ਸਿਤਾ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਬੰਦੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਸਵਾਲ ਕਰਦੀ ਹੈ: "ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇਹ ਤੂੰ ਹੀ ਸੀ, ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਤੇ ਕਾਇਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਿਰਗ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਅਗਵਾਹ ਕਰ ਸਕੇ। ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਠਣ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਗਿੱਧਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਸੁਰ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਤੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।" ਸਿਤਾ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਦੀ ਹੈ: "ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਇੱਥੇ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਨੀਚ ਰਾਖਸ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰ ਕੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਿਤ ਸਕਿਆ। ਦੂਜੇ ਦੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚੁਪ-ਚਾਪ ਅਗਵਾਹ ਕਰਨਾ, ਕਿਵੇਂ ਤੂੰ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਲੱਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?" ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ: "ਜਗਤ ਦੇ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਇਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਕਟੂ, ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਅਧਰਮੀ ਆਖਣਗੇ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ। ਤੇਰੇ ਵਿਰਤ, ਤੇਰੀ ਵਿਰਾਸਤ ਤੇ ਤੇਰੀ ਵਧਿਆਈ — ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਜਗਤ ਵਿਚ ਨਿੰਦਾ ਤੇ ਲੱਜਾ ਹੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।" ਸਿਤਾ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ: "ਪਰ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਤੇਜ਼ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਰੁਕ, ਤੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਤੇਰੇ ਪੂਰੇ ਸੈਨਿਕ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣਗੇ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਟਿਕ ਸਕਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਛੁਹਟ ਤੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" ਸਿਤਾ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ: "ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਰਾਵਣ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ। ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਪਮਾਨਤਾ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ, ਤੇਰੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣਗੇ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਨਾਸ਼ ਨੂੰ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਵੇਗਾ। ਜਿਸ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਹਥਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ, ਉਸੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਆਵੇਗੀ।" ਸਿਤਾ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ: "ਤੇਰੀ ਇਹ ਜ਼ਿੱਦ ਬੇਕਾਰ ਰਹੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਜੀਵਨ ਲੰਮਾ ਨਹੀਂ ਚਲਾ ਸਕਦੀ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਦੀ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਉਲਟ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹੈਂ।" ਸਿਤਾ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਗਲ 'ਤੇ ਮੌਤ ਦੀ ਫਾਹੀ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੀ, ਤੂੰ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ। ਤੈਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਭਿਆਨਕ ਵੈਤਰਨੀ ਦਰਿਆ — ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਹਨ — ਦਿਖ ਰਹੇ ਹਨ। ਤੈਨੂੰ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਰਮ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੀ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ: "ਤੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕੰਡਿਆਂ ਵਾਲਾ ਤੇਜ਼ ਸਲਮਲੀ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਵੇਖੇਂਗਾ; ਐਸਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਤੋਂ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਤੂੰ ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਐਸਾ ਲੰਮਾ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦਾ; ਤੂੰ ਸਮੇਂ ਦੀ ਫਾਹੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਟਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" ਸਿਤਾ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ: "ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ, ਬਿਨਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਲੱਭਣ ਲਈ? ਜਿਸ ਨੇ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਫੇਲ ਹੋ ਸਕਦਾ?" ਸਿਤਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਖਦੀ ਹੈ: "ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਾਰੇਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚੁਰਾ ਲਿਆ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ, ਡਰ ਤੇ ਗਮ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੇ ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ, ਸਿਤਾ ਨੇ ਕਈ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਤੇ ਰਾਵਣ ਨੇ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ-ਪੈਰ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਇਣ, ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦਾ ਚੌਵਾਂਵਾਂ ਸਰਗ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੈਦੇਹੀ (ਸਿਤਾ) ਅਗਵਾਹ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕੋਈ ਰੱਖਵਾਲਾ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਪੰਜ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਚੌੜੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਸਿਤਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਵਾਨਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੂਚਨਾ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਣੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਰਾਵਣ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਕਰਤਬ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ; ਪਰ ਚੌੜੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸਿਤਾ ਨੂੰ ਉਹ ਪੀਲੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ, ਨਿਗਾਹ ਗੜਾ ਕੇ, ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਸਿਤਾ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਰਾਵਣ, ਪੰਪਾ ਝੀਲ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਰੁੰਦੀ ਹੋਈ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਖ਼ੁਸ਼ੀ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਉਹ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਫੰਗ ਵਾਲਾ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਸੱਪ, ਸਿਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗਲਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਉੱਤੇ ਉੱਡਦਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਨਿਵਾਸ — ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਜਲਜੰਤੂ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛ ਵੱਸਦੇ ਹਨ — ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ। ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਦੀ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ, ਲਹਿਰਾਂ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਗਈਆਂ, ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਰੋਕੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਵੈਦੇਹੀ ਅਗਵਾਹ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਵਰੁਣ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਦਿਸਿਆ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵ-ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉਠੀਆਂ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਸਨ: "ਇਹ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਦੀ ਅੰਤ ਹੈ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਦੀ ਸਿਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਲਿਆ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਮੌਤ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ। ਲੰਕਾ, ਵਧੀਆ ਰਸਤੇ ਤੇ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਗਿਆ, ਜੋ ਪੱਕੇ ਘੇਰੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ। ਉਥੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਦੁਖ ਤੇ ਭੁਲਾਏ ਹੋਏ, ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸਿਤਾ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਸਿਤਾ ਨੂੰ ਉਥੇ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਇਆ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੋਹ-ਜਾਲੀ ਰਾਖਸਣੀ ਨੂੰ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਰਾਖਸਣੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਕੋਈ ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤ, ਜਦ ਤਕ ਮੇਰੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸਿਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖੇ। ਮੋਤੀ, ਗਹਣੇ, ਸੋਨਾ, ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਸ਼ਿੰਗਾਰ — ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਦੇ ਦਿਓ।