ਰਾਵਣ ਨੇ ਜਦੋਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਅਕੇਲੀ ਵੇਖ ਕੇ ਛਲ ਨਾਲ ਅਗਵਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਸੀਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲਾਂਛਨਾ ਦੇਣ ਲੱਗੀ, “ਹੇ ਰਾਵਣ, ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਘਟੀਆ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ? ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅਕੇਲੀ ਵੇਖ ਕੇ ਚੋਰੀ ਵਾਂਗ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਕਾਇਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚੁਰਾਉਣ ਲਈ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮ੍ਰਿਗ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਛਲ ਨਾਲ ਦੂਰ ਭੇਜਿਆ, ਉਹ ਤੂੰ ਹੀ ਸੀ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਜਟਾਇਯੂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਸੁਰ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਸੀ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਉਠਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਤੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤਾਂ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਹੀ ਦਿੱਸ ਰਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਨੀਚ ਰਾਛਸ, ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਤਾਂ ਤੂੰ ਬੜਾ ਦੱਸਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤਿਆ। ਪਰਾਏ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਗਵਾ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ? ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਇਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਤੇ ਅਧਰਮੀ ਕਹਿਣਗੇ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਡੰਕਾ ਪੀਟਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਚਰਿੱਤਰ ਤੇ ਲਾਨਤ ਹੈ; ਅਜਿਹੀ ਕਰਤੂਤ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਲੰਕਿਤ ਕਰੇਗੀ—ਲਾਜ ਕਰ। ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਜੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਰੁਕ ਜਾਵੇਂ, ਤਾਂ ਜਿਉਂਦਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਸੈਨਾ ਵੀ ਲੈ ਆਵੇਂ, ਉਹ ਦੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਠਹਿਰ ਸਕੇਂਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕੇਂਗਾ। ਆਪਣੇ ਹਿੱਤ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਵਣ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ। ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਅਪਮਾਨ ਕਰਕੇ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ ਤੇਰਾ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੇਰੀ ਤਬਾਹੀ ਯਕੀਨੀ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਜਿੱਦ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਉਹੀ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣੇਗੀ। ਤੇਰੀ ਇਹ ਜਿੱਦ ਵਿਅਰਥ ਰਹੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਜਿਉਂਦੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿੱਤ ਤੇ ਭਲੇ ਦੀ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ। ਜਿਵੇਂ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹਿੱਤ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਭਲੇ ਦੀ ਉਲਟ ਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ—ਤੇਰੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਮੌਤ ਦੀ ਫਾਂਸੀ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ। ਤੈਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਭਿਆਨਕ ਵੈਤਰਨੀ ਨਦੀ, ਤੇ ਤਿੱਖੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗੁਲ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖਰੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਦਿੱਸ ਰਹੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਹ ਸਲਮਲੀ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕੰਟੇ ਹਨ; ਐਸਾ ਉੱਚਾ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ ਪਤੀ ਉੱਤੇ ਅਜਿਹਾ ਅਪਮਾਨ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕੇਂਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਨਿਰਦਈ, ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕੇਂਗਾ; ਤੂੰ ਕਾਲ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਬੱਝ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕਦਾ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਕਿੱਥੇ ਆਰਾਮ ਲੈ ਸਕੇਂਗਾ? ਜਿਸ ਨੇ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਛਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਰਘੁਕੁਲ ਦਾ ਵੰਸ਼ੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਅਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਾਰੇਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਚੁਰਾ ਲਿਆ ਹੈ।” ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਕਠੋਰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਡਰੀ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਸੀਤਾ, ਬੇਬਸੀ ਨਾਲ ਰੋ ਪਈ। ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੀਤਾ ਨੇ ਰੋ-ਰੋ ਕੇ ਕਈ ਬਾਤਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਪਰ ਰਾਵਣ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਪਕੜ ਲਿਆ। ਸੀਤਾ ਦੇ ਅੰਗ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਕੋਈ ਰਾਖਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਪਹਾੜੀ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਪੰਜ ਉੱਤਮ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਖੜ੍ਹਾ ਵੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀ ਅਕਾਰ ਵਾਲੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਰੇਸ਼ਮੀ ਚੁੰਨੀ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਸ਼ੁਭ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਹਣੇ ਤੇ ਚੁੰਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਵਣ, ਜੋ ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿਚ ਇਹ ਸਭ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਵਾਨਰ, ਆਪਣੇ ਨਾਰੰਗੀ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਨਿਗਾਹ ਟਿਕਾ ਕੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸੀਤਾ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਵਣ ਪੰਪਾ ਸਰੋਵਰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਛਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਮੈਥਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਠਾ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ; ਰਾਵਣ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਮਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਡਾ ਲੈ ਗਿਆ। ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਪਕੜ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਲਾ ਸੰਪ, ਉਹ ਜੰਗਲਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਉੱਤੇ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਉਹ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਆਲਯ—ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਮੱਛ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿਚ, ਲਹਿਰਾਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਈਆਂ, ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੰਪ ਰੁਕ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਰੁਣ ਦਾ ਆਲਯ ਦਿੱਸਣ ਲੱਗਿਆ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਾਇਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਆਉਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਦਸ-ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੈ।” ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਹਾਲੇ ਵੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਦੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ। ਉਹ ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਮੌਤ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ। ਲੰਕਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ, ਸੁਚੱਜੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਸਨ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਗੁੰਝਲ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ, ਕਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਉਥੇ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਇਆ ਨੇ ਕਦੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆਕ ਦੈਤਨੀ ਨੂੰ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਦਸ-ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਭੈੜੀਆਂ ਦੈਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਕੋਈ ਵੀ ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਆਗਿਆ ਨਾ ਦਿਆਂ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖੇ। ਮੋਤੀ, ਗਹਣੇ, ਸੋਨਾ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ...” (ਇਥੇ ਕਥਾ ਅਗਲੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵੱਲ ਵਧਦੀ ਹੈ।