ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਜਬਰਨ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਸੀਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਖ਼ਤ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਚਿਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡੇਗਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਬਰਬਾਦੀ ਯਕੀਨੀ ਕਰੇਗਾ। ਜਿਸ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਬਰਨ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸੀ ਨਾਲ ਤੂੰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।" ਸੀਤਾ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਾ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। "ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਭਲਾਈ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ," ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਪਾਸੇ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਸੀਤਾ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਫ਼ਾਂਸੀ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਉਹ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। "ਤੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਵੈਤਰਣੀ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਨਦੀ—ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲਹੂ ਦੇ ਧਾਰਾਂ ਹਨ—ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲ, ਗਰਮ ਸੋਨੇ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਅਤੇ ਬੇਰਿਲ ਦੇ ਚੋਲੇ ਵੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸਲਮਲੀ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਵੇਖੇਗਾ। ਐਸਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇ ਕੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਦੇ ਅੰਤੀਮ ਫਲ ਤੋਂ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" "ਤੂੰ ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਰਾਵਣ। ਤੂੰ ਸਮੇਂ ਦੀ ਫ਼ਾਂਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਟਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਵੀ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ, ਸਾਂਤਿ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ, ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਵੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਿਸ ਨੇ ਚੌਦ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਅਸਫਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਤੀਖੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਾਰੇਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚੁਰਾ ਲਿਆ ਹੈ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਕਠੋਰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਵੈਦੇਹੀ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਡਰੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਕਰੂਣ ਕਰਕੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਆਖਿਆ। ਰਾਵਣ ਨੇ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੇ ਅੰਗ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਰਾਵਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕੋਈ ਰਖਵਾਲਾ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਪੰਜ ਉੱਤਮ ਵਾਨਰਾਂ ਉੱਤੇ ਪਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀ ਸੀਤਾ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਸੀਤਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਵਾਨਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਣੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਦਸ-ਮੁਖੀ ਰਾਵਣ, ਆਪਣੇ ਉਤਾਵਲੇਪਣ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਕੰਮ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪੀਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਉੱਤਮ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰੋਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ; ਰਾਵਣ ਪੰਪਾ ਝੀਲ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਲੈ ਗਿਆ; ਰਾਵਣ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਅਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਫੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸੱਪ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ, ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ, ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਉੱਤੇ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਉਹ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਆਵਾਸ—ਜੋ ਮਛੀਆਂ ਅਤੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਦਾ ਅਖੁੱਟ ਘਰ ਸੀ—ਵੱਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਦੇ ਉਤਾਵਲੇਪਣ ਵਿੱਚ, ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਈਆਂ, ਮਛੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਾਰੁਣ ਦਾ ਆਵਾਸ ਉਭਰਿਆ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜੀਆਂ। ਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਦਸ-ਮੁਖੀ ਦਾ ਅੰਤ ਹੈ।" ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੂਝ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਲੰਕਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਮੌਤ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ। ਲੰਕਾ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਆਪਣੇ ਵਿਅਪਕ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਖ ਅਤੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਰੱਖਿਆ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਕੈਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਇਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭੈਣ-ਭਰਵਾਂ ਨੂੰ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਦਸ-ਮੁਖੀ ਨੇ ਭਿਆਨਕ, ਡਰਾਉਣੀ ਰਾਖਸ਼ਸਣੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਕੋਈ ਵੀ ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤ, ਜਦ ਤਕ ਮੇਰੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖੇ। ਮੋਤੀ, ਰਤਨ, ਸੋਨਾ, ਵਸਤ੍ਰ, ਤੇ ਗਹਣੇ—ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਚਾਹੇ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਦੇ ਦਿਓ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ, ਅਣਜਾਣੀ ਜਾਂ ਜਾਣ-ਬੂਝ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਇਕ ਵੀ ਨਾਗਵਾਰ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ, ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਖਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਮਹਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਗਿਆ, ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੇ। ਉਸ ਨੇ ਅੱਠ ਮਹਾਂ-ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਾਸ-ਭੱਖਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਵਰ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਜਨਸਥਾਨ ਜਾਓ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਖਰਾ ਵੱਲੋਂ ਵਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਖਾਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।" "ਉਸ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹੋ, ਜਿੱਥੇ ਹੁਣ ਕੋਈ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੀ ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਦੂਰੋਂ ਡਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਉੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਸੀ, ਦੁਸ਼ਣ ਤੇ ਖਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਰ ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇਕ ਅਦਭੁਤ ਗੁੱਸਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਮ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਉਸ ਵੈਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਉੱਤੇ ਉਤਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਾ ਲਵਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ।" "ਹੁਣ, ਖਰਾ ਤੇ ਦੁਸ਼ਣ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਸੁਖ ਪਾਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ ਧਨ ਲੱਭਣ 'ਤੇ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਰਾਮ 'ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖੋ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਕਰੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਦੱਸੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਲਾਕੀ ਅਤੇ ਵੈਰ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ, ਤੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਨਾਲ ਵੈਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।