ਰਾਵਣ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੀਤਾ ਨੇ ਕਹਾ, "ਤੂੰ ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ ਪੀ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੁਖਾਂ ਨੂੰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੇਂਗਾ। ਤੂੰ ਕਾਲ ਦੀ ਫਾਂਸ ਵਿਚ ਫਸ ਚੁਕਾ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਕੋਈ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" ਸੀਤਾ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ, "ਤੂੰ ਰਾਮ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਕਿਤੇ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇਂਗਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਨਹੀਂ।" ਉਸ ਨੇ ਯਾਦ ਕਰਵਾਇਆ, "ਜਿਸ ਨੇ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਰਘੁ ਕੁਲ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਕਿਵੇਂ ਅਸਫਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਸੀਤਾ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਤੀਖੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਾਰੇਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚੁਰਾ ਲਿਆ।" ਰਾਵਣ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਬੈਠੀ, ਡਰ ਤੇ ਗਮ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਵੈਦੇਹੀ, ਅਜਿਹੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਤਿੱਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀ, ਕਰੁਣਾ ਭਾਵ ਵਿਚ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸੀਤਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ ਤੇ ਕਈ ਗੱਲਾਂ ਬੋਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤ ਫੜ ਲਿਆ। ਸੀਤਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸੀ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਬੈਠੀ ਰਹੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦੇ ਚੌਵੰਜਾ ਸਰਗ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਪੰਜ ਉੱਤਮ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਸੀਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਖਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਰੂਪ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਣੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੁਚਨਾ ਦੇ ਸਕਣ। ਰਾਵਣ, ਜੋ ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਇਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਉਤਾਵਲਾ ਸੀ। ਵਾਨਰਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੀਲੀਆਂ ਤੇ ਅਟੱਲ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ; ਰਾਵਣ, ਪੰਪਾ ਸਰੋਵਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਰੋਦੇ ਹੋਏ ਲੈ ਗਿਆ; ਰਾਵਣ, ਆਪਣੇ ਮਰਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਸੰਪ, ਤੇ ਜੰਗਲ, ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਉੱਤੇ ਉਡਦਾ ਹੋਇਆ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਤੀਰ ਵਾਂਗ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਨਿਵਾਸ—ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਜੰਤੂ ਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਵੱਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਸ਼ਰਨ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ; ਰਾਵਣ ਦੇ ਉਤਾਵਲੇਪਣ ਵਿਚ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਪਸ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਰੋਕ ਲਏ ਗਏ। ਜਦ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਦੀ ਝਲਕ ਆਈ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉਠੀਆਂ। ਸਿਧਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਦਸ-ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੈ।" ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਲੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ। ਉਹ ਲੰਕਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਮੌਤ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ। ਲੰਕਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਸੁਧਰੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਸਨ, ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਅਪਕ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਹਲ ਵਿਚ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਾਲੀਆਂ ਤੇ ਹਿਰਦਾ ਦੁਖ ਤੇ ਭਟਕਾਵ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਮਹਲ ਵਿਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੇ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਇਆ ਨੇ ਕਦੇ ਆਪਣੀ ਮੋਹਮਾਇਆ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਨੂੰ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਦਸ-ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਰਾਖਸ਼ਸੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਕੋਈ ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਆਗਿਆ ਨਾ ਦਵਾਂ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖੇ। ਮੋਤੀ, ਗਹਣੇ, ਸੋਨਾ, ਵਸਤ੍ਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਚਾਹੇ, ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਦੇ ਦਿਓ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੀ ਨਾਪਸੰਦ ਗੱਲ ਕਰੇ, ਚਾਹੇ ਜਾਣ-ਬੂਝ ਕੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਹਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਅੱਠ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਰਾਵਣ, ਆਪਣੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਜਲਦੀ ਜਨਸਥਾਨ ਜਾਓ, ਜੋ ਖਰਾ ਵੱਲੋਂ ਵੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਰਾਮ ਨੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਉਥੇ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿਚ ਰਹੋ, ਜੋ ਹੁਣ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖੋ, ਤੇ ਦੂਰੋਂ ਡਰ ਦੂਰ ਸੁੱਟੋ।" "ਉਥੇ ਇਕ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਖਰਾ ਤੇ ਦੂਸ਼ਣਾ ਸਮੇਤ, ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਗਈ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਅਜਿਹਾ ਗੁੱਸਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਸਹਿਨਸ਼ੀਲਤਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵੱਡੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧਤਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁਕੀ।" "ਮੈਂ ਉਸ ਵੈਰ ਨੂੰ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਉਤਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰ ਨਾ ਲਵਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ।" "ਹੁਣ, ਖਰਾ ਤੇ ਦੂਸ਼ਣਾ ਦੇ ਹਤਿਆਰੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਚੈਨ ਪਾ ਲਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਚੈਨ ਆਉਂਦਾ।" "ਤੁਸੀਂ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੀ ਹਰੇਕ ਚਾਲ 'ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖੋ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਹਰ ਗਤੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿਓ।" "ਸਾਰੇ ਰਾਤ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਇਥੇ ਚੌਕਸੀ ਨਾਲ ਰਹੋ, ਤੇ ਰਾਘਵ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਲਗਾਤਾਰ ਯਤਨ ਕਰੋ।" "ਤੁਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਵੇਖ ਚੁਕਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਨਸਥਾਨ 'ਤੇ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੱਠ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਲੰਕਾ ਤੋਂ ਅਣਦੇਖੇ, ਜਨਸਥਾਨ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਰਾਵਣ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਮਿਥਿਲਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਰਾਮ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਵੈਰ ਬਣ ਚੁਕਾ ਸੀ, ਰਾਵਣ ਮੋਹ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ, ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦੇ ਪੰਜਵੰਜਾ ਸਰਗ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਅੱਠ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਭਟਕਾਵ ਵਿਚ, ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਵੈਦੇਹੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਹਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਉਸ ਮਹਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ।