ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਾਮ, ਜੋ ਕਿ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੋਇਆ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਰਾਮ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਰਾਤ ਬਿਤਾਈਏ।" ਰਾਮ, ਜੋ ਕਿ ਇਸ ਸਨੇਹ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਨੇ ਤਾਤਕਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਰਾਤ ਬਿਤਾਈ। ਉਸ ਰਾਤ, ਜੰਗਲ, ਜੋ ਕਿ ਤਾਤਕਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਸੁੰਦਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਚੈਤ੍ਰਰਥ ਦੇ ਬਾਗ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਿਰ 'ਤੇ ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਰਾਮ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ਸਤਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਰਾਮ, ਜੋ ਕਿ ਇਸ ਸੁਨੇਹੇ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਸਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਸ਼ਸਤਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਨਗੇ - ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਹੋਣ, ਅਸੁਰ ਹੋਣ, ਗੰਦਰਵ ਹੋਣ ਜਾਂ ਸੱਪ।" ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਈ ਸ਼ਸਤਰ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਧਰਮ ਦਾ ਚੱਕਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਚੱਕਰ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਚੱਕਰ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ਸਤਰ, ਜੋ ਕਿ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪਾਸੇ ਮੁੜ ਕੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ਸਤਰ ਰਾਮ ਦੀ ਪਾਸੇ ਆ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਘਵ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ। ਜੋ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋਗੇ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਹ ਸੁਖਦਾਈ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ, ਮੈਂ ਇਹ ਸ਼ਸਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਅਦੁੱਤੀ ਹਾਂ। ਪਰ ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਸਿੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਾਪਸ ਲੈਣਾ ਹੈ।" ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਕਿ ਆਪਣੇ ਤਪਸਿਆ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਸਨ, ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਹ ਸਿੱਖਾਇਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਈ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਤਰੀਕੇ ਸਿਖਾਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਗਮਤਾ ਨਾਲ ਵਰਤ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਤੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਅਗੇ ਵਧਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਨਵੀਆਂ ਉਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ।