ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਮਚੰਦਰ ਜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਹਾਨ ਮਹਿਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਕਈ ਅਸਧਾਰਣ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਤਨ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ "ਮੋਹਨ" ਨਾਮਕ ਅਸਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਸਵਾਪਨ (ਨੀੰਦ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ), ਪ੍ਰਸ਼ਮਨ (ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ), ਮৃদੁ ਅਸਤਰ, ਵਰਸ਼ਣ (ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ), ਸ਼ੋਸ਼ਣ (ਸੁਕਾਉਣ ਵਾਲਾ), ਸੰਤਾਪਨ ਅਤੇ ਵਿਲਾਪਨ (ਤਪਤ ਅਤੇ ਵਿਲਾਪ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ) ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਯ ਮਾਦਨ ਅਸਤਰ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਨਵ ਨਾਮਕ ਅਸਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਪਿਸ਼ਾਚ ਅਸਤਰ, ਜੋ ਮੋਹਨ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਵੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਨੇ ਤਾਮਸ, ਸੌਮਨਸ, ਸੰਵਰਤ ਅਤੇ ਮੌਸਲ ਅਸਤਰ ਵੀ ਦਿੱਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਤ੍ਯਮ ਅਤੇ ਮਾਇਆਮਯ ਅਸਤਰ, ਸੌਰ ਅਸਤਰ (ਤੇਜ: ਪ੍ਰਭਾ), ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਵੀ ਦਿੱਤੇ। ਸੋਮ ਅਸਤਰ (ਸ਼ੀਤਲਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ), ਭਿਆਨਕ ਤਵਸ਼ਟਰ, ਭਿਆਨਕ ਭਾਗ ਅਸਤਰ, ਸੀਤੇਸ਼ੁ ਅਤੇ ਮਾਨਵ ਅਸਤਰ ਵੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੇ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਮ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤੇਰਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।" ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪੁਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਉੱਚਤ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਉੱਤਮ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਦਿੱਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਅਸਤਰ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਸ਼ਕਰ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਚੇਤਾਵਨੀਆਂ ਉਚਾਰੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਉੱਤਮ ਅਸਤਰ ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰ ਹर्ष ਨਾਲ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਰਾਮ ਨਾਲ ਬੋਲੇ, "ਹੇ ਰਘੁਨੰਦਨ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਦਾਸ ਹਾਂ। ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋਗੇ, ਉਹ ਸਭ ਕਰਾਂਗੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਏ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਅਠਾਈਵੀਂ ਸਰਗਾ ਸੁਣੋ। ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਨਾਲ ਚਲਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇਹ ਅਸਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ ਹਨ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਅਜੇਯ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਪਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਿਵੇਂ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਨੇ, ਜੋ ਤਪस्या ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ, ਨਿਯਮਤ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਨ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਵੀ ਸਿਖਾਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਤ੍ਯਵੰਤ, ਸਤ੍ਯਕੀਰਤੀ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਰਭਸ, ਪ੍ਰਤਿਹਾਰਤਰਾ, ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਮੁਖ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੇ ਢੰਗ ਸਿਖਾਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲਕ੍ਸ਼, ਅਲਕ੍ਸ਼, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਨਾਭ, ਸੁਨਾਭਕ, ਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼, ਸ਼ਤਵਕ੍ਤਰ, ਦਸ਼ਸ਼ੀਰਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ਤੋਦਰ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਵਿਦਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮਨਾਭ, ਮਹਾਨਾਭ, ਦੁੰਦੁਨਾਭ, ਸੁਨਾਭਕ, ਜੋਤਿ, ਸ਼ਕੁਨ, ਨੈਰਾਸ੍ਯ ਅਤੇ ਵਿਮਲ, ਯੌਗੰਧਰ, ਵਿਨਿਦ੍ਰ, ਸ਼ੁਚਿਬਾਹੁ, ਮਹਾਬਾਹੁ, ਨਿਸ਼ਕਲੀ, ਵਿਰੁਚ, ਸਾਰਚਿਰਮਾਲੀ, ਧ੍ਰਿਤਿਮਾਲੀ, ਵ੍ਰਿਤਿਮਾਨ, ਰੁਚਿਰ, ਪਿਤ੍ਰਯ, ਸੌਮਨਸ, ਵਿਧੂਤਮਕਰ, ਪਰਵੀਰ, ਰਤੀ, ਧਨਧਾਨ੍ਯ, ਕਾਮਰੂਪ, ਕਾਮਰੁਚੀ, ਮੋਹਮਾਵਰਨ, ਜ੍ਰੰਭਕ, ਸਰਵਨਾਭ ਅਤੇ ਪੰਥਨਵਰੁਣ ਆਦਿਕ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਵਿਦਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਮ, ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਾਸ਼ਵ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਅਸਤਰ ਵੀ ਲੈ ਲਵੋ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਯੋਗ ਹਨ।" ਰਾਮ ਨੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ" ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਅਸਤਰਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਹ ਅਸਤਰ ਕਿਸੇ ਅੰਗਾਰ ਵਾਂਗ, ਕਿਸੇ ਧੂੰਏਂ ਵਾਂਗ, ਕਿਸੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ-ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਵਾਲੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਬੋਲੇ, "ਹੇ ਨਰਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਹਾਂ, ਹੁਕਮ ਕਰੋ, ਕੀ ਕਰੀਏ?" ਰਾਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਓ, ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨੀ।" ਫਿਰ ਉਹ ਅਸਤਰ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, "ਜੈ ਹੋਵੇ" ਆਖਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਅੰਤਧਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਹ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੇ, ਪਰਬਤ ਕੋਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦਾ ਇਹ ਗੁੱਚਾ ਕਿਹੜਾ ਹੈ? ਮੇਰੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਈ ਹੈ।" ਉਹ ਥਾਂ, ਹਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਮਨਮੋਹਕ ਸੀ। "ਅਸੀਂ ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਆਏ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਉੱਤਸਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਇਸ ਤੋਂ ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਇਲਾਕਾ ਬਹੁਤ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਇਹ ਆਸ਼ਰਮ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪਾਪੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆਏ ਸਨ? ਤੁਹਾਡੇ ਯਜ੍ਯ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਆਏ, ਇਹ ਕਿਹੜੀ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹੋ?" ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਉਨਤੀਵੀਂ ਸਰਗਾ ਸੁਣੋ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਵਿਵਰਣ ਦੇਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। "ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਮ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਰਹੇ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਕਸ਼੍ਯਪ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋਏ।