ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਸਮਰੱਥ ਵਾਨਰ ਹਨ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗੂਂ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹਨ ਅਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਦੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਉਹ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਮਲਯਾ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਉਥੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਦੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਆਏ ਹਨ। ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਰਾਮ ਹਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਨ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ। ਰਾਮ ਇක්ෂਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਜਸੂਯ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕਰਕੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਚੱਕ ਲੈ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਏ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਦੋਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਰੋ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਵਡੇ ਆਦਰਨੀਯ ਹਨ।" ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁਚੱਜਾ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ, ਤਪੱਸਿਆ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਹੋ ਅਤੇ ਸਭ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਸੱਚ ਦੱਸੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਵੱਡਾ ਸਨਮਾਨ ਤੇ ਲਾਭ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਇੱਕ ਵਾਨਰ ਨਾਲ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਜੇ ਮੇਰੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਹੈ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਹੱਥ ਮਿਲਾਈਏ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰੀਏ।" ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਮਨਾਈ ਅਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ। ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਤਪੋਧਾਨ ਰੂਪ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੋ ਲੱਕੜਾਂ ਨੂੰ ਰਗੜ ਕੇ ਅੱਗ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗਾਂਠ ਪੱਕੀ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਰਾਮ, ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ, ਮਨ ਨਹੀਂ ਭਰਦਾ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਮਿੱਤਰ ਮੰਨ ਲਿਆ, "ਹੁਣ ਤੋਂ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਦੁੱਖ-ਸੁੱਖ ਮੇਰੇ ਹਨ।" ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗਰੁੜ ਰੁੱਖ ਦੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਟਾਹਣੀ ਤੋੜ ਕੇ ਵਿਛਾਈ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਲਈ ਚੰਦਨ ਰੁੱਖ ਦੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਟਾਹਣੀ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤੀ। ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਅਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਕਹੇ। ਸੁਗਰੀਵ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਆਈਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਬੜਾ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਰਾਮ ਜੀ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਡਰ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਸਰਾ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਾਲੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਵੈਰ ਹੈ। ਰਾਮ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਵਾਲੀ ਤੋਂ ਬਚਾਓ, ਮੈਂ ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਕੁਛ ਐਸਾ ਕਰੋ ਕਿ ਮੇਰਾ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਰਾਮ ਨੇ ਹਲਕੇ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮਿੱਤਰ ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਮਦਦ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੈਰੀ ਵਾਲੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਲਿਆ, ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਮੇਰੇ ਤੀਖੇ ਬਾਣ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਫਲਤੂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਸ਼ਟ ਵਾਲੀ ਉੱਤੇ ਮੇਰੇ ਬਾਣ, ਜੋ ਗਿੱਡ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਪੈਣਗੇ। ਤੂੰ ਅੱਜ ਦੇਖੇਂਗਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਵਾਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਤੀਖੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਜ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਨਰਸ਼ੇਰ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਰਾਜ ਦੁਬਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ। ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਨਾਲ ਐਸਾ ਕਰ ਕਿ ਉਹ ਮੁੜ ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕੇ।" ਸੁਗਰੀਵ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸੀਤਾ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਦੈਤ—all ਦੇ ਨੈਣ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ, ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਰਗੇ, ਇਕੱਠੇ ਫੜਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਮੁੜ ਰਘੁਕੁਲ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਮੇਰੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਹਨ, ਹਨੂਮਾਨ। ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਣਗੇ।" ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ, ਮੈਥਿਲੀ, ਜੋ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਵਿਛੋੜੀ ਵਿੱਚ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੌਕਾ ਲੱਭ ਕੇ, ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਜਟਾਯੂ ਗਿੱਡ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿਚ ਆ ਗਏ ਹੋ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਇਸ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਵਿਛੁੜੀ ਹੋਈ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੰਮ ਹੋਇਆ ਵੇਦ ਵਾਪਸ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਲਿਆ ਆਵਾਂਗਾ।" "ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੱਚ ਮੰਨੋ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਉਸਨੂੰ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਦੈਤ—all ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ। ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਭੋਜਨ ਵਾਂਗ ਅਸਪਰਸ਼ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਆਵਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਹਨੂਮਾਨ ਅਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਹੋਈ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਆਸਰੇ ਦੀ ਗੱਲਾਂ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸੰਕਲਪ ਤੇ ਵਾਅਦੇ ਕੀਤੇ ਗਏ।