ਰਾਵਣ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ, ਉਸਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਸੁੰਦਰਿਏ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿਚੋਂ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਜਾ ਸਕੇ। ਇਹ ਲੰਕਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਾਜ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ, ਤੇਰੇ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਣ। ਤੈਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਰਾਜ ਤਿਲਕ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਜੋ ਕੁਝ ਕਸਟ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਹੁਣ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਤੇਰੇ ਕੀਤੇ ਸਾਰੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਫਲ ਇੱਥੇ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਹੇ ਮੈਥਿਲੀ, ਇਹ ਰੁੱਤਬੇਦਾਰ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਹਿਣੇ ਵੀ ਹਨ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਹਿਨ। ਇਹ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨਿਤੰਭ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਵਿਸ਼ਰਵਾਣ ਦਾ ਸੀ—ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਿਆ, ਇਹ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਤੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਹੇ ਸੀਤਾ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਨੰਦ ਮਾਣ, ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਮਲਿਨ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਮੰਦ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਐਸਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਿਤਾ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਅੰਚਲ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਜੂ ਰੋਕਦੀ ਹੈ, ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਮਲਿਨ ਤੇ ਬੇਚੈਨ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਹੋ ਗਿਆ ਇਹ ਲਾਜ, ਹੇ ਵਿਦੇਹੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਕਰਤਵ ਦੇ ਉਲੰਘਣ ਕਰਕੇ ਆਇਆ। ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਇਹ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸੁਥਿਰਤਾ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀ, ਇਹ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸ਼ਾਪਤ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪੈਰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਮਲ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਹੇਠਾਂ ਦਬੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜਲਦੀ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਦਾਸ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਇਹ ਬੋਲ ਹੁਣ ਸੁੱਕ ਗਏ ਹਨ, ਅੰਦਰੋਂ ਖਾਲੀ। ਰਾਵਣ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਔਰਤ ਅੱਗੇ ਕਦੇ ਵੀ ਮੱਥਾ ਨਹੀਂ ਟੇਕਦਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦਸ ਸੀਸਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਲਕੀਅਤ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਹੁਣ, ਜਦ ਸਿਤਾ ਨੂੰ ਐਸਾ ਸਿੱਧਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਨਿਡਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਤਿਨਕਾ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਇੱਕ ਦਸ਼ਰਥ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਦਾ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਹ ਰਾਘਵ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਮ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਲੰਮੇ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵਤਾ ਵਰਗਾ। ਉਹ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ, ਸਿੰਹ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮੋਢਿਆਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਵੇਗਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੈਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਛੂਹਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਖਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਤੂੰ ਸ਼ਾਨ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਭ ਰਾਘਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਸਹਾਇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੱਪ। ਉਸਦੇ ਸੋਨੇ ਜੜੇ ਤੀਰ, ਜਦ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਤੋਂ ਛੁੱਟਣਗੇ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਉੱਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਜਣਗੇ। ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਤੋਂ ਅਜੈਯ ਹੋਵੇਂ, ਪਰ, ਰਾਵਣ, ਐਸਾ ਵੱਡਾ ਵੈਰ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਤੋਂ ਕਦੇ ਜਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕੇਂਗਾ। ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਘਵ ਤੇਰੀ ਬਾਕੀ ਉਮਰ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਤੇਰੀ ਬਚਤ ਉਨੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ ਜਿੰਨੀ ਕਿਸੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਕੁਰਬਾਨੀ ਵਾਲੇ ਪਸ਼ੂ ਦੀ। ਜੇ ਰਾਮ ਤੈਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਕ ਲਵੇ, ਤੂੰ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਅੱਜ ਹੀ ਰੁਦ੍ਰ ਵੱਲੋਂ ਸੜੇ ਹੋਏ ਕਾਮਦੇਵ ਵਾਂਗ ਭਸਮ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਜਿਸਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਸੁੱਟ ਸਕਿਆ, ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਸਕਿਆ, ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਇੱਥੋਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਰਗਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਹੋਸ਼ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ; ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਲੰਕਾ ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਤੇਰਾ ਇਹ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਤੈਨੂੰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਾਸੋਂ ਜਬਰਦਸਤੀ ਵਿਛੋੜ ਕੇ ਲਿਆ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਦੈਵੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਡਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਬਹਾਦਰੀ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ। ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਤਾਕਤ, ਸ਼ਕਤੀ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਮਾਣ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਚੂਰਨ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਜਦ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਲੋਕ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਬੇਫਿਕਰੀ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਕੇ, ਤੇਰਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਤੇਰਾ, ਤੇਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਯਜਨ ਦੀ ਥਾਂ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਚੰਡਾਲ ਵੱਲੋਂ ਭੰਗ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਉਵੇਂ ਹੀ, ਮੈਂ, ਧਰਮਵਾਨ ਪਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚ ਅਡੋਲ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਛੂਹੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੰਸ ਕਦੇ ਵੀ ਪੱਕੀਆਂ ਘਾਸੀਆਂ ਵਿਚ ਛੁਪੇ ਮੈਲੀਆ ਪੰਛੀ ਵਲ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਅਚੇਤ ਹੈ; ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ ਇਸਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈ ਜਾਂ ਮਾਰ ਦੇ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਜਾਨ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਬਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਗੁਆ ਸਕਦੀ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਦੇਹੀ ਨੇ ਕੜਕ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਕਹੇ। ਜਨਕੀ ਨੇ ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣਕੇ, ਜੋ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਸਨ। ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਕਹੇ, "ਸੁਣ, ਮੈਥਿਲੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਤੈਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਇਸ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਰਸੋਈਏ ਤੈਨੂੰ ਨاشتੇ ਲਈ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦੇਣਗੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਰਾਵਣ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸਣਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।