ਹਨੂੰਮਾਨ, ਬੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸੀਤਾ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਦ ਰਾਵਣ ਪੰਪਾ ਝੀਲ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਲੰਕਾ ਨਗਰ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਰੋਦੀ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਮੌਤ ਵੱਲ ਵਧਦਿਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਅਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਵਿਸ਼ ਵਾਲਾ ਸੱਪ, ਅਤੇ ਉਹ ਜੰਗਲਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ ਉੱਤੇ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ ਵਾਂਗ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਨਿਵਾਸ — ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਕਛੂਏ ਅਤੇ ਮਗਰਮੱਛ ਵੱਸਦੇ ਹਨ — ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ। ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਉਤਾਵਲੇਪਣ ਵਿੱਚ, ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਪਸ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਮੱਛੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦੀਆਂ। ਜਦ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਰਾਵਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਰੁਣ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉਠੀਆਂ। ਸਿਧ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੈ।” ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਵਣ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਲੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਲੰਕਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਲੰਕਾ, ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਮੌਤ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ, ਦੇ ਵਧੀਆ ਰਸਤੇ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਇਮਾਰਤਾਂ ਵੱਲ ਵਧਦਾ, ਰਾਵਣ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਾਲੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁਖ ਤੇ ਉਲਝਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਕੈਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਇਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਟਕਾਏ ਹੋਏ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੂੰ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: “ਕੋਈ ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤ, ਜਦ ਤਕ ਮੇਰੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖੇ। ਮੋਤੀ, ਗਹਣੇ, ਸੋਨਾ, ਕਪੜੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ਿੰਗਾਰ — ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਚਾਹੇ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ‘ਤੇ ਦੇ ਦਿਓ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਵੀ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੀ ਨਾਪਸੰਦ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ — ਚਾਹੇ ਅਣਜਾਣੀ ਜਾਂ ਜਾਣ-ਬੁਝ ਕੇ — ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀਮਤੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ।” ਇਹ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ, ਮਹਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਅੱਠ ਵੱਡੇ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਆਪਣੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇ ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸ਼ੌਰ ਨੂੰ ਸਲਾਹਾ ਅਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: “ਤੁਸੀਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਜਲਦੀ ਜਨਸਥਾਨ ਵੱਲ ਜਾਓ — ਉਹ ਥਾਂ ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਖਰ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਰਹੋ, ਆਪਣੀ ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ‘ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖੋ, ਅਤੇ ਦੂਰੋਂ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਓ। ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਦੁਸ਼ਣ ਅਤੇ ਖਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਇਸ ਕਾਰਨ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਅਜਿਹਾ ਗੁੱਸਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਧੀਰਜ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਵੱਲ ਭਿਆਨਕ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਵੈਰ ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਉੱਤੇ ਉਤਾਰਾਂ; ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਮੈਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ। ਹੁਣ, ਖਰ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਣ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਸੁਖ ਪਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲਣ ਤੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਜਨਸਥਾਨ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਕੜੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਕਰੇ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿਓ। ਸਾਰੇ ਰਾਤ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਚੌਕਸੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਰਾਘਵ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਅੱਠ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਲੰਕਾ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਜਨਸਥਾਨ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਰਾਵਣ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ; ਮੈਥਿਲਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਵਣ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦੇ ਪਚਵੰਜਾ ਸਰਗਾ ਨੂੰ ਸੁਣੋ। ਰਾਵਣ, ਅੱਠ ਡਰਾਉਣੇ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਭਟਕਾਏ ਹੋਏ ਵਿਚਾਰਾਂ ਕਾਰਨ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਸਮਝਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਵੈਦੇਹੀ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਉਹ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠਾਂ ਦਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੀ ਨਾਵ, ਹਵਾ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਉਲਟ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਕੁੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਝੁੰਡ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਈ ਹਿਰਣੀ, ਸੀਤਾ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਜਦ ਰਾਵਣ, ਰਾਤ ਦਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਸਹਾਰਾ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਦਬੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਹਲ ਦਿਖਾਇਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਹਾਲ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਇਮਾਰਤਾਂ ਦਿਖਾਈਆਂ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਅਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਪੀਲਰਾਂ ਹਾਥੀਦੰਦ, ਸੋਨੇ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਹੀਰੇ, ਬਿਲੌਰ ਅਤੇ ਕੈਟਸ-ਆਈ ਦੇ ਅਜੋਕੇ ਨਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਮਹਲ, ਜਿੱਥੇ ਦਿਵਿਆ ਡੌਲਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਚਮਕਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸੁਨਹਿਰੀ ਸੀੜ੍ਹੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਉੱਥੇ, ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਈਵਰੀ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਜ਼ਰੋਖੇ ਸਨ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਢਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਆੰਗਣ ਦਿਖਾਏ, ਜੋ ਚੂਨੇ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਅਜੋਕੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਪੌਂਡ ਦਿਖਾਏ, ਪਰ ਸੀਤਾ ਆਪਣੀ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਹੀ ਡੁੱਬੀ ਰਹੀ। ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਮਹਲ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ-ਮਨ ਵਾਲਾ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲਣ ਲੱਗਾ।