ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਇੱਕ ਖੂਫਨਾਕ ਯਕਸ਼ੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਜੋ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਯਕਸ਼ੀ ਦੀ ਬਦਮਾਸ਼ੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਗਾਧੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਰਾਮ, ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਕਾਫੀ ਹੈ; ਇਹ ਬੁਰਾਈ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਯਕਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਮਰਤਬੇ ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਯਕਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਯਕਸ਼ੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਕੜਕਣਾ। ਪਰ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੌਸ਼ਲ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੋਲੇ, "ਵਧੀਆ ਕੀਤਾ, ਵਧੀਆ ਕੀਤਾ!" ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਕੌਸ਼ਿਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਡੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ! ਸਾਰੇ ਮਰੁਤ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਹਨ।" ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਇਸ ਕੰਮ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ। ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦਿਖਾਓ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਾਸ਼ਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿਓ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰ ਨਾਲ ਸੱਚੇ ਹਨ।" ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸੁਖਦਾਈ ਰਾਮ, ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਰਾਤ ਇੱਥੇ ਰਹੀਏਗੇ।" ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਜਾਣਗੇ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਰਾਤ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਟਾਟਕਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਿਨ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਜੰਗਲ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੁਭਤਾ ਪਾਈ ਅਤੇ ਚੈਤ੍ਰਰਥ ਬਾਗ ਵਰਗਾ ਚਮਕਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਯਕਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਸਵੇਰੇ ਉਠਣ 'ਤੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੂੰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਕੁਮਾਰ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਉਹ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਦੁਨੀਆ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਅਸੁਰ, ਗੰਦਰਵ ਜਾਂ ਸੱਪ ਹੋਣ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਧਰਮ ਚੱਕਰ, ਵਿਸ਼nu ਦਾ ਚੱਕਰ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਚੱਕਰ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨਗੇ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕੇ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਨਵੀਂ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ।