ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ, ਸੀਆ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ ਵਿਚਾਰਦੇ ਹਨ—"ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਉਠਾ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਾਂ ਉਹ ਕਿਤੇ ਖੋ ਗਈ, ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿਸੇ ਜਾਨਵਰ ਨੇ ਖਾ ਲਈ ਹੋਵੇ; ਜਾਂ ਡਰ ਕੇ ਕਿਤੇ ਛੁਪ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।" ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, "ਮੁਮਕਿਨ ਹੈ ਉਹ ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਫਲ ਲੈਣ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਕਮਲ ਦੇ ਝੀਲ ਜਾਂ ਦਰਿਆ ਕੋਲ ਪਾਣੀ ਲੈਣ ਗਈ ਹੋਵੇ।" ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਪੂਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਮ, ਪਾਗਲ ਵਾਂਗ, ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰੁੱਖਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਛੋੜੇ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਹ ਕਦੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਕਦੰਬ ਰੁੱਖ, ਕੀ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਦੰਬ ਰੁੱਖ ਪਸੰਦ ਹਨ, ਵੇਖਿਆ ਹੈ? ਜੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਦੱਸ ਮੈਨੂੰ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੋਹਣਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਬਿਲਵ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਪੁਛਦੇ ਹਨ, "ਜੇ ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਕੋਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਪੀਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸਦੇ ਸਤਨ ਬਿਲਵ ਫਲ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਦੱਸ।" ਅਰਜੁਨ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਵੀ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਅਰਜੁਨ ਰੁੱਖ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਦੱਸ ਕਿ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਜਿੰਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।" ਰਾਮ ਜੀ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਰੁੱਖ ਤਾਂ ਜਰੂਰ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋਣਗੇ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਜੰਘਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਮੋਟੀ ਹਨ। ਇਹ ਰੁੱਖ, ਜਿਸ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ, ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਉਹ ਤਿਲਕ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜਿਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਸਲਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਤਿਲਕ ਰੁੱਖ ਵੀ ਜਰੂਰ ਉਸਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤਿਲਕ ਰੁੱਖ ਪਿਆਰੇ ਹਨ।" ਅਸ਼ੋਕ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਅਸ਼ੋਕ ਰੁੱਖ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਦੁੱਖੀ ਹੈ; ਜਲਦੀ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਸੱਚਾ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਦੀ ਝਲਕ ਦਿਖਾ।" ਤਾਲ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਵੀ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਨ, "ਜੇ ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਸਤਨ ਪੱਕੇ ਤਾਲ ਫਲ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਦੱਸ, ਜੇ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦਇਆ ਹੈ।" ਜਾਮੁਨ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜੇ ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਜਾਮੁਨਦੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਦੱਸ।" ਫਿਰ ਕਰਣਿਕਾਰ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਕਰਣਿਕਾਰ ਰੁੱਖ, ਤੂੰ ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖਿੜਿਆ ਹੈ; ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸਤਵੰਤ ਪਿਆਰੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਰਣਿਕਾਰ ਰੁੱਖ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੱਸ।" ਫਿਰ ਰਾਮ ਜੀ ਆਮ, ਨੀਪਾ, ਮਹਾਨ ਸਾਲ, ਕਠਲ, ਕੁਰਵਾ, ਧਾਵਾ ਅਤੇ ਅਨਾਰ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਲੱਭਣ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ ਬਕੁਲਾ, ਪੁੰਨਾਗਾ, ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਕੇਤਕੀ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੁਕਾਰਦੇ, ਪਾਗਲ ਵਰਗੇ ਲਗਦੇ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਜੀ ਹਿਰਣਾਂ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਹਿਰਣੋ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਿਰਣਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ? ਉਹ ਸੋਹਣੀ, ਹਿਰਣੀ ਵਰਗੀ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲੀ, ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ।" ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਹਾਥੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਜੰਘਾਂ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਦੱਸ ਮੈਨੂੰ।" ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਸ਼ੇਰ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਥਿਲੀ ਬਾਰੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਦੱਸ; ਤੈਨੂੰ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਰਾਮ ਜੀ, ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਭੱਜ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਪ੍ਰੀਤਮ? ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰੀ। ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਵਾਬ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹੀ?" ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਠਹਿਰ, ਠਹਿਰ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ; ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਦਇਆ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਸਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ?" "ਤੇਰਾ ਪੀਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਤੈਨੂੰ ਪਰਗਟ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਹੇ ਗੌਰੀ; ਭੱਜਦਿਆਂ ਵੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਠਹਿਰ।" ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ-ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਈ; ਜੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰਦੀ।" ਪਰ ਫਿਰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, "ਸਾਫ ਹੈ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਮਾਸ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾ ਲਈ ਗਈ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਵਿਛੜ ਗਈ, ਉਸਦੇ ਅੰਗ ਵੱਖਰੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।" "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਉਹ ਚਿਹਰਾ, ਸੋਹਣੇ ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਹੋਠਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਨੱਕ, ਖੂਬਸੂਰਤ ਕੰਨ-ਫੁੱਲ, ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਰਗਾ, ਖਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਗਵਾ ਬੈਠਿਆ।" "ਉਹ ਕੋਮਲ ਗਲ, ਚੰਪਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀ ਸੁਨਹਿਰੀ, ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਮੇਰੀ ਸੋਹਣੀ, ਰੋਣ ਵਾਲੀ, ਖਾ ਲਈ ਗਈ।" "ਉਹ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ, ਨਰਮ ਨਵੇਂ ਅੰਕੁਰਾਂ ਵਰਗੀਆਂ, ਸਿਰਿਆਂ ਤੋਂ ਕੰਬਦੀਆਂ, ਚੂੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਪਕੜ ਕੇ ਖਾ ਲਈਆਂ ਗਈਆਂ।" "ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਵਿਛੜ ਗਈ, ਰਾਖਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾ ਲਈ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕਾਰਵਾਂ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਈ ਸਾਕ-ਸੰਬੰਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੀ।" ਰਾਮ ਜੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਕਿਤੇ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਦਿੱਸਦੀ ਹੈ? ਹੇ ਪਿਆਰੀ, ਤੂੰ ਕਿਥੇ ਚਲੀ ਗਈ, ਹੇ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ? ਹੇ ਸੀਤਾ!"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ ਜੀ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਜੰਗਲ ਦੌੜਦੇ, ਕਦੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭਟਕਦੇ, ਕਦੇ ਥਕ ਕੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪੂਰੇ ਜੰਗਲ, ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ, ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੇ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਹਰੇਕ ਥਾਂ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਉਮੀਦ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿਚ ਡੋਲਦੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਲ਼ਮੀਕੀ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦੀ ਇਕਾਹਠਵੀਂ ਸਰਗਾ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਸੁੰਨ ਵੇਖਿਆ, ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਝੋਪੜੀ ਖਾਲੀ ਤੇ ਬੈਠਕਾਂ ਵਿਖਰੀ ਹੋਈਆਂ ਵੇਖੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੈਦੇਹੀ ਉਥੇ ਨਾ ਦਿੱਸੀ, ਹਰ ਥਾਂ ਵੇਖਣ ਉਪਰੰਤ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰਿਆ। "ਹੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵੈਦੇਹੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਇਥੋਂ ਕਿਹੜੀ ਥਾਂ ਤੇ ਚਲੀ ਗਈ? ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਹੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਜਾਂ ਕਿਸ ਨੇ ਖਾ ਲਈ?" "ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਜ਼ਾਕ ਵਜੋਂ ਰੁੱਖ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕ ਕੇ ਡਰਾ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੀਤਾ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਇਹ ਹਾਸਾ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ—ਮੈਨੂੰ ਮਿਲ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹਾਂ।" "ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਹਿਰਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਖੇਡਦੀ ਸੀ, ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਤੇ ਨਰਮ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਇੱਥੇ ਬੈਠੇ, ਤੇਰਾ ਸੋਚਦੇ ਹਨ।" "ਸੀਤਾ ਤੋਂ ਵਿਛੜ ਕੇ, ਮੈਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮਣ; ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਦੇ ਅਪਹਰਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹਾਂ।" "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣਗੇ; ਪਰ ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।" "ਜੇ ਉਹ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸਵਾਰਥੀ, ਅਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ—" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੁੱਖ, ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸੀਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ, ਜੰਗਲ-ਜੰਗਲ, ਰੁੱਖ-ਰੁੱਖ, ਪਹਾੜ-ਪਹਾੜ, ਹਿਰਣ, ਹਾਥੀ, ਸ਼ੇਰ, ਹਰ ਜੀਵ ਅਤੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦੇ, ਵਿਹਲ ਹੋ ਕੇ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ।