ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮਹਿਲਾ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਨਿਸ਼ਚਲਤਾ ਆ ਘੇਰੇਗੀ, ਇਹ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸ਼ਾਪ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪੈਰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਰਮ ਰਹੇ, ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਓਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਬੇਚੈਨੀ ਨਾਲ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, "ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਆਪਣਾ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਸੇਵਕ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਇਹ ਬੋਲ ਹੁਣ ਖਾਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਅੰਦਰੋਂ ਸੁੱਕ ਗਏ ਹਨ।" ਰਾਵਣ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਰਾਵਣ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਅੱਗੇ ਸਿਰ ਨਹੀਂ ਝੁਕਾਉਂਦਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਮੌਤ ਦੀ ਛਾਂ ਆ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗਿਆ, "ਹੁਣ ਇਹ ਮੇਰੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਆਰੀ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਫ ਰਹੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਨਿਡਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਤਿੰਣ ਦੀ ਤਰਤੀ ਰੱਖੀ ਅਤੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਕਾਇਮ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਘਵ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਮ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਲੰਮੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਉਹ ਇکشਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਸਿੰਹ ਵਾਂਗ ਮੋਢਿਆਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।" "ਜੇ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਹਾਣਦਾ, ਤਾਂ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਪਏ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਖਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਤੂੰ ਸ਼ਾਨ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਘਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੇਬਸ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਗਰੁੜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ। ਉਸ ਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੀਰ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਤੋਂ ਛੁੱਟ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਉੱਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਜਣਗੇ।" "ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਤੋਂ ਅਜਿਹਾ ਹੈਂ, ਪਰ, ਰਾਵਣ, ਜਿਹੜੀ ਵੱਡੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਤੂੰ ਖੜੀ ਕਰ ਲਈ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੂੰ ਰਾਮ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲ ਸਕੇਂਗਾ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਘਵ ਤੇਰੀ ਬਾਕੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰੇਗਾ; ਤੇਰੀ ਬਚਤ ਉਨੀ ਹੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਰਬਾਨੀ ਵਾਲਾ ਜਾਨਵਰ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇ ਥਾਂ ਤੋਂ।" "ਜੇ ਰਾਮ ਤੈਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖ ਲਵੇ, ਤੂੰ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਅੱਜ ਹੀ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਜਿਹੜਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਸੁੱਟ ਸਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕੇ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਸਕੇ — ਉਹੀ ਇੱਥੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਤੇਰੇ ਗਿਆਨ ਸਭ ਨਾਸ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਵੇਧਵਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" "ਤੇਰਾ ਇਹ ਬੁਰਾ ਕਰਤੱਬ ਤੈਨੂੰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਕੋਲੋਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਵੱਖ ਕਰ ਲਿਆ। ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਬਲ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਸ਼ਕਤੀ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਘਮੰਡ — ਸਭ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।" "ਜਦੋਂ ਨਾਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾੜਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਜੀਵ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਕੇ, ਤੇਰਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਤੇਰੇ, ਤੇਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਹਲ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਣ ਲਈ। ਜਿਵੇਂ ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ ਹੋਮ ਵੇਦੀਆਂ ਨੂੰ ਚੰਡਾਲਾ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਯਜਨਾ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ, ਧਰਮ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲੋਂ ਛੂਹੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ।" "ਜਿਵੇਂ ਹੰਸ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਮਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ ਹੋਇਆ, ਰੇਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਛੁਪੇ ਕੁਭੱਤਕ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ ਹਾਂ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਬੇਹਿਸ ਹੈ; ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ ਇਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈ ਜਾਂ ਮਾਰ ਦੇ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਜਾਨ ਦੀ ਰਾਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ। ਪਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਲਾਜ ਛੱਡਣਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਆਖੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਨਕੀ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਆਖਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਰੌਂਗਟੇ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਕਹਿ ਕੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਧਮਕੀਆਂ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਆਖੇ, "ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਮੈਥਿਲੀ, ਤੂੰ ਸੋਹਣੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਰਸੋਈਏ ਤੈਨੂੰ ਨਾਸ਼ਤੇ ਲਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦੇਣਗੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ, ਜੋ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਖਾਂਦੀਆਂ, ਸੀਤਾ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਚੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਪਿੱਟ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, "ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਅਸ਼ੋਕ ਵਾਟਿਕਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੈ ਜਾਓ; ਉਥੇ ਉਸ ਦੀ ਚੌਕਸੀ ਕਰੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੁਪਾ ਕੇ ਰੱਖੋ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਧਮਕੀਆਂ ਦੇ ਕੇ, ਕਦੇ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਆਖ ਕੇ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੀ ਇਸ ਧੀ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਲਿਆਓ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥਣੀ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਅਸ਼ੋਕ ਵਾਟਿਕਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਵਾਟਿਕਾ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫਲ-ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਚੂਰ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਚਹਚਾਹਟ ਨਾਲ ਭਰੀ ਰਹਿੰਦੀ। ਉਥੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਮੈਥਿਲੀ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣੀ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਫਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਉਥੇ ਕੋਈ ਆਰਾਮ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਡਰੀ ਹੋਈ ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਭਿਆਨਕ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕਠੋਰ ਧਮਕੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦੀ, ਉਹ ਡਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਅਚੇਤ ਹੋ ਗਈ।