ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਅਪਹਰਣ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਸੀਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, “ਹੇ ਰਾਵਣ! ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਰਾਮ ਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੀਰ ਤੇਰੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਚੋਟ ਕਰਨਗੇ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪੈਣਗੇ। ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਤੋਂ ਅਜਿਹੜਾ ਅਜੇਯ ਹੈਂ, ਪਰ ਜਦ ਤੂੰ ਰਾਮ ਵਰਗੇ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾ ਵੈਰੀ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਚਣ ਦੀ ਕੋਈ ਸੰਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ। ਰਾਘਵ ਰਾਮ ਤੇਰੇ ਬਚੇ-ਕੁਚੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨਗੇ, ਤੇਰੀ ਹਾਲਤ ਉਸ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇਗੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਲਈ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇ ਪਾਸ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਰਾਮ ਤੈਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉੱਗਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਣ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਅੱਜ ਹੀ ਜਲ ਕੇ ਭਸਮ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਗਿਰਾ ਸਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕੇ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਸਕੇ, ਉਹੀ ਇੱਥੋਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਅੰਤ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਤੇਰੇ ਗਿਆਨ-ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਸਭ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ; ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ ਲੰਕਾ ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਤੇਰਾ ਇਹ ਦੁਸ਼ਟ ਕੰਮ ਕਦੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਜੁਦਾਈ ਵਿੱਚ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਆਇਆ ਹੈਂ। ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਡਰ-ਭੈ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਦੰਡਕ ਅਰਨ੍ਯ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ, ਤੇਰਾ ਗਰੂਰ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਜਦ ਕਿਸੇ ਦਾ ਨਾਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਾਲ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਮਰਯਾਦਾ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਤੇਰਾ, ਤੇਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਦਾ ਨਾਸ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਯਜਮਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਯਜਨ-ਵੇਦਿਕ ਉੱਤੇ ਚੰਡਾਲ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਚਲਾ ਸਕਦਾ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਧਰਮਾਤਮਾ ਪਤੀ ਦੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਪਤਨੀ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਵਾਂਗੇ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਲੋਂ ਛੂਹੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੰਸ ਕਦੇ ਵੀ ਕਾਦੂ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹਾਂ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਤਾਂ ਜੜ ਹੈ; ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ ਇਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈ ਜਾਂ ਮਾਰ ਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਲਾਜ ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡਣੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਠੋਰ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਭਰਪੂਰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਵੈਦੇਹੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਖਤਮ ਕੀਤੀ। ਜਨਕਨੰਦਿਨੀ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਰੋਮਾਂ-ਚੰਬਕ ਬਾਤਾਂ ਕਹਿ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਕਹੇ, “ਹੇ ਮੈਥਿਲੀ! ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਸੋਹਣੀਏ! ਤੈਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਰਸੋਈਏ ਤੈਨੂੰ ਨਾਸ਼ਤੇ ਲਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦੇਣਗੇ।” ਇਹ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਇਹ ਭਿਆਨਕ, ਮਾਂਸ ਤੇ ਖੂਨ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਤੁਰੰਤ ਇਸਦੀ ਅਹੰਕਾਰਤਾ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਿਆਉਣ।” ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਪਿਟਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇਣ ਲੱਗਾ, “ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਅਸ਼ੋਕ ਵਾਟਿਕਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲਿਜਾਓ, ਉੱਥੇ ਇਸਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ ਤੇਰੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ। ਕਦੇ ਡਰਾਉਣ, ਕਦੇ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥਣੀ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਮਿਥਿਲਾ ਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰੋ।” ਰਾਵਣ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਅਸ਼ੋਕ ਵਾਟਿਕਾ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਵਾਟਿਕਾ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਸਤ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਮੈਥਿਲੀ, ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣੀ ਸ਼ੇਰਨੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਫਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਡਰੀ ਹੋਈ ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਵਲੋਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਧਮਕੀਆਂ ਮਿਲਣ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਡਰ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਦਾ ਸਤਵਾਂਵਾਂ ਸਰਗ। ਉਥੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਮਾਰੀਚ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਿਰਗ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਿੱਚ ਸਮਰੱਥ ਸੀ, ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਰਸਤਾ ਲੈ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਉਤਾਵਲੀ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਬੁਰਾ-ਸੁਰ ਵਾਲਾ ਗਿਦੜ ਚੀਕਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ, ਰੋਮਾਂ-ਚੰਬਕ ਚੀਕ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਹਾਏ! ਇਹ ਗਿਦੜ ਦੀ ਚੀਕ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਹੈ, ਵੈਦੇਹੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋਵੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਅਖੰਡ ਰਹੇ। ਪਰ ਜੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਇਹ ਚੀਕ ਸੁਣ ਲਈ, ਜੋ ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਮੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਕਲ ਕਰਕੇ ਮਿਰਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਰ ਦਿੱਤੀ—ਤਾਂ ਸੌਮੀਤ੍ਰਿ, ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਜਲਦੀ ਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਸੀਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਿਰਗ ਬਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਦੂਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਮਾਰੀਚ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਨੇ ਆਖਿਆ, ‘ਹਾਏ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਮੈਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ!’ ਮੇਰੀ ਚਾਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਛੱਡ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਨਸਥਾਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਦੁੱਖ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਧਮਕੀ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਇਹ ਕਥਾ ਅੱਗੇ ਵਧੀ।