ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਲੰਕਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਾਜ ਤੂੰ ਰਾਜ ਕਰ। ਮੇਰੇ ਵਰਗਿਆਂ ਲਈ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਦੇਵਤੇਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਚਲ ਸਭ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਣ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਤੈਨੂੰ ਸੰਸਕਾਰ ਜਲ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਨੰਦ ਮਣਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਭੁੱਲੀ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਤੇਰੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਹੀ ਮਿਲੂ। ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦਿਵ੍ਯ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਹਨ, ਹੇ ਮੈਥਿਲੀ! ਇੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਹਿਣੇ ਵੀ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਹਿਨ ਤੇ ਆਨੰਦ ਲੈ। ਇਹ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵੀਮਾਨ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ, ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਵਿਸ਼ਰਵਾਣ ਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਰਥ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਕੇ ਲਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਆਨੰਦਦਾਇਕ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਹੇ ਸੀਤਾ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਨ ਚਾਹੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਣਾ। ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਪਰ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਤਾਂ ਸੀਤਾ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਆਂਚਲ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ ਰੋਕਦੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਜੋਤਿ ਮੰਦੀ ਪਈ ਸੀ। ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਬੋਲੇ, "ਹੋ ਗਿਆ ਇਹ ਸ਼ਰਮ, ਹੇ ਵੈਦੇਹੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਕਰਤੱਵ ਦੇ ਉਲੰਘਣ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਇਹ ਜੋ ਤੇਰੀ ਨਿਸ਼ਚਲਤਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪੈਰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮ੍ਰਿਦੁ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਝੁਕ ਗਏ ਹਨ। ਜਲਦੀ ਮੇਰਾ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਕਰ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਦਾਸ ਹਾਂ। ਇਹ ਜੋ ਮੈਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰੋਂ ਸੁੱਕ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਰਾਵਣ ਕਿਸੇ ਮਹਿਲਾ ਅੱਗੇ ਕਦੇ ਵੀ ਸਿਰ ਨਹੀਂ ਝੁਕਾਉਂਦਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦਸ-ਮੁਖੀ ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਹੁਣ ਇਹ ਮੇਰੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਵੈਦੇਹੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਨਿਰਭਯ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇ ਰਾਵਣ ਵਿਚ ਇਕ ਤਿਨਕਾ ਰੱਖ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। "ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਧਰਮ ਦਾ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸਥਿਰ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਘਵ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਮ, ਜੋ ਤਿੰਨੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਲੰਮੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਉਹ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਮੋਢਿਆਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰੇਗਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਤੋੜੇਗਾ, ਤਾਂ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਵੀ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਖਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਤੂੰ ਮਾਣ ਕਰਦਾ, ਰਾਘਵ ਅੱਗੇ ਬੇਬਸ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਗ ਗਰੁੜ ਅੱਗੇ। ਉਸਦੇ ਤੀਰ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਜਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਦੀ ਲਹਿਰ ਬੰਕ ਤੇ। ਤੂੰ ਚਾਹੇ ਦੇਵ ਜਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਤੋਂ ਅਜੇਅੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇਂ, ਪਰ, ਰਾਵਣ, ਜਿਹੜੀ ਵੱਡੀ ਵੈਰਤਾ ਤੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲਈ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕੇਂਗਾ। ਉਹ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਰਾਘਵ ਤੇਰੀ ਬਚੀ ਕੁਚੀ ਉਮਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰੇਗਾ; ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਬਚਣੀ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਜਾਨ ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਯਜਨ ਵੇਲੇ। ਜੇ ਰਾਮ ਤੈਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੱਕ ਲਵੇ, ਤੂੰ, ਦੈਤਿਆ, ਅੱਜ ਹੀ ਰੁਦ੍ਰ ਵੱਲੋਂ ਕਾਮਦੇਵ ਵਾਂਗ ਸੜ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਜਿਹੜਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਸਕੇ, ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦੇਵੇ, ਓਹੀ ਇੱਥੋਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਮਰਿਆ ਸਮਝ, ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਗਿਆਨ ਸਭ ਖਤਮ; ਤੇਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਵੀ ਵਿੱਧਵਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਤੇਰਾ ਇਹ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਤੈਨੂੰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਤੀ ਦੀ ਗੋਦ ਤੋਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਵੱਖ ਕਰ ਲਿਆ। ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਤੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਹੈ, ਦਿਵ੍ਯ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉਹ ਡਰ-ਭੈ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰਯ ਤੇ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਸ਼ਕਤੀ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਮਾਣ ਸਭ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ। ਜਦ ਮੌਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੀਵ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਬੇਧਿਆਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਤਕੜਾ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਪਾਪੀ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਤੇਰਾ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਤੇ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਵੇਦੀ ਚੰਡਾਲ ਦੁਆਰਾ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਉਵੇਂ ਹੀ, ਮੈਂ ਧਰਮਪਤਨੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ਤੇ ਅਡਿੱਠ ਰਹਿ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਵਾਂਗੇ ਪਾਪੀ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੁਆਰਾ ਛੂਹੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੰਸ ਕਦੇ ਵੀ ਪੰਕ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਬਕੁਲਾ ਨਹੀਂ ਦੇਖਦਾ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਅਪਹੁੰਚ ਹਾਂ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਅਚੇਤ ਹੈ; ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ ਇਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈ, ਜਾਂ ਮਾਰ ਦੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਲਾਜ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗੀ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੇ ਕੜੇ ਤੇ ਰੂਆਂ-ਖੜੇ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਜਨਕਨੰਦਨੀ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਕਿਹਾ। ਤਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, "ਸੁਣ, ਹੇ ਮੈਥਿਲੀ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਗੱਲ, ਤੈਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਤਦ ਮੇਰੇ ਰਸੋਈਏ ਤੈਨੂੰ ਨਾਸ਼ਤੇ ਵਾਸਤੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦੇਣਗੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਸਣੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ, "ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਰਾਖਸ਼ਸਣੀਆਂ, ਜੋ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਸੀਤਾ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋੜ ਦੇਣ।