ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਥਾ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਸੁਣਾਈ। ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, “ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਾਲ਼ੀ ਦੇ ਮਰਨ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ। ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਗੂਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਲੁਕਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਬੜੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਇਹ ਜਾਣ ਲਿਆ। ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਜਨਤਾ ਨੇ ਮੇਰੀ ਮੀਟਿੰਗ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਮੈਂ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਰਾਜ ਮੇਰਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਵਾਲ਼ੀ, ਜੋ ਰਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬੜੀ ਕਰਕਸ਼ ਬੋਲੀਆਂ ਕਹੀਆਂ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਸੰਯਮ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਮਾੜਾ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਆਦਰ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਝੁਕਿਆ। ਵਾਲ਼ੀ ਰਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਮਕੁਟ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ, ਪਰ ਵਾਲ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਵਾਲ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੀ। ਮੈਂ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਆਏ ਹੋ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ, ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਅਸਹਾਇ ਸੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਸਹਾਰੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਛਤਰ, ਜੋ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਕ-ਪੂੰਛ ਦਾ ਪੰਖਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਕਬੂਲ ਕਰੋ।” “ਮੈਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਗੂਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰਿਹਾ। ਗੂਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਖੂਨ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀ ਨਾਲ ਗੂਫਾ ਦਾ ਮੂੰਹ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਆਇਆ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਜਨਤਾ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੁਖੀ ਦਿਲ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਇਹ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿਓ। ਰਾਜਾ ਹੋਣ ਦਾ ਆਦਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੇ ਗੈਰ-ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਜਨਤਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਹੁਣ ਰਾਜ ਤੁਹਾਡੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ। ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਖਾਲੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਐਸਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਵਾਨਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਡਾਂਟ ਦਿੱਤੀ। ‘ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ!’ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਾਲ਼ੀ ਨੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਦੋਸਤਾਂ ਵਿਚ, ਤੀਖੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ: ‘ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮੈਯਾਵੀ, ਵੱਡਾ ਰਕਸ਼ਸ, ਰਾਤ ਨੂੰ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਸੀ।’ ‘ਉਹ ਕਦੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਜਧਾਨੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਮੇਰਾ ਤੀਖਾ ਭਰਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਇਆ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਇੱਕਲੇ ਨਹੀਂ, ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਡਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਡਰ ਕਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਗੂਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ, ਵੱਡੀ ਗੂਫਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ: “ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰੇ ਬਿਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਤੂੰ ਗੂਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਉਡੀਕ ਕਰ, ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਾ ਦੇਵਾਂ।” ‘ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ, “ਉਹ ਇੱਥੇ ਉਡੀਕ ਰਿਹਾ ਹੈ,” ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਡਰਾਉਣੇ ਅਤੇ ਬੇਰਹਮੀ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਵੇਖਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਖੂਨ ਦੀ ਧਾਰ ਨਿਕਲੀ, ਜੋ ਗੂਫਾ ਨੂੰ ਭਰ ਗਈ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗੂੰਜੀ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਗੂਫਾ ਦਾ ਬੰਦ ਮੂੰਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਮੈਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ‘ਸੁਗ੍ਰੀਵ!’ ਆਖਿਆ, ਪਰ ਕੋਈ ਉਤਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਰਾਜ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਭਰਾਤਾ-ਭਾਵ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਵਾਲ਼ੀ ਨੇ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਵਸਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੋਂ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ। ਐਸਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ। ਆਪਣੀ ਅਗਵਾ ਹੋਈ ਪਤਨੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਵੱਡੀ Ṛṣyamūka ਪਹਾੜੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਾਲ਼ੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਿਰੋਧ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਦੇਖੋ, ਰਾਮ ਜੀ, ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਵਾਲ਼ੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਮ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਦਿਓ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕੋ। ਜਦ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਐਸਾ ਕਿਹਾ, ਤਦ ਰਾਮ ਜੀ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਨਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬੋਲੇ: “ਮੇਰੇ ਤੀਰ, ਜੋ ਕਦੇ ਵਿਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਮਾੜੇ ਵਾਲ਼ੀ ਉੱਤੇ ਜਾਵਣਗੇ।