ਰਾਵਣ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਦਾ ਘਮੰਡ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਸੀਤੇ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਇਸ਼ਾਰੇ 'ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੋਧੇ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਹਨ। ਇਹ ਪੂਰਾ ਰਾਜ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੇਤਰ ਵਾਲੀ, ਤੇਰਾ ਹੀ ਆਧਾਰ ਹੈ; ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਿਯ ਸੀਤੇ, ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਸਾਹ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰ ਹੈ। ਮੇਰੀਆਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਹੈਂ; ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਜਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਿਯ।" ਰਾਵਣ ਫਿਰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਹੋਰ ਕਿਉਂ ਸੋਚ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਦੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਲੰਕਾ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ ਅਤੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਦਾਨਵ ਵੀ ਤੋੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਦੇਵ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਹੋਣ, ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਕੋਈ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।" "ਤੂੰ ਰਾਮ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰੇਗੀ? ਉਹ ਤਾਂ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ, ਦੁਖੀ, ਵਨਵਾਸੀ, ਪੈਦਲ ਤੁਰਨ ਵਾਲਾ, ਇਕ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਹੀ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਮੈਨੂੰ ਹੀ, ਹੇ ਸੀਤੇ, ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਮੰਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਜੋੜ ਹਾਂ; ਜਵਾਨੀ ਛਿਨ-ਭੰਗੁਰ ਹੈ, ਸੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਖ ਵਾਲੀ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਦੇ; ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਤੱਕਣ ਜਾਂ ਸੋਚਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕਰ ਸਕੇ?" "ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦੀ ਹਵਾ ਨੂੰ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਜਾਂ ਪ੍ਰਜਲਿਤ ਅੱਗ ਦੀ ਲੋ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜੋ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਤੈਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਜਾ ਸਕੇ। ਲੰਕਾ ਦੇ ਇਸ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਾਜ ਨੂੰ ਰਾਜ ਕਰ, ਅਜਿਹੇ ਸਾਰੇ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ, ਤੇਰੇ ਸੇਵਕ ਹੋਣ। ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਵਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਜੋ ਕੁਝ ਭੁੱਲ ਹੋਈ, ਉਹ ਹੁਣ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋ ਗਈ। ਜਿਹੜਾ ਭਲਾ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਫਲ ਪਾ; ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਾਰੇ ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ ਹਨ, ਹੇ ਮੈਥਿਲੀ।" "ਇੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਹਿਣੇ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਨ ਕੇ ਆਨੰਦ ਲੈ। ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ—ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਿਆ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੀਏ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਹੇ ਸੀਤੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ; ਤੇਰਾ ਮੁਖ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਮੁਰਝਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸੀਤਾ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਚਲ ਨਾਲ ਅੱਥਰੂ ਰੋਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਪਰ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਮੁਰਝਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਹੁਣ ਬਸ ਕਰ, ਹੇ ਵੈਦੇਹੀ, ਇਹ ਲਾਜ ਤੇਰੇ ਕਰਤਵ ਵਿਚ ਭੰਗ ਕਰਕੇ ਆਈ ਹੈ। ਇਹ ਜੋ ਤੂੰ ਹਿਲਦੀ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪੈਰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਮਲ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਹੇਠਾਂ ਦਬੇ ਹੋਏ ਹਨ।" "ਤੁਰੰਤ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਦੇ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਦਾਸ ਹਾਂ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਮੈਂ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸੁੱਕ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ। ਰਾਵਣ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਅੱਗੇ ਕਦੇ ਵੀ ਸਿਰ ਨਹੀਂ ਨਿਵਾਉਂਦਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦਸ-ਮੁਖੀ ਰਾਵਣ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੰਨ ਲੈਣ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਚਨ ਆਖੇ, ਅਗਲਾ ਪ੍ਰਸੰਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੀਤਾ, ਜੋ ਦੁਖ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਨਿਡਰ ਹੋ ਗਈ, ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਤਿਨਕਾ ਰੱਖ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, "ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਅਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰੀ ਹਨ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਘਵ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਮ, ਜੋ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਲੰਮੇ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੇਤਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਹਨ।" "ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ, ਸਿੰਘ-ਕੰਧਿਆਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ, ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦੇਣਗੇ। ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਛੂਹਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਂ, ਤਾਂ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਵੀ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਂਗਾ ਜਿਵੇਂ ਖਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।" "ਜਿੰਨਾਂ ਰਾਛਸਾਂ ਦੀ ਤੂੰ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਘਵ ਸਾਹਮਣੇ ਅਸਹਾਇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਸਾਹਮਣੇ ਸੱਪ। ਉਸ ਦੇ ਤੀਰ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਸੁਨਹਿਰੀ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਛੱਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਜਣਗੇ ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਵੱਜਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਤੋਂ ਅਜੇਅਹ ਹੋਵੇਂ, ਪਰ ਜਦ ਤੂੰ ਰਾਮ ਨਾਲ ਵੈਰ ਲੈ ਲਿਆ, ਤੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕੇਂਗਾ। ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਘਵ ਤੇਰੀ ਬਾਕੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੇਰੀ ਬਚਤ ਉੱਨੀ ਹੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ ਜਿੰਨੀ ਕਿਸੇ ਜਾਨਵਰ ਦੀ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।" "ਜੇ ਰਾਮ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਦੇਖ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਤੂੰ, ਹੇ ਰਾਛਸ, ਅੱਜ ਹੀ ਰੁਦ੍ਰ ਵਲੋਂ ਕਾਮਦੇਵ ਵਾਂਗ ਸੜ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਜਿਹੜਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗਾ ਸਕੇ, ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਸਕੇ, ਉਹੀ ਇੱਥੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਮਾਨ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਸਭ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਵੀਧਵਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" "ਤੇਰਾ ਇਹ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਲੈ ਆਇਆ। ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਿਰਭਉ ਹੋ ਕੇ ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ।" "ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਸ਼ਕਤੀ, ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਘਮੰਡ ਸਭ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ। ਜਦ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਮਾਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਪਰਵਾਹ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਚਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੀਕਤਾ ਨਾਲ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਰਾਮ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉੱਤੇ ਅਟੁੱਟ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਜਤਾਇਆ।