ਸਿਤਾ ਜੀ ਰਾਵਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਟ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਜਿਹੜੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਤੂੰ ਸ਼ਾਨ ਮਾਰਦਾ ਫਿਰਦਾ ਐਂ, ਓਹ ਸਾਰੇ ਰਾਘਵ ਦੇ ਅੱਗੇ ਅਸਹਾਇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਗਰੁੜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੇਬਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਘਵ ਦੇ ਤੀਰ, ਜਿਹੜੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਤੋਂ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਓਦਾਂ ਹੀ ਵੱਜਣਗੇ ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਵੱਜਦੀਆਂ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਤੋਂ ਅਜੈਅ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇਂ, ਰਾਵਣ, ਜਦ ਤੂੰ ਐਨਾ ਵੱਡਾ ਵੈਰ ਲੈ ਲਿਆ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਜਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਘਵ ਤੇਰੀ ਬਾਕੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਅੰਤ ਬਣੇਗਾ; ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਬਚਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਓਦੋ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਜਦੋਂ ਕੁਰਬਾਨੀ ਲਈ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲਾ ਪਸ਼ੂ ਮੁੜ ਆ ਜਾਵੇ। ਜੇ ਰਾਮ ਤੈਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੱਕ ਲੈਂ, ਤੂੰ, ਦੈਤ, ਅੱਜ ਹੀ ਰੁਦ੍ਰ ਵਲੋਂ ਕਾਮਦੇਵ ਵਾਂਗ ਸੜ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਜਿਹੜਾ ਚੰਦ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਸੁੱਟ ਸਕੇ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕੇ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਸਕੇ—ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਇੱਥੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹੋਸ਼ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੇ; ਤੇਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਹ ਤੇਰਾ ਦੁਸ਼ਟ ਕਰਤੂਤ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗੀ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਪਤੀ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਲਿਆ। ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਤੇਜੀ ਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਦੰਦਕ ਅਰੰਨ੍ਹ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸ਼ੂਰੀਤਾ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ। ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਗਰੂਰ ਸਭ ਕੁਝ ਖੋਹ ਲਵੇਗਾ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ। ਜਦ ਕਿਸੇ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਤਕਦੀਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰ ਬੈਠਦੇ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ ਤੇਰਾ ਨਾਸ ਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਕਸ਼ਸ; ਹੁਣ ਤੇਰਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਤੇ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਹੋਣਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਯਜਮਾਨਾਂ ਵਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਹਵਨ-ਵੇਦੀ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਚੰਡਾਲ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਜਾਵੇ, ਅਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਧਰਮਪਤਨੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆਵਾਂ ਉੱਤੇ ਅਡਿੱਠ ਰਹਿ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਵਾਂਗੇ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਲੋਂ ਛੂਹੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੰਸਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੌਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੀ ਹੈ ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਚੀਕੜ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਚਿੜੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਅਸਮਝ ਹੈ; ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ ਇਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈ ਜਾਂ ਮਾਰ ਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਜਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ। ਪਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਲਾਜ ਛੱਡਣਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਕੜਕ ਬੋਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਜਾਨਕੀ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਆਖਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਓਹ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਤੇ ਵਿਰੋਧ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਸੀ। ਹੁਣ ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਕਹੇ, "ਸੁਣ, ਮੈਥਿਲੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ, ਸੋਹਣੀਏ, ਤੈਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਰਸੋਈਏ ਤੈਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ ਨਾਸ਼ਤੇ ਲਈ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਦੇਣਗੇ।" ਇਹ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਣਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸਣਾਂ, ਜੋ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਖਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੀਤਾ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰਤਾ ਨੂੰ ਚੂਰ ਕਰ ਦੇਣ।" ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸਣਾਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਪੈਰ ਪਿਟ ਕੇ ਜਮੀਨ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਅਸ਼ੋਕ ਵਾਟਿਕਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੈ ਜਾਓ; ਓਥੇ ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਉਸਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ। ਉੱਤੇ-ਤਲੇ ਧਮਕੀ ਤੇ ਫਿਰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਇਸ ਮਿਥਿਲਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਲਿਆਓ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥਣੀ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਣਾਂ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਅਸ਼ੋਕ ਵਾਟਿਕਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਵਾਟਿਕਾ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਜਿੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਸਤ ਪੰਛੀ ਚਹਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਉੱਥੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਮੈਥਿਲੀ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਚੁਰ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਣਾਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਰਣੀ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਵੇ। ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਮੈਥਿਲੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਕਿਸੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸੀ ਹੋਈ ਡਰੀ ਹੋਈ ਹਰਣੀ ਵਾਂਗ, ਕਦੇ ਵੀ ਚੈਨ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕੀ। ਉੱਥੇ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਣਾਂ ਵਲੋਂ ਕਠੋਰ ਧਮਕੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਡਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ ਮਹਾਨ ਵਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਦਾ ਸਤਾਵਾਂ ਸਰਗ। ਰਾਮ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਮਾਰੀਚ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਹਰਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਿੱਚ ਸਮਰੱਥ ਸੀ, ਤੇ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਰਸਤੇ ਆਉਣ ਲੱਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਕ ਸ਼ਗਾਲ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬਿਲਕਿਆ। ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਰੋਆਂ ਖੜੇ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਾ ਆ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਿਆ, "ਹਾਏ, ਇਹ ਸ਼ਗਾਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮੈਨੂੰ ਅਸ਼ੁਭ ਲੱਗਦੀ ਹੈ; ਵੈਦੇਹੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇ। ਪਰ ਜੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਮੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਹਰਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਕਲ ਕਰਕੇ ਕੱਢੀ ਸੀ—ਫਿਰ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੇ ਮੈਥਿਲੀ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਹੈ; ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਰਣ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਦੂਰ ਲੈ ਗਏ। ਮੈਨੂੰ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਮਾਰੀਚ, ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚਾ ਚੀਕਿਆ, 'ਹਾਏ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਮੈਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ!'" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸੰਕੇਤ ਸਮਝੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਲੱਗਿਆ, ਜਦਕਿ ਸੀਤਾ ਅਸ਼ੋਕ ਵਾਟਿਕਾ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਣਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਤੇ ਡਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ।