ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਰਿੱਚਾ ਕਸ਼ਿਆਪ ਨੇ ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਅਦਿਤੀ, ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਕੱਠੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਬਾਤ ਕੀਤੀ ਹੈ।" ਉਸਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਬੂਨ ਦਾਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਬੂਨ ਦੇਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ; ਹੇ ਅਡਿੱਗ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਾਓ ਅਤੇ ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਬਣਾਓ।" ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਬਣੇ, ਹੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ; ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰੋ ਜੋ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਬਾਲ ਕਾਂਡ ਦੇ ਤੀਜੇ ਸਰਗ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਦੋ ਪ੍ਰਿੰਸ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸਨ ਅਤੇ ਜੋ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਮਾਹਾਨ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਰਾਤ ਦੇ ਭਟਕਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਨਾ ਗਵਾਂਈਏ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿੰਸਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ। "ਅੱਜ ਤੋਂ ਛੇ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ, ਤੁਸੀਂ ਦੋ ਰਘਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਣੀ ਪਏਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਚੁੱਪ ਰਹੇਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਿੰਸਾਂ ਨੇ ਛੇ ਦਿਨ ਅਤੇ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਜਾਗਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਛੇਵੀਂ ਰਾਤ ਆਈ, ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੋ।" ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਹਵਾਈ ਮੰਦਰ ਚਮਕਿਆ, ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਦਰਬਾ ਘਾਸ, ਲਾਡਲੀਆਂ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਯੱਗ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਪਰ ਅਚਾਨਕ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ੋਰ ਉੱਠਿਆ। ਇੱਕ ਬੱਦਲ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਦੋ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਮਾਰੀਚਾ ਅਤੇ ਸੁਬਾਹੂ, ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਆਏ ਅਤੇ ਖੂਨ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਰਾਮ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਖੂਨ ਦੇ ਸਰਬੰਧ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਅੱਗੇ ਵਧੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। "ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵੇਖੋ ਇਹ ਬੁਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਨਵ ਬੰਦੂਕ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਮਾਰਨਾ ਹੈ," ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਮੈਂ ਇਹ ਕਰਾਂਗਾ, ਪਰ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।" ਇਸ ਬਾਅਦ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੰਦੂਕ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਮਾਰਿਚਾ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਮਾਨਵ ਬੰਦੂਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਰਿਚਾ ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੌ ਯੋਜਨਾ ਦੂਰ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ। "ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵੇਖੋ, ਮਾਨਵ ਤੀਰ, ਜੋ ਮਨੁ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਇਸਨੂੰ ਭ੍ਰਮਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਇਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ," ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਮੈਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਾਂਗਾ—ਬੇਰਹਿਮ, ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਯੱਗਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਬਾਹੂ ਨੂੰ ਬੰਦੂਕ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਦੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਯੱਗ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਕਾਰਜ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।" ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬਿਤਾਇਆ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਸਵੇਰ ਹੋਈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲੇ। "ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ। ਸਾਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿਓ, ਸਬ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀ," ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ, ਮਿਥਿਲਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਇੱਕ ਧਰਮਿਕ ਯੱਗ ਕਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਅਸੀਂ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਜਾਓਗੇ; ਉਥੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਧਰਮ ਧਨੁੱਖ ਦੇਖ ਸਕੋਗੇ," ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਇਹ ਧਨੁੱਖ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਦੇਵਤਾ, ਗੰਦਰਵਾ, ਅਸੁਰ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਚੀਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਜਾਰੀ ਰਹੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਅਨੁਭਵਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕੀਤੀ।