ਇੱਕ ਵਾਰੀ, муд਼ੀ ਸਾਧੂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਜਾਪ ਪਾਠ ਕੀਤੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹਥਿਆਰ ਰਾਘਵ ਦੀ ਪਾਸ ਆਏ। ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੋਲ ਪਏ, "ਹੇ ਰਾਘਵ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸੱਚੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ।" ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੋਗੇ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ; ਅਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਮ, ਜੋ ਕਿ ਚਮਕਦਾਰ ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਸਾਧੂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ, ਮੈਂ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ ਹਨ ਅਤੇ ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਅਤੁੱਟ ਹਾਂ। ਪਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਿੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਾਪਸ ਲੈਣਾ ਹੈ।" ਸਾਧੂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਕਿ ਤਪਸਵੀ, ਅਡਿੱਗ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਨ, ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਸਿੱਖਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੱਚਵੰਤ, ਸੱਚਕੀਰਤੀ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਰਭਸਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਾਇਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਵਾਪਸ ਲੈਣਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਲਕਸ਼ਿਆ, ਅਲਕਸ਼ਿਆ, ਦ੍ਰਿਢਨਾਭ, ਸੁਨਾਭਕਾ, ਦਸ਼ਾਕਸ਼, ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਿੱਖਾਇਆ। ਹਰ ਇੱਕ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਖਾਸੀਅਤ ਅਤੇ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦਿਆਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹਥਿਆਰ ਦਿੱਤੇ। ਰਾਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਚਮਕਦਾਰ ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਕੁਝ ਧੂਏਂ ਵਾਂਗ, ਕੁਝ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਸਦਾਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿੰਦੇ, "ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿਓ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?" ਰਾਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਲੋੜ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੋਗੇ।" ਫਿਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਦਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਮ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ, ਨੇ ਸਾਧੂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ ਨਰਮ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ। "ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦਾ ਗਿਣਤੀ ਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ? ਇਸ ਬਾਰੇ ਮੇਰੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ।" ਸਾਧੂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਮ, ਇਹ ਜਗ੍ਹਾ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਰਗਾਂ ਦੇ ਜੀਵ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਖੁਸ਼ਗਵਾਰ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।" ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ, ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਅਸ਼ਰਮ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਬੁਰੇ ਪਾਪੀਆਂ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ?" ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਸੌਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਇੱਥੇ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਸ਼ਿਆਪ ਅਤੇ ਆਦਿਤੀ ਦੇ ਬਾਰੇ ਵੀ ਦੱਸਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਭਾਈਆਂ ਨੇ ਸਾਧੂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸ਼ਰਿਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਸਹੀ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਬੁਰੇ ਰਾਤ ਦੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਰਾਮ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬੇਹੱਦ ਖੂਬਸੂਰਤ ਯਾਤਰਾ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਲਈ ਇੱਕ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਹੈ।