ਇਹ ਉਹ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਰਾਮ, ਸੀਤਾ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਉਸ ਨੇ ਹੱਸਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਪਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਹੱਸਣਾ ਢੁੱਕਵਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਭਾਬੀ, ਸੀਤਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੁਟਕਲੇ ਅਤੇ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਝੋਪੜੀ ਖਾਲੀ ਸੀ। ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਲੱਖਣ, ਆ ਜਾ, ਤੇਰੀ ਭਾਬੀ ਝੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ ਜਾਂ ਉਠਾ ਲੈ ਗਏ ਹਨ।" ਉਹ ਲੱਖਣ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸ ਕੋਲ ਆ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਦੇ ਹਰਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੰਜੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਰਾਮ ਨੂੰ ਅਜੇਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਰਲਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਹੈ ਮੇਰੀ ਉੱਚੀ ਕੁਲ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ? ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਅਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਭਗਵਤੀ!" ਰਾਮ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਅੱਜ ਤਾਂ ਕੈਕਈ ਦੀ ਮਨੋ-ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਦੇ ਬਿਨਾ ਵਾਪਸ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਗਿਆ ਸੀ।" ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਖਾਲੀ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇਗਾ; ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਰਦਯ ਅਤੇ ਅਸਹਾਇ ਸਮਝਣਗੇ। ਸੀਤਾ ਦੇ ਅਗਵਾ ਹੋਣ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ ਹੈ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਨਕ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਦੀ ਵਿਆਹ ਰਾਮ ਨਾਲ ਕਰਵਾਈ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛੇਗਾ ਕਿ ਸੀਤਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਮ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਨਕ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਰਾਮ ਕਦੇ ਭਰਤ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇਗਾ। ਰਾਮ ਲਈ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਸਵਰਗ ਵੀ ਸੁੰਨ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੱਖਣ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਥੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਯੋਧਿਆ ਚਲਾ ਜਾ। ਪਰ ਮੈਂ ਤਾਂ ਸੀਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਭਰਤ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਹਿ ਦੇਣਾ ਕਿ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰ ਲਵੇ। ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਕੈਕਈ ਅਤੇ ਸੁਮਿਤਰਾ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰੀਂ, ਅਤੇ ਕੌਸਲਿਆ ਨੂੰ ਵੀ ਮੇਰੀ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰੀਂ।" ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਲੱਖਣ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸ ਦੇਣਾ ਕਿ ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਮੈਂ ਦੋਵੇਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੁਖ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੀਤਾ ਦੇ ਬਿਨਾ ਵਿਹੜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਲੱਖਣ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਡਰ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੀ ਬੜੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦੇ ਤਿਰਸਠਵੇਂ ਸਰਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਤੋਂ ਵੰਞਦੇ, ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਦੁਖੀ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਲੱਖਣ ਨੂੰ ਵੀ ਨਿਰਾਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਡੂੰਘੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਮ, ਜੋ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਲੱਖਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਖੁਦ ਵੀ ਦੁੱਖੀ ਸੀ, ਅਪਨੇ ਹਾਲਾਤ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਸ਼ਬਦ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਅਤੇ ਰੋ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਨੇ ਪਾਪ ਕੀਤੇ ਹੋਣ। ਕਿਉਂਕਿ ਦੁੱਖ ਉੱਤੇ ਦੁੱਖ, ਲਗਾਤਾਰ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਟੋੜ ਰਹੇ ਹਨ।" ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪਾਪ ਕੀਤੇ ਹੋਣਗੇ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਇਹ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਰਾਜ ਗੁਆਉਣਾ, ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣਾ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ, ਮਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਜਦ ਉਹ ਲੱਖਣ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਰਾਮ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਸਾਰਾ ਦੁੱਖ, ਲੱਖਣ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਕਠਿਨਾਈਆਂ ਸਹਿ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਠੰਢਾ ਪੈ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਸੀਤਾ ਦੀ ਜੁਦਾਈ ਨੇ ਇਹ ਦੁੱਖ ਦੁਬਾਰਾ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਉਚ ਕੁਲ ਵਾਲੀ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਸੀਤਾ, ਕਿਸੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਲੋਂ ਉੱਡਾ ਲਈ ਗਈ ਹੋਵੇਗੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਡਰ ਕਰਕੇ ਬਦਲ ਗਈ ਹੋਵੇਗੀ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੀਤਾ ਦੇ ਸੋਹਣੇ, ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਰੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਗੋਲ ਛਾਤੀਆਂ, ਹੁਣ ਖੂਨ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਤਪਤ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਉਹਦਾ ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਵਾਲ, ਹੁਣ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੇਠ ਆ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਉੱਤੇ ਰਹੂ ਦੀ ਛਾਂ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੀਤਾ ਦੀ ਗਲ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਹਣੀ ਮਾਲਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਕੱਟੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇਗੀ, ਜੋ ਇਸ ਸੁੰਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੂਨ ਪੀ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਫੜੀ ਗਈ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵਿਛੋੜੀ ਚਕਵੀ ਵਾਂਗ ਚੀਕਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤਰਸ ਰਹੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਸੀਤਾ, ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੀ, ਪੱਥਰ ਦੀ ਚੱਟਾਨ ਉੱਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਦੀ ਸੀ, ਮਿੱਠਾ ਮੂੰਹ ਕਰਦੀ, ਹੱਸਦੀ ਤੇ ਲੱਖਣ ਨਾਲ ਅਨੇਕ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗੋਦਾਵਰੀ, ਜੋ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਸੀ। "ਕੀ ਉਹ ਉੱਥੇ ਗਈ ਹੋਵੇਗੀ? ਪਰ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ।" ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੀਤਾ, ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਮਲ ਲੈਣ ਗਈ ਹੋਵੇਗੀ, ਪਰ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਰਾਮ ਦੇ ਬਿਨਾ ਕੁੰਡ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗਈ ਹੋਵੇਗੀ, ਪਰ ਉਹ ਡਰਪੋਕ ਸੀ, ਕਦੇ ਵੀ ਇਕੱਲੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ। ਰਾਮ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਸੂਰਜ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਸੱਚ-ਝੂਠ ਦੇ ਸਾਖੀ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਕਿੱਥੇ ਗਈ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ।" ਉਹ ਹਵਾ ਨੂੰ ਵੀ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਪਵਨ, ਜਗਤ ਦੇ ਹਰ ਕੋਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਉਹ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਜਿਉਂਦੀ ਹੈ, ਮਰੀ ਜਾਂ ਅਗਵਾ ਹੋ ਗਈ ਹੈ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਰਾਮ, ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਹੋਸ਼ ਗੁਆ ਕੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਲੱਖਣ, ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਦੁੱਖ ਛੱਡੋ ਅਤੇ ਹੌਸਲਾ ਫੜੋ; ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸਚੈ ਕਰੋ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਸਚੈ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਦੇ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ।" ਪਰ ਭਾਵੇਂ ਲੱਖਣ ਨੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਦੁਖੀ ਰਾਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ, ਆਪਣਾ ਧੈਰਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ। ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦੇ ਚੌਂਸਠਵੇਂ ਸਰਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਰਾਮ, ਹਾਲਾਤਾਂ ਤੋਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਲੱਖਣ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਲੱਖਣ, ਜਲਦੀ ਕਰ, ਜਾ ਕੇ ਗੋਦਾਵਰੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਵੇਖ, ਕਿ ਕਿਤੇ ਸੀਤਾ ਉੱਥੇ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਗਈ।" ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਲੱਖਣ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਗੋਦਾਵਰੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਨਾਨ-ਸਥਾਨ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸੀਤਾ ਦਾ ਕੋਈ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ, ਲੱਖਣ ਦੀ ਚਿੰਤਾ, ਤੇ ਸੀਤਾ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਸੋਗਪੂਰਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।