸੁਭਾਹੂ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਗਣ 'ਤੇ, ਸੁਭਾਹੂ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਗਿਰ ਗਿਆ। ਰਾਮ ਨੇ ਫਿਰ ਵਾਯਵਿਆ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਦੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਮੇਰਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਬਿਤਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਧੂਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ। ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਧਰਮਿਕ ਬਲੀਦਾਨ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਗੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਕਈ ਅਦਭੁਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਖ ਸਕਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਅਸਮਾਨੀ ਧਨੁਸ਼। ਇਹ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਕਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਕੋਈ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਤਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਹਾਦਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਤਾਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੋਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਰਾਮ, ਜੋ ਕਿ ਕਕੁਤਸਥ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਹਨ, ਜਨਕ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਇਸ ਅਦਭੁਤ ਬਲੀਦਾਨ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਖਣਗੇ। ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾਥ ਲੈ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤੀ। "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਦਾ, ਮੈਂ ਸਿੱਧਾਸ਼ਰਮਾ ਤੋਂ ਜਾਨਵੀ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ, ਹਿਮਾਲਯਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਅਭਿਆਸਾਂ ਦੀ ਪਾਸੇ ਚਲੇ ਗਏ।