ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਵਿਕਾਰੀ ਜਾਂ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਉਸਨੂੰ ਸੁੱਤਿਆਂ ਹੀ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਪਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਉਥੇ ਪੰਪਾ ਝੀਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਮਤੰਗ ਮੁਨੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਖੇਡ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਵੱਖਰੇ-ਵੱਖਰੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਹਾਥੀ ਜਦੋਂ ਠੰਢਾ, ਸੁਥਰਾ, ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਰੇਸ਼ਮ ਵਾਲੇ ਰਿੱਛ ਤੇ ਬਾਘ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਹਿਰਣ, ਜੰਗਲੀ ਸੂਰ ਤੇ ਡਰ ਰਹਿਤ ਮ੍ਰਿਗ ਵੇਖੋਗੇ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਹੇ ਰਾਮਾ, ਉਸ ਪਹਾੜੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਗੁਫਾ ਸਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ, ਉਹ ਗੁਫਾ ਚਟਾਨਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਲਈ ਔਖੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਪੂਰਬੀ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਤਲਾਬ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੁਹਾਵਣਾ, ਜੜੀਆਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਹੀ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੁਗਰੀਵ ਆਪਣੇ ਵਾਨਰਾਂ ਸਮੇਤ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ ਕਬੰਧ ਵੀ ਉਸ ਪਹਾੜੀ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਆ ਖੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਉਹ ਮਹਾਨ ਕਬੰਧ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਉਸਨੂੰ ਉੱਥੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ—ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ—ਉਸਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, “ਜਾ, ਅੱਗੇ ਵਧ।” ਕਬੰਧ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, “ਤੁਸੀਂ ਜਾਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਕਬੰਧ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਰੋ!” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਦੇ ਚੌਹੱਤਰਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਅਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਕਬੰਧ ਵੱਲੋਂ ਪੰਪਾ ਝੀਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਸਤਾ ਦਿਖਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਦ, ਦੋਵੇਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ। ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਜਦ ਤੁਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਈ ਪਹਾੜ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਸ਼ਹਦ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਕ ਪਹਾੜੀ ਦੀ ਢਲਾਣ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਡੇਰਾ ਲਾ ਕੇ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਭਰਾ ਪੰਪਾ ਝੀਲ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਕੰਢੇ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਸੁਹਾਵਣੀ ਪੰਪਾ ਝੀਲ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਕੰਢੇ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਉਹ ਸ਼ਬਰੀ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਕਈ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਬੜਾ ਹੀ ਸੁਹਾਵਣਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਿਹਾਰਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਬਰੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਜਦ ਸ਼ਬਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਧਵੀ ਉਠੀ, ਹੱਥ ਜੋੜੇ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹੇ। ਉਸ ਨੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਅਤੇ ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਭੀ ਭੇਟ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਭਗਤ ਸਾਧਵੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਅਡਿੱਗ ਸੀ, ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: “ਕੀ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਅੜਚਣਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ? ਤੇਰੀ ਤਪਸ਼ਚਿਆ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ? ਤੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਕਾਬੂ ‘ਚ ਹੈ ਤੇ ਭੋਜਨ ਨਿਯਮਤ ਹੈ, ਹੇ ਤਪੋਧਨ ਵਾਲੀ? ਕੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਨਿਭਾ ਰਹੀ ਹੈ? ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ? ਤੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਈ? ਹੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ?” ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ‘ਤੇ, ਉਹ ਤਪਸਵਿਨੀ, ਜੋ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਿਚ ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਸੀ, ਸ਼ਬਰੀ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਪਸ਼ਚਿਆ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੋ ਗਏ। ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਤਪਸਿਆ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵਾਂਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ, ਰਾਮਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਪਰਮ, ਇੱਥੇ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਭਰੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ; ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਜਦ ਤੂੰ ਚਿਤਰਕੂਟ ਤੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਥੋਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣੂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ: ‘ਰਾਮਾ ਤੇਰੇ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗਾ।’ ‘ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਅਤਿਥੀ ਵਾਂਗ ਸਵਾਗਤ ਕਰੀਂ, ਅਤੇ ਜਦ ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖੇਂਗੀ, ਤੂੰ ਉੱਚੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਂਗੀ।’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਫਲ-ਮੂਲ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਪੰਪਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਜਨਮੇ ਸਿੰਘ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸ਼ਬਰੀ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ। ਫਿਰ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਬਰੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਸਮਾਜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦਾਨਵ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਆਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਬਾਰੇ ਦੱਸੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੀ ਸੀ। “ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਾਵੇਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇਵੇਂ।” ਜਦ ਰਾਮ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇਹ ਬਚਨ ਨਿਕਲੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਬਰੀ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਜੰਗਲ ਵਿਖਾਇਆ: “ਵੇਖੋ, ਇਹ ਮੋਹਰੇ ਜਿਹਾ ਘਣਾ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜੰਗਲ।” “ਇਹ ਮਤੰਗ ਦਾ ਜੰਗਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਖਿਆਤੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ; ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਉੱਚ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਗੁਰੂਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਯੱਗ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਵੇਦੀ ਬਣਾਈ।” “ਇਹ ਉਹ ਵੇਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੇ ਆਦਰਯੋਗ ਗੁਰੂਆਂ ਨੇ, ਥਕਾਵਟ ਕਰਕੇ ਕੰਬਦਿਆਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਏ।” “ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਵੇਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।” “ਜਦ ਉਹ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਥੱਕ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਬੁਲਾਇਆ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ—ਇਹ ਵੇਖੋ।” “ਆਪਣੀ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਰਸਮ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਛਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਅੱਜ ਵੀ, ਹੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਇਹ ਇੱਥੇ ਸੁੱਕੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹਨ।” “ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਚੜ੍ਹਾਏ ਗਏ ਫੁੱਲ, ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਕਦੇ ਮੁਰਝਾਉਂਦੇ ਨਹੀਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਈ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਸ਼ਬਰੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਆਤਮਿਕ ਅਨੁਭਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਿਆ।