ਰਾਮ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਤਾੜਕਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਬਿਤਾਈ ਹੋਈ ਰਾਤ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਸੇ ਦਿਨ, ਤਾੜਕਾ ਦੇ ਮਰਣ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਮੁਕ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਚੈਤਰਰਥ ਉਪਵਨ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ। ਰਾਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਯਕਸ਼ੀ ਦਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਇਆ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ ਉਠੇ। ਅਗਲੇ ਭਾਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਸਵੇਰੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਰਾਘਵ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸੰਬोधित ਕਰਦੇ ਹਨ: "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ। ਪਿਆਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਅਸੁਰ, ਗੰਧਰਵ ਜਾਂ ਸੱਪ ਹੋਣ—ਸਭ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਸ਼ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਦਿਵਯ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਦੰਡ-ਚਕ੍ਰ, ਧਰਮ ਦਾ ਚਕ੍ਰ, ਕਾਲ ਦਾ ਚਕ੍ਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਯੰਕਰ ਚਕ੍ਰ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਚਕ੍ਰ, ਵਜ੍ਰ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਬ੍ਰਹਮਸ਼ਿਰਸ, ਅਤੇ ਈਸ਼ਾ ਦਾ ਅਸਤਰ। ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਉੱਚਤਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ, ਦੋ ਗਦਾ—ਮੋਦਕੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਖਰੀ, ਧਰਮ ਦੀ ਜਲਦੀ ਫਾਂਸੀ ਅਤੇ ਕਾਲ ਦੀ ਫਾਂਸੀ, ਵਰੁਣ ਦੀ ਫਾਂਸੀ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਅਸਤਰ, ਦੋ ਵਜ੍ਰ—ਸੁੱਕਾ ਤੇ ਭਿੱਜਾ, ਪਿਨਾਕ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ, ਅਗਨੀ ਦਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਅਸਤਰ, ਵਾਯਵ ਅਸਤਰ, ਹਯਸ਼ਿਰਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰੌਂਚ ਅਸਤਰ, ਦੋ ਬਰਛੇ, ਡਰਾਉਣਾ ਕਂਕਾਲ, ਗਦਾ, ਖਪੜੀ, ਅਤੇ ਕਿੰਕਣੀ। ਇਹ ਸਭ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਵਿਦਿਆਧਰ ਅਸਤਰ, ਨੰਦਨ, ਮਹਾਨ ਤਲਵਾਰ, ਗੰਧਰਵ ਅਸਤਰ—ਮੋਹਨ, ਪ੍ਰਸਵਾਪਨ (ਸੁਤਾਵਾ), ਪ੍ਰਸ਼ਮਨ (ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ), ਮ੍ਰਦੂ, ਵਰਸ਼ਣ (ਵਰਖਾ ਕਰਣ ਵਾਲਾ), ਸ਼ੋਸ਼ਣ (ਸੁਕਾਉਣ ਵਾਲਾ), ਸੰਤਾਪਨ, ਵਿਲਾਪਨ (ਤਪਸ਼ ਤੇ ਵਿਲਾਪ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ), ਮਾਦਨ, ਗੰਧਰਵ ਮਾਨਵ, ਪਿਸਾਚ ਮੋਹਨ, ਤਮਸ, ਸੌਮਨ, ਸੰਵਰਤ, ਮੌਸਲ, ਸਤ੍ਯਮ, ਮਾਯਾਮਯ, ਸੌਰਮ ਤੇਜ-ਪ੍ਰਭਾ, ਸੋਮ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰ, ਟਵਸ਼ਟਰ, ਭਾਗ, ਸ਼ੀਤੇਸ਼ੁ, ਮਾਨਵ, ਤੇ ਹੋਰ ਅਸਤਰ ਜੋ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁਖ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਉੱਚਤਮ ਮੰਤਰਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਹ ਅਸਤਰ ਵੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖੀ ਹੈ। ਜਦ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਆਪਣੇ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਪਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਰਾਮ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਰਾਘਵ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨੌਕਰ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਅਸੀਂ ਕਰਾਂਗੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਦਾ ਮਨ ਆਤਮ-ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਰਾਮ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਤੇ ਉਤਸੁਕ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਰਾਮ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਖੁਸ਼-ਚਿਹਰਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਿਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਪੂਜਨੀਯ, ਮੈਂ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ ਹਨ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ। ਪਰ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵੀ ਸਿੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਦੇ ਇੰਝ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ, ਜੋ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਅਟਲ, ਨਿਯਮਿਤ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸਿਖਾਈ। ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਤ੍ਯਵੰਤ, ਸਤ੍ਯਕੀਰਤੀ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਰਭਸਾ, ਪ੍ਰਤਿਹਾਰਤਰਾ, ਅਤੇ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਤੇ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੇ ਢੰਗ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਲਕਸ਼ਯ ਤੇ ਅਲਕਸ਼ਯ, ਦ੍ਰਿੜਨਾਭ ਤੇ ਸੁਨਾਭਕਾ, ਦਸ਼ਾਕਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਤਵਕਤ੍ਰ, ਦਸ਼ਸ਼ੀਰਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਤੋਦਰਾ, ਪਦਮਨਾਭ, ਮਹਾਨਾਭ, ਦੁੰਦੁਨਾਭ, ਸੁਨਾਭਕਾ, ਜੋਤਿਸ਼, ਸ਼ਕੁਨ, ਨੈਰਾਸਯ ਤੇ ਵਿਮਲਾ, ਯੌਗੰਧਰ ਤੇ ਵਿਨਿਦ੍ਰ, ਸ਼ੁਚਿਬਾਹੁ, ਮਹਾਬਾਹੁ, ਨਿਸ਼ਕਲੀ, ਵੀਰੁਚਾ, ਸਾਰਚਿਰਮਾਲੀ, ਧ੍ਰਿਤਿਮਾਲੀ, ਵ੍ਰਿਤਿਮਾਨ, ਰੁਚਿਰਾ, ਪਿਤ੍ਰਯ ਤੇ ਸੌਮਨਸ, ਦੋ ਵਿਧੂਤਮਾਕਰ, ਪਰਵੀਰ, ਰਤੀ, ਧਨਧਾਨਯ, ਕਾਮਰੂਪ, ਕਾਮਰੁਚੀ, ਮੋਹਮਾਵਰਣ, ਜ੍ਰੰਭਕਾ, ਸਰਵਨਾਭ ਤੇ ਪੰਥਨਵਰੁਣਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੇ ਢੰਗ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਿਖਾ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਾਮ ਹੁਣ ਪੂਰਨ ਤੌਰ ਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।