ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸਣਾਂ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਪਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਣਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਅਸ਼ੋਕ ਵਾਟਿਕਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੈ ਜਾਓ; ਉਥੇ ਉਸਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ। ਉਥੇ, ਕਦੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਧਮਕੀਆਂ ਦੇ ਕੇ, ਕਦੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਇਸ ਮਿਥਿਲਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਲਿਆਓ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥਣੀ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਰਾਵਣ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੁਕਮਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਣਾਂ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਅਸ਼ੋਕ ਵਾਟਿਕਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਵਾਟਿਕਾ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ-ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਸਤ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਚਹਚਹਾਹਟ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਥੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਮੈਥਿਲੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਬੋਝ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਣਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣੀ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਵੇ। ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਮੈਥਿਲੀ, ਫੜੀ ਹੋਈ ਹਿਰਣੀ ਵਾਂਗ, ਕਦੇ ਵੀ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਦੀ। ਉਥੇ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਣਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸਨ, ਉਸਨੂੰ ਕੜੀਆਂ ਧਮਕੀਆਂ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਮੈਥਿਲੀ ਡਰ ਤੇ ਗਮ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਸਾਂਤਵਨਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਮਾਰੀਚ, ਜੋ ਹਰਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਜੇਹੜਾ ਚਾਹੇ ਉਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ, ਉਸਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵਾਪਸ ਮੈਥਿਲੀ ਵੱਲ ਮੁੜ ਪਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਸਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਲੰਬੜੀ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਚੀਕ ਮਾਰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੌਂਗਟੇ ਖੜੇ ਕਰਦੇ ਚੀਕ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਹਾਏ, ਇਹ ਲੰਬੜੀ ਦੀ ਚੀਕ ਮਾੜਾ ਸ਼ਗਨ ਹੈ; ਕਦੇ ਵੈਦੇਹੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਾ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਜੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਲਈ, ਜੋ ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਮੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਹਰਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਕੱਢੀ, ਤਾਂ ਸਉਮੀਤ੍ਰ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੈਥਿਲੀ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।" ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਸੀਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਹੈ; ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਰਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਸ਼੍ਰਮ ਤੋਂ ਦੂਰ ਲੈ ਗਿਆ। "ਮਾਰੀਚ ਨੇ, ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, 'ਹਾਏ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ!' ਚੀਕ ਮਾਰੀ।" "ਮੈਂ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਜੋ ਦੋਵੇਂ (ਸੀਤਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ) ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅਕੇਲੇ ਰਹਿ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿਣ। ਅੱਜ ਬਹੁਤ ਮਾੜੇ ਸ਼ਗਨ ਦਿੱਸ ਰਹੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਮ ਵਾਪਸ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਮ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਤ ਤੇ ਉਦਾਸ, ਜਨਸਥਾਨ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਇਸ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਉਸਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝੀਦਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਦੌੜਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਮੁਰਝਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਲਕਸ਼ਮਣ, ਰਾਮ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਦੁਖੀ ਤੇ ਚਿੰਤਤ, ਰਾਮ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਝਿੜਕਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅਕੇਲੀ ਛੱਡ ਆਇਆ!" ਰਾਮ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਦੁਖ ਭਰੇ, ਕਦੇ ਮਿੱਠੇ, ਕਦੇ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਹਾਏ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ। ਤੂੰ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ... ਉਹ ਜਾਂ ਤਾਂ ਮਰ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇਗੀ ਜਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਿਰਫ ਮਾੜੇ ਸ਼ਗਨ ਹੀ ਆ ਰਹੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਕੀ ਅਸੀਂ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਦਾ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੱਭ ਸਕਾਂਗੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਜਿਊਂਦੀ ਹੋਵੇ? ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਲੰਬੜੀਆਂ ਚੀਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਪੰਛੀ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢ ਰਹੇ ਹਨ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਸੀਤਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਹਰਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਦੂਰ ਲੈ ਗਿਆ; ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਤੇ ਸੁੰਨਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਖੱਬੀ ਅੱਖ ਫੜਕ ਰਹੀ ਹੈ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸੀਤਾ ਜਾਂ ਤਾਂ ਅਗਵਾ ਹੋ ਚੁੱਕੀ, ਮਰ ਚੁੱਕੀ ਜਾਂ ਕਿਤੇ ਭਟਕ ਰਹੀ ਹੋਵੇਗੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਿਰਾਸ਼ ਤੇ ਇਕੱਲਾ ਸੀ, ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਵੈਦੇਹੀ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਸੀ। "ਜਦ ਮੈਂ ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਨਿਕਲਿਆ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਸੀ; ਲਕਸ਼ਮਣ, ਉਹ ਵੈਦੇਹੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੂੰ ਛੱਡ ਆਇਆ?" "ਜਦ ਮੈਂ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਵੈਦੇਹੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸਾਥੀ ਸੀ, ਕਿੱਥੇ ਹੈ?" "ਹੇ ਵੀਰ, ਉਸਦੇ ਬਿਨਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜੀ ਸਕਦਾ; ਉਹ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਕਿੱਥੇ ਹੈ?" "ਹੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਬਿਨਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ sovereignty ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰਾਜਸਿ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।" "ਕੀ ਉਹ ਵੈਦੇਹੀ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਅਜੇ ਵੀ ਜਿਉਂਦੀ ਹੈ? ਹੇ ਵੀਰ, ਕੀ ਮੇਰਾ ਇਹ ਵਨਵਾਸ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਦਾ ਮਨ ਸੀਤਾ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਹਿਰਦਾ ਵੈਦੇਹੀ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਸੀ।