ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਗਮ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੱਭ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸੇਨਾਪਤੀਆਂ ਸਮੇਤ ਰਾਮ ਜੀ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਦਇਆਲੁ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਹੁਣਮਾਨ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਨਮਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬੜੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਵਲੋਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਹੱਥ ਧੋਣਾ ਪਿਆ, ਵਲੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਬਣਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਡਰ-ਡਰ ਕੇ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡਾ ਅਨਿਆਇਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਸੂਰਜ ਪੁੱਤਰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਸੀਤਾ ਜੀ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਮਦਦ ਕਰਾਂਗੇ। ਇਹ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਹੁਨਮਾਨ ਨੇ ਰਾਘਵ ਜੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਆਓ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਕੋਲ ਚਲਦੇ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਧਰਮਾਤਮਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਹੁਨਮਾਨ ਦੀ ਯਥੋਚਿਤ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਵਾਤਾਵਰਨ ਬਹੁਤ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ ਹੁਨਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ੍ਯ ਨਿਭਾ ਕੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੱਚੀ ਬਾਤ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਹੁਣ ਰਾਘਵ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਹੁਨਮਾਨ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ ਹੁਨਮਾਨ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾਵਾਂ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਲੈ ਗਿਆ। ਆਪਣਾ ਸਾਧੂ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੁਨਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਾਨਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਬਲਵਾਨ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਹੁਨਮਾਨ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਹੁਣ ਪੰਜਵਾਂ ਸਰਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਨਮਾਨ, ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਉਤਰੀ ਕੇ, ਮਲਯਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਦੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਰਾਘਵ ਭਰਾ, ਆਏ ਹਨ। ਉਹ ਰਾਮ, ਜਿਸਦਾ ਗਿਆਨ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਪੱਕੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਰਾਮ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਰਾਜਸੂਯ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕਰਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਹੁਣ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹੈ। ਹੁਣ, ਤੁਸੀਂ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਭਰਾਵਾਂ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿਓ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਸਵੀਕਾਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਆਦਰ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹਨ। ਹੁਨਮਾਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ, ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੇ ਸਭ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਹੁਨਮਾਨ ਨੇ ਤੇਰੇ ਗੁਣ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਮਾਣ ਤੇ ਲਾਭ ਹੋਇਆ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਵਾਨਰ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਜੇ ਮੇਰੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਵਧਾਇਆ ਹੈ – ਆਓ, ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਾਓ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਪੱਕੀ ਕਰੀਏ।" ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਇਹ ਸੁਚੱਜੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ। ਫਿਰ, ਹੁਨਮਾਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਤਪਸਵੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਹੁਨਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਵਾਨਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਲੱਕੜਾਂ ਨੂੰ ਰਗੜ ਕੇ ਅੱਗ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਅੱਗ ਦੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਤੇ ਰਾਮ ਵਿਚ ਮਿੱਤਰਤਾ ਹੋ ਗਈ। ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਭਰਦਾ। "ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈਂ, ਹੁਣੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਹੋਵੇਗੀ।" ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਫਿਰ, ਗਰੁੜ ਰੁੱਖ ਦੀ ਇੱਕ ਭਰਪੂਰ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀ ਟਾਹਣੀ ਤੋੜ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਲਈ ਵਿਛਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਹੁਨਮਾਨ ਨੇ ਚਿਰ-ਚਿਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਲਈ ਚੰਦਨ ਦੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਟਾਹਣੀ ਵਿਛਾਈ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨਰਮ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ। ਉਸ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਡਰ-ਡਰ ਕੇ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਡਰ-ਡਰ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਅਜੇ ਵੀ ਡਰ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਜਿਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਵਲੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਅਨਿਆਇ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਨੂੰ ਵਲੀ ਤੋਂ ਬਚਾਓ, ਮੈਂ ਡਰ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ, ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ ਦੇ, ਐਸਾ ਕਰੋ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਡਰ ਨਾ ਰਹੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਤੇ ਦਇਆਲੁ ਹਨ, ਹੌਲੀ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮਿੱਤਰ ਉਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਮੇਂ ਤੇ ਮਦਦ ਕਰੇ। ਮੈਂ ਉਸ ਵਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ। ਮੇਰੇ ਇਹ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।" "ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਵਲੀ ਉੱਤੇ ਇਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਗਿਧ ਦੇ ਪਰਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹਨ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੁਰੰਤ ਵੱਜਣਗੇ। ਇਹ ਤੀਰ, ਤੇਜ਼ ਨੁੱਕ ਤੇ ਸਿੱਧੀ ਲਕੀਰ ਵਾਲੇ, ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਦੇਖੇਂਗਾ ਕਿ ਵਲੀ ਨੂੰ ਇਹ ਤੀਰ, ਜਿਹੜੇ ਜਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਢੇਰ ਕਰ ਦੇਣਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਪੱਕੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੁਖ ਸਾਂਝਾ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਉਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਕਦਮ ਵਧਾਇਆ।