ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧੀ ਤੇ ਸੱਚੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ, "ਹੇ ਰਾਵਣ, ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ। ਮੇਰੇ ਪਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਪਮਾਨਨਾ ਹੋਈ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ, ਤੇਰੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਣਗੇ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡੇਂਗਾ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦੇਣਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਜਿੱਦ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹੀ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗੀ।" ਸੀਤਾ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਤੇਰੀ ਇਹ ਜਿੱਦ ਬੇਕਾਰ ਜਾਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਲਾਭ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਇਨਸਾਨ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ, ਮੌਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।" "ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਫਾਹੀ ਨਾਲ ਗਲੋਂ ਜਕੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਐ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਭਟਕਣ ਵਾਲਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ। ਤੈਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਡਰਾਉਣੀ ਵੈਤਰਨੀ ਨਦੀ, ਤੇ ਤੀਖੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕਾਂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਾਲਮਲੀ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਤੂੰ ਇਹ ਅਪਰਾਧ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਅੰਜਾਮ ਭੁਗਤਣ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕੇਂਗਾ।" "ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਕੇ ਕੋਈ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਜੀ ਸਕਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜੀ ਸਕੇਂਗਾ। ਹੇ ਨਿਰਦਈ, ਤੂੰ ਕਾਲ ਦੀ ਫਾਹੀ ਨਾਲ ਬੱਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕਦਾ। ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਕਿੱਥੇ ਆਰਾਮ ਲੱਭੇਂਗਾ?" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਰਘੁਕੁਲ ਦਾ ਮਹਾਨ ਨਾਇਕ, ਜਿਹੜਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਅਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਾਰੇਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈਂ।" ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੀਤਾ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਡਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਪਕਾਰ ਪਈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸੀਤਾ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਈ ਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਦੁਹਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਰਾਵਣ ਨੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਫੜ ਲਿਆ। ਸੀਤਾ ਦੇ ਅੰਗ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਲੜਦੀ ਰਹੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਚਨਾ ਵਾਲੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰੰਯਕਾਂਡ ਦੀ ਚੌਂਵੀਂ ਸਰਗਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਉੱਡਾ ਕੇ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਾ ਦਿੱਸਿਆ, ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਪੰਜ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੀਤਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸਨ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਰੇਸ਼ਮੀ ਚੁੰਨੀ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਉੱਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਗਹਿਣੇ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੁੰਨੀ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਕੋਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਰਾਮ ਤੱਕ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਣ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦਸ-ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਕਰ ਕੇ, ਇਹ ਸਭ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ। ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪੀਲੀਅਾਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਬੜੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਪੂਕਾਰਦੇ ਸੁਣਿਆ। ਰਾਵਣ, ਪੰਪਾ ਸਰੋਵਰ ਨੂੰ ਲੰਘ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਰੋ ਰਹੀ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮੌਤ ਵੱਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਸੱਪ, ਜੰਗਲ, ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਉੱਤੇ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਉਹ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਆਵਾਸ—ਜਿੱਥੇ ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਸੰਗਮ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਲੰਘ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਾਰਨ, ਲਹਿਰਾਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਈਆਂ, ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਰੁਕ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਰੁਣ ਦਾ ਆਵਾਸ ਦਿੱਸਿਆ, ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜੀਆਂ। ਸਿੱਧਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਦਸ-ਮੁਖੀ ਦਾ ਅੰਤ ਹੈ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਵਣ ਨੇ, ਲੜਦੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਉਹ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਮੌਤ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ। ਲੰਕਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰਸਤੇ ਲੰਘ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਮਹਲ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੁਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਭਰਮ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਉਥੇ ਕੈਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਇਆ ਨੇ ਕਦੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ-ਅਸੁਰਣੀ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਦਸ-ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸਣਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਕੋਈ ਆਦਮੀ ਜਾਂ ਔਰਤ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖੇ। ਮੋਤੀ, ਗਹਿਣੇ, ਸੋਨਾ, ਕੱਪੜੇ ਜਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਹ ਚਾਹੇ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਅਣਜਾਣੀ ਜਾਂ ਜਾਣ ਬੁਝ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਇਕ ਵੀ ਅਪਮਾਨਜਨਕ ਬਾਤ ਕਹੇਗਾ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਬਲਵਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਹਲ ਛੱਡਿਆ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਅੱਠ ਬਲਵਾਨ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਰਾਵਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇ ਗਰੂਰ ਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ: "ਤੁਸੀਂ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਜਨਸਥਾਨ ਜਾਓ, ਜਿਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਖਰ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਰਹੋ, ਆਪਣੀ ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖੋ, ਤੇ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਸਾਰਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਓ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਸੀ, ਖਰ ਤੇ ਦੂਸ਼ਣ ਨਾਲ, ਪਰ ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇਕ ਅਜਿਹਾ ਗੁੱਸਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਸਹਿਨਸ਼ੀਲਤਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਾਮ ਵਲ ਮੇਰੀ ਭਿਆਨਕ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਬਣ ਗਈ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਨਿਕਾਲਾਂ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਨਾ ਦਿਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਉਣੀ। ਹੁਣ, ਜਦ ਮੈਂ ਖਰ ਤੇ ਦੂਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਉਹੀ ਆਰਾਮ ਲੱਭਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਅਚਾਨਕ ਧਨ ਲੱਭ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੰਦੀ ਨੀਅਤ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਰਾਮ ਵਲ ਆਪਣੀ ਵੈਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹੋਰ ਭੜਕਾ ਲਿਆ।