ਰਾਵਣ ਨੇ ਜਦੋਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਅਪਹਰਣ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਦ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀਤਾ ਨੇ ਗਹਿਰੀ ਨਫਰਤ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਰਾਵਣ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਤੋਂ ਅਜਿਹੇ ਅਜੈਯ ਹੋਵੇਂ, ਪਰ ਜਿਹੜੀ ਵੱਡੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਤੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲਈ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਜਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕੇਂਗਾ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਘਵ ਤੇਰੀ ਬਚੀ-ਕੁਚੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਬਚਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਉਨੀ ਹੀ ਹੈ ਜਿੰਨੀ ਕਿਸੇ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਯਜਨ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਕਟੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਰਾਮ ਤੈਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖ ਲਵੇ, ਤਾੰ ਤੂੰ, ਹੇ ਰਾਖਸ, ਅੱਜ ਹੀ ਸੜ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਮਦੇਵ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸੜ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਿਹੜਾ ਚੰਦ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਗਿਰਾ ਸਕੇ, ਉਡਾ ਦੇਵੇ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦੇਵੇ, ਓਹੀ ਇੱਥੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਛੁਡਵਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਤਾਂ ਮਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਤੇਰੇ ਹੋਸ਼ ਸਭ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਤੇਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਹ ਤੇਰਾ ਦੁਸ਼ਟ ਕੰਮ ਤੈਨੂੰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਜਬਰਦਸਤੀ ਵਿੱਛੋੜ ਕੇ ਲੈ ਆਇਆ ਹੈਂ। ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਮਾਣ ਸਭ ਕੁਝ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਨਾਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੇਲੇ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਜੀਵ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪਾਬੰਦ ਹੋ ਕੇ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਹਾਣ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਖਸ, ਤੇਰਾ, ਤੇਰੇ ਰਾਖਸਾਂ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਯਜਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਵੇਦੀ, ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਜਾਤ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਚੰਡਾਲ ਦੇ ਵੱਲੋਂ ਅਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ, ਇਕ ਧਰਮਵਾਨ ਪਤੀ ਦੀ ਪਤਿਵਰਤਾ ਪਤਨੀ, ਆਪਣੇ ਨੇਮਾਂ ਵਿਚ ਡਿੱਗੀ, ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਖਸ ਵੱਲੋਂ ਛੂਹੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੰਸ ਕਦੇ ਵੀ ਕਾਦੂ ਨੂੰ ਘਾਹ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਤਾਂ ਬੇਹਿਸ ਹੈ; ਤੂੰ ਚਾਹੇ ਇਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈ ਜਾਂ ਮਾਰ ਦੇ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਜਾਨ ਰਾਖਸਾ, ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਲਾਜ ਛੱਡਣਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਦੇ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੜਵੇ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ। ਇਥੇ ਜਾਨਕੀ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ; ਉਹਦੇ ਸ਼ਬਦ ਕੜਵੇ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਸਨ। ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਸੁਣ ਮੈਥਿਲੀ, ਸੋਹਣੀਏ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਲਈ ਸੁਣ। ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਰਸੋਈਏ ਤੈਨੂੰ ਨਾਸ਼ਤੇ ਲਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦੇਣਗੇ।” ਇਹ ਕੜਵੇ ਬੋਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸਣਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਲੱਗਾ। ਤੁਰੰਤ ਹੀ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਰਾਖਸਣਾਂ, ਜੋ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ, ਸੀਤਾ ਦਾ ਮਾਣ ਥੱਲੇ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਉਹ ਡਰਾਵਣੀਆਂ ਰਾਖਸਣਾਂ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਦਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਪਿੱਟਦਿਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਆਖਣ ਲੱਗਾ, “ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਅਸ਼ੋਕ ਵਾਟਿਕਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੈ ਜਾਓ; ਉਥੇ ਉਸਦੀ ਸਖ਼ਤ ਪਹਿਰੇਦਾਰੀ ਕਰੋ, ਛੁਪਾ ਕੇ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਰੱਖੋ। ਉਥੇ, ਕਦੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਧਮਕੀਆਂ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਇਸ ਮਿਥਿਲਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਲਿਆਓ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥਣੀ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।” ਰਾਵਣ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਉਹ ਰਾਖਸਣਾਂ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਅਸ਼ੋਕ ਵਾਟਿਕਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਵਾਟਿਕਾ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਸਤ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਚਹਚਾਹਟ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਥੇ, ਜਾਨਕ ਦੀ ਧੀ ਮੈਥਿਲੀ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਖਸਣਾਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਰਨੀ ਬਾਘਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਫਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਸੋਗ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹਿਰਣ ਡਰ ਤੋਂ ਬੇਚੈਨ ਹੋਵੇ। ਉਥੇ, ਉਹ ਬੇਹੱਦ ਦੁੱਖੀ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਖਸਣਾਂ ਵਲੋਂ ਧਮਕਾਈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪਤੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਡਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਵਰਗੀ ਹੋ ਗਈ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਏਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਦਾ ਸਤਵਾਂਵਾਂ ਸਰਗ। ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਮਾਰੀਚ, ਜੋ ਹਰਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵਾਪਸ ਮੈਥਿਲੀ ਵੱਲ ਮੋੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਲੂਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ ਗਿਦੜ ਚੀਕਿਆ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਹ ਗਿਦੜ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, “ਹਾਏ, ਇਹ ਗਿਦੜ ਦੀ ਚੀਕ ਮੈਨੂੰ ਮੰਦ ਇਸ਼ਾਰਾ ਲੱਗਦੀ ਹੈ; ਵੈਦੇਹੀ ਕਦੇ ਰਾਖਸਾਂ ਵਲੋਂ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਜੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਮੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ, ਹਰਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਨਕਲ ਕਰ ਕੇ ਮਾਰੀ ਸੀ—” “ਤਾਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰ, ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਮੈਥਿਲੀ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਜਲਦੀ ਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਯਕੀਨਨ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਹੈ; ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਰਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਦੂਰ ਲੈ ਗਏ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਮਾਰੀਚ ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ, ‘ਹਾਏ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਮੈਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ!’ ਚੀਕਿਆ।” “ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅਕੇਲੇ ਰਹਿ ਗਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਰਹੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਨਸਥਾਨ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਅੱਜ ਕਈ ਭਿਆਨਕ ਅਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦਿੱਸ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।” ਇੰਝ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਰਾਮ ਨੇ ਗਿਦੜ ਦੀ ਚੀਕ ਸੁਣੀ।