ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬਲ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰੋ, ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਜਗ੍ਹਾ ਨਾ ਦਿਓ। ਜੋ ਲੋਕ ਦੁੱਖ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰੋ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਵੀ ਅਣਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਦੁੱਖ ਛੱਡੋ ਅਤੇ ਹੌਸਲੇ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰੋ।" ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਨਾਤੇ ਕਹੀਆਂ, ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਦੋਸਤ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੁਸੀਂ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰੋ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਸ਼ਕਾਂ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪੂੰਝ ਲਿਆ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀਆਂ ਹੌਸਲਾ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਿੱਤਾ। ਕਕੁਤਸਥ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਕ ਪਿਆਰ ਵਾਲਾ, ਭਲਾ ਦੋਸਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ 'ਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਧੀਰਜ ਪਾ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਐਸਾ ਸਾਥੀ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ 'ਚ।" "ਹੁਣ, ਤੂੰ ਮੈਥਿਲੀ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨਿਰਦਈ, ਬੁਰਾ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਲਈ ਪੂਰਾ ਉਪਰਾਲਾ ਕਰ। ਜੇ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਦੱਸ ਦੇ; ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਚ ਮੀਂਹ ਪੈਣ 'ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਫਲ-ਫੂਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਜੋ ਕੁਝ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਬੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਉਹ ਸੱਚ ਸਮਝ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਬੋਲਾਂਗਾ; ਇਹ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਰਾਘਵ ਜੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਅਤੇ ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਬੰਦਰ, ਦੋਵੇਂ ਗहरे ਸਾਥੀ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ। ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਬੰਦਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸਮਝ ਲਿਆ। ਹੁਣ, ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦੇ ਅਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲੇ, "ਸੱਚਮੁੱਚ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ—ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ ਬਣੇ ਹੋ। ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਵੀ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਛੱਡੋ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਮੈਂ ਆਦਰ ਪਾਇਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਾਕਸ਼ੀ ਕਰਕੇ, ਰਘੁਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਯੋਗ ਦੋਸਤ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਜਾਣ ਲਵੇਗਾ; ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੁਣ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦਾ। ਪਰ, ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਜੋ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੌਸਲਾ ਮਜ਼ਬੂਤ।" "ਚਾਂਦੀ, ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਸੁੰਦਰ ਗਹਣੇ ਹੋਣ, ਧਰਮਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ।" "ਦੋਸਤ ਲਈ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਲੋਕ ਧਨ, ਆਰਾਮ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਆਪਣਾ ਦੇਸ਼ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਐਸਾ ਪਿਆਰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।" ਫਿਰ, ਰਾਮ ਜੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, 'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ' ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਘੁਮਾ ਲਈ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰ ਤੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਲਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਕੁਝ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ। ਉਸ ਰੁੱਖ ਦੀ ਇੱਕ ਡਾਲੀ, ਜੋ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਟੋੜ ਕੇ ਰਾਮ ਜੀ ਲਈ ਵਿਛਾ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਲਾ ਰੁੱਖ ਦੀ ਡਾਲੀ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਉਸਨੇ ਟੋੜੀ ਸੀ। ਰਾਮ ਜੀ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਂਤ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਸ਼ਾਲਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਬੈਠੇ ਸਨ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਹੌਲੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ, ਬੋਲਿਆ, "ਮੈਂ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵੱਲੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਡਰ-ਡਰ ਕੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਛਿਨ ਲਈ ਗਈ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹਾਂ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਡਰ 'ਚ ਡੁੱਬੇ, ਮਨ ਤਣਾਵ ਵਿੱਚ, ਜੰਗਲ 'ਚ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਾਲੀ ਵੱਲੋਂ ਅਨਿਆਇ ਹੋਇਆ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਵੈਰੀ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਰਾਮ।" "ਵਾਲੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਕੁਤਸਥ ਰਾਮ ਜੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣੂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਹੱਸ ਕੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਬੋਲੇ, "ਦੋਸਤ ਉਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਪਕਾਰ ਦਾ ਬਦਲਾ ਦੇਵੇ; ਜੋ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਵੈਰੀ। ਅੱਜ ਹੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" "ਇਹ ਮੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੇਜ਼ ਧਨੁਸ਼, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਕਾਰਤਿਕੇ ਦੇ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਆਏ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦਹਕਦੇ ਹਨ।" "ਗ੍ਰਿਫ਼ਤ ਵਾਲੀ ਧਨੁਸ਼, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਰਗੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਤੇਜ਼ ਨੁਕ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ।" "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਵੈਰੀ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖੇਂਗਾ।" ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਬੰਦਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਬੇਹੱਦ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਕਿਹਾ, "ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!