ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖੀ, ਧਨਵੰਤ, ਸੱਚੇ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਕਮੀ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇਖਣ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਸਦਾ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਨਿਭਾਈ। ਅੱਗ ਤੋਂ ਡਰ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਣ ਦਾ ਡਰ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਡਰ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਰਾਜ ਸਭ ਧਨ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਯੁਗ ਵਿੱਚ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਮ ਨੇ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵੱਡੇ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਚਾਰ ਵਰਗਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾਇਆ। ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਦਸ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਰਹਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਕਹਾਣੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਜੋ ਵੀ ਪੜ੍ਹੇਗਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਏਗਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਜੀਵਨਦਾਇਕ ਰਾਮਾਯਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੋਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ। ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਕਸ਼ਤ੍ਰੀਆ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਵਪਾਰੀ ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਮਹਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਦਿਨ, ਮਹਾਨ ਸਾਧਕ ਨਾਰਦ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਨ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਵਾਲਮੀਕੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਸ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਧੂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਵਾਲਮੀਕੀ ਤਮਸਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਜਹਨਵੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੀ। ਉਥੇ, ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਪਾਣੀ ਦਾ ਪਾਰ ਨਿਰਮਲ ਅਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ। ਵਾਲਮੀਕੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ੇ ਭਰਦਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਪਾਰ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ, ਮੇਰਾ ਬਾਰਕ ਕਪੜਾ ਦੇ ਦੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਭਰਦਵਾਜ਼ ਨੇ ਸਾਧੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਵਾਲਮੀਕੀ ਨੇ ਉਸ ਪਾਰ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚੱਲੇ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਜੋੜਾ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਪਰ ਫਿਰ, ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਬੁਰੇ ਮਨਸੂਬੇ ਨਾਲ ਮਰਦ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਿਲਾ ਪੰਛੀ ਨੇ ਦੁੱਖ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਂਦਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਵਾਲਮੀਕੀ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਉੱਭਰ ਆਈ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਅਨਿਆਇਕ ਹੈ," ਅਤੇ ਉਸ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸਥਾਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਇੱਕ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।" ਉਸਦੀ ਬੋਲੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਚਾਰ ਉਭਰਿਆ, "ਇਹ ਮੈਂ ਕੀ ਕਿਹਾ? ਇਸ ਪੰਛੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।" ਸੋਚਦੇ ਸੋਚਦੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਮੇਟਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਜੋ ਮੈਂ ਬੋਲਿਆ, ਇਹ ਛੰਦ ਵਿੱਚ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।" ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ, ਉਸ ਦਾ ਸ਼ਿਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਵਾਲਮੀਕੀ ਨੇ ਅਨੰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਨਿਹਾਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਸ ਘਟਨਾ 'ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕੀਤਾ। ਭਰਦਵਾਜ਼, ਜੋ ਉਸਦਾ ਸਚਾ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਸ਼ਿਸ਼ਾ ਸੀ, ਪੂਰਾ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਆਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਵਾਲਮੀਕੀ ਨੇ ਆਧਿਆਤਮਿਕ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਹੈ, ਚਾਰ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਆਇਆ। ਵਾਲਮੀਕੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਉੱਠਿਆ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਅਰਘੇ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੈਠਣ ਲਈ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਵਾਲਮੀਕੀ ਨੇ ਬੈਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਘਟਨਾ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਸਨੇ ਗਹਿਰਾਈ ਨਾਲ ਸੋਚੀ। ਉਸਨੇ ਦੁਖੀ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪੰਛੀ ਦੀ ਮੌਤ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ, ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਉਸਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਗਾਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਦਇਆ ਅਤੇ ਕਰੁਣਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।