ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਰਾਮ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦਸਾਂ ਮਿਲੀਅਨ ਗਾਇਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਅਮਿਤ ਧਨ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ, ਜਿਸਨੂੰ ਰਾਘਵ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨਗੇ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਵਰਗਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਣਗੇ। ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਦਸ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਰਾਜ ਕਰਨਗੇ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਗੇ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਕਹਾਣੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਇਸ ਰਾਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਜੀਵਨ ਦਾਇਕ ਰਾਮਾਇਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਮਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੋਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ। ਇਸ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬੋਲਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਕਸ਼ਾਤ੍ਰੀਆ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਇੱਕ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਨੂੰ ਵੀ ਮਹਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਧਿਆਇ, ਬਾਲਕਾਂਡ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣਕੇ, ਜੋ ਕਿ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਪਾਸੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਵਾਲਮੀਕੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੁਨੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਤਮਸਾ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਕਿ ਜਹਨਵੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸਥਿਤ ਸੀ। ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸੁਹਾਵਣਾ ਅਤੇ ਸੁੱਚਾ ਸੀ। ਵਾਲਮੀਕੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਭਰਦਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਕਿਨਾਰਾ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਹੈ।" ਭਰਦਵਾਜ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰਾਂ ਨੂੰ ਛਾਲਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਵਾਲਮੀਕੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਤੋਂ ਛਾਲਾ ਲੈ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਜੋੜੇ ਦੇ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਅਲੱਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਹਾਵਣੀਆਂ ਸਨ। ਪਰ ਫਿਰ, ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਬੁਰੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਮਰਦ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਉਭਰ ਆਈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸਦੀਵੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਇਕ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਦਇਆ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੋਚਣ ਤੇ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਦੁੱਖਦਾਈ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ।" ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੈਤਿਕਤਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਸਾਫ਼ੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਵਾਲਮੀਕੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਏ। ਉੱਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਰਚੇਤਾ ਹਨ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ। ਵਾਲਮੀਕੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਬਿੰਬਤਾ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਜਿਵੇਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਰਹੇ। ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਇਹ ਸਾਰਸਵਤੀ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਉਭਰੀ ਹੈ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਰਾਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਲਿਖਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਲਮੀਕੀ ਨੇ ਰਾਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਲਿਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ।