ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਲਿਆ, ਉਹ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜਹਿਰੀਲਾ, ਤਿੱਖੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਸੱਪ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਫੜ ਲਵੇ। ਉਹ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦਾ ਹੋਇਆ ਜੰਗਲਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਰਾਵਣ ਦੀ ਚਾਲ ਬਿਲਕੁਲ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜੋ ਧਨੁੱਛ ਤੋਂ ਛੁੱਟ ਕੇ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਰੁਣ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਮੱਛਾਂ ਅਤੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਦਾ ਅਥਾਹ ਘਰ ਸੀ। ਉਹ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਠਿਕਾਣੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਅਤੇ ਉਤਾਵਲੇਪਣ ਕਰ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਈਆਂ, ਮੱਛੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਜਦ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਉੱਡਾ ਕੇ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਵਰੁਣ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਦਿਸ ਪਿਆ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹ ਦਸ-ਮੁੰਹ ਵਾਲੇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੈ।" ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਹਾਲੇ ਵੀ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਲੰਕਾ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਆਪ ਮੌਤ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ। ਲੰਕਾ ਦੇ ਸੁੰਦਰ, ਸੁਚੱਜੇ ਰਸਤੇ ਲੰਘ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੰਧਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਦੁਖੀ ਤੇ ਭੁੱਲਣ ਵਾਲੀ, ਕਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਓਥੇ ਐਸੇ ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕਦੇ ਮਾਇਆ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੋਹ-ਰਚਨਾ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਦਸ-ਮੁੰਹ ਵਾਲੇ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਖਸ਼ਸਣੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਕੋਈ ਵੀ ਆਦਮੀ ਜਾਂ ਔਰਤ, ਜਦ ਤਕ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖੇ। ਮੋਤੀ, ਰਤਨ, ਸੋਨਾ, ਕਪੜੇ, ਗਹਣੇ—ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਹ ਮੰਗੇ, ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਤੇ ਦੇ ਦਿਓ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਅਣਜਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਅਚੰਗੀ ਗੱਲ ਆਖੇ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ।" ਇਹ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਮਹਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਅੱਠ ਵੱਡੇ, ਬਲਵਾਨ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੇਖੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਤੁਸੀਂ ਹਥਿਆਰ ਫੜੋ ਤੇ ਜਲਦੀ ਜਾਨਸਥਾਨ ਜਾਓ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਖਰ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਥਾਂ ਸੁੰਞੀ ਪਈ ਹੈ। ਓਥੇ ਰਹੋ, ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹੋ।" "ਜਾਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਵੱਡੀ ਰਾਖਸ਼ਸ ਫੌਜ ਸੀ, ਦੁਸ਼ਣ ਤੇ ਖਰ ਵੀ, ਪਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਅਣਮਿੱਥੀ ਵੈਰ ਦੀ ਅੱਗ ਲੱਗ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਧੀਰਜ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਗਈ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਵੈਰ ਉਤਾਰਾਂ। ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਾ ਦੇਵਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਉਣੀ।" "ਹੁਣ, ਜਦ ਮੈਂ ਖਰ ਤੇ ਦੁਸ਼ਣ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਉਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲਣ ਤੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਜਾਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਰਾਮ ਦੀ ਹਰ ਹਰਕਤ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਵੇਖੋ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਸਾਰੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਚੌਕਸੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ, ਤੇ ਰਾਘਵ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਲਗਾਤਾਰ ਯਤਨ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰੀ ਵੇਖੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਾਨਸਥਾਨ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਅੱਠ ਰਾਖਸ਼ਸ ਰਾਵਣ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਤੋਂ ਅਣਦੇਖੇ ਜਾਨਸਥਾਨ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਰਾਵਣ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਮਿਥਿਲਾ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਰਾਮ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਰਾਵਣ ਅੰਦਰੋਂ ਅੰਦਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦਾ ਪਚਵਾਂਵਾਂ-ਪੰਜਵਾਂ ਸਰਗ। ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਹ ਅੱਠ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਰਾਖਸ਼ਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤੇ, ਤਾਂ ਮਨ ਦੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਸਮਝਣ ਲੱਗਾ। ਪਰ, ਵੈਦੇਹੀ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਕਾਮ-ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਵਿਹਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਜਦ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸਣੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਮਲੂਲ ਤੇ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੀ ਨਾਉਂ, ਹਵਾ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਨਿਕੰਮੀ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹਿਰਣੀ ਆਪਣੇ ਝੁੰਡ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਕੁੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਵੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀਤਾ ਵੀ ਰਾਵਣ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਖੜੀ ਸੀ। ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਬਸ ਤੇ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਹਲ ਵਿਖਾਉਣ ਲੱਗਾ, ਜੋ ਦੇਵਲੋਕ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਾਲ ਤੇ ਮਹਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ ਬਾਗ, ਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਕੋਠੇ ਵਿਖਾਏ। ਮਹਲ ਦੇ ਸਤੰਭ ਦਾਂਤ, ਸੋਨੇ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਹੀਰੇ-ਲਹੂ-ਪਤ्थਰ ਦੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਨਮੋਹਣ ਲੱਗਦੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਢੋਲ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਜਗਮਗਾਉਂਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਮਹਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਤੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿਚ ਦਾਂਤ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਦਸ-ਮੁੰਹ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਹਰੇਕ ਅੰਗਣ, ਜੋ ਚੂਨਾ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਮੈਥਲੀ ਨੂੰ ਵਿਖਾਏ। ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਤਲਾਬ ਵੀ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਸੀਤਾ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਹੀ ਡੁੱਬੀ ਰਹੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਮਹਲ ਵਿਖਾ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਮੰਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੁਸਲਾਉਣ ਲਈ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਥੇ ਦੱਸ ਕਰੋੜ ਰਾਖਸ਼ਸ ਹਨ, ਤੇ ਬਾਈ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ। ਸੀਤੇ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ; ਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਖਸ਼ਸ ਤਿਆਰ ਹਨ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ ਤੁਰੰਤ ਕੰਮ ਕਰਨਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੋਹ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਵੈਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਲਦਿਆਂ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਉਸ ਤੇ ਜਤਾਈਆਂ।