ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਬਸ ਹੋ ਗਿਆ ਇਹ ਸ਼ਰਮ, ਵੈਦੇਹੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਕਰਤਵ ਤੋਂ ਹਟਣ ਕਰਕੇ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਹ ਜੋ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਰਹੀ ਅਚਲਤਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਿਸੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪੈਰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਰਮ ਰਹੇ ਹਨ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਹੇਠਾਂ ਦੱਬ ਗਏ ਹਨ।” ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦਾ, “ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਬਖਸ਼; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਦਾਸ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਹੁਣ ਸੂਖੇ ਤੇ ਖਾਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਰਾਵਣ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨਾਰੀ ਅੱਗੇ ਕਦੇ ਸਿਰ ਨਹੀਂ ਝੁਕਾਉਂਦਾ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਸਨਕਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਸੀ, ਸੋਚਦਾ ਹੈ, “ਹੁਣ ਇਹ ਮੇਰੀ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ, ਤਾਂ ਵੈਦੇਹੀ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਫ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਅਜੇ ਵੀ ਨਿਡਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇ ਰਾਵਣ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਤਿਨਕਾ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ, “ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚ ਦਾ ਪੱਕਾ ਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਘਵ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਮ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਲੰਮੇ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵਤਾ ਵਰਗਾ। ਉਹ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ, ਸਿੰਘ-ਕੰਧਿਆਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਵੇਗਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਮੈਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਛੂਹਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਖਰ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਤੇਰੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤੂੰ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਰਾਘਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਸਹਾਇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਗਰੁੜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ। ਉਸ ਦੇ ਤੀਰ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਂਣ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਆਉਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਤੋਂ ਅਜੈ ਹੈਂ, ਰਾਵਣ, ਪਰ ਜਦ ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਵੈਰਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲੈ, ਤਾ ਰਾਘਵ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਘਵ ਤੇਰੀ ਬਚੀ ਕੁਚੀ ਉਮਰ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰੇਗਾ; ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਬਚਣੀ ਉਨੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਰਬਾਨੀ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਦੀ। ਜੇ ਰਾਮ ਤੈਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖ ਲਵੇ, ਤੂੰ ਅੱਜ ਹੀ ਸੜ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਨੂੰ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗਾ ਸਕੇ, ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਸਕੇ, ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਇਥੋਂ ਛੁਡਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਮਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਖਤਮ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ; ਤੇਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਵੀਧਵਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਹ ਤੇਰਾ ਕੁਕਰਮ ਤੈਨੂੰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਲਿਆ। ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਹੈ, ਦੇਵੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਵੀਰਤਾ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ। ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਮਾਣ ਸਭ ਕੁਝ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਜਦ ਸਿਰ ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੋਕ, ਜੋ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਪਰਵਾਹ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ ਤੇਰਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਤੇਰਾ, ਤੇਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ-ਕੁੰਡ, ਜੋ ਪਾਤਰਾਂ ਅਤੇ ਚਮਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਡਾਲਾ ਹੇਠਾਂ ਨਹੀਂ ਲਾ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕੁਰਬਾਨੀ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋਵੇ। ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਧਰਮੀ ਪਤੀ ਦੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਪਤਨੀ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਤੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਕਸ਼ਸ। ਜਿਵੇਂ ਹੰਸ ਕਦੇ ਵੀ ਕਾਦੋ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਮੁਰਗਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਅਚੇਤ ਹੈ; ਜੇ ਚਾਹੁਂ ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈ ਜਾਂ ਮਾਰ ਦੇ। ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਜਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ। ਪਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਲਾਜ ਛੱਡਣਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਸੰਭਵ ਹੈ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੜਵੇ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਨਕੀ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਆਖਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਦੇ ਸ਼ਬਦ ਕੜਵੇ ਤੇ ਰੋਅ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦਾ, “ਹੇ ਮੈਥਿਲੀ, ਮੇਰੀ ਇੱਕ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਸੋਹਣੀਏ, ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਲਈ। ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਰਸੋਈਏ ਤੈਨੂੰ ਨਾਸ਼ਤੇ ਲਈ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦੇਣਗੇ।” ਇਹ ਕੜਵੇ ਸ਼ਬਦ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, “ਤੁਰੰਤ ਜਾ ਕੇ, ਇਹ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ, ਜੋ ਮਾਸ ਤੇ ਖੂਨ ਖਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੀਤਾ ਦਾ ਮਾਣ ਠੰਢਾ ਕਰਨ।” ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੈਥਿਲੀ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਪੈਰ ਪਿਟ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਅਸ਼ੋਕ-ਵਾਟਿਕਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੈ ਜਾਓ; ਉਥੇ ਇਸ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਕਰੋ, ਇਸ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ ਤੇ ਘੇਰ ਕੇ ਰੱਖੋ। ਉਥੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਧਮਕੀਆਂ ਤੇ ਫਿਰ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਮਿਥਿਲਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥਣੀ ਨੂੰ, ਵਸ਼ ਕਰ ਲਵੋ।” ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਅਸ਼ੋਕ-ਵਾਟਿਕਾ ਵਲ ਚਲ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਵਾਟਿਕਾ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਸਤ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਥੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਮੈਥਿਲੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਰਣੀ ਬਾਘਾਂ ਵਿਚ ਘਿਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਫ ਰਹੀ ਮੈਥਿਲੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਕਿਸੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਡਰੇ ਹੋਏ ਮਿਰਗ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੀ।