ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਵੈਦੇਹੀ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਬਲਾਤਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਠਾ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਜਗਤ—ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਚਲ—ਧਰਮ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਪਵਨ ਚੱਲਣੀ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵੀ ਮੰਦੀ ਪੈ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਸੀਤਾ ਦੀ ਹਣੀ ਹੋਈ ਅਵਸਥਾ ਵੇਖੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਮਹਾਨ ਪਿਤਾਮਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਇਕ ਵਾਰੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੋਂ ਦੁਖੀ ਵੀ ਹੋਏ। ਦੰਡਕ ਅਰਣ੍ਯ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਉਠਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਹੁਣ ਰਾਵਣ ਦਾ ਨਾਸ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੈ। ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੈ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਮ! ਲਕਸ਼ਮਣ! ਕਰਦੀ ਚੀਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਗ ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਲਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਹਵਾ ਵਿਚ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਰਾਵਣ ਹੋਰ ਵੀ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਲਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜਲਦ ਪਹਾੜ। ਉਸ ਮਹਾਭਾਗਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਸੁਗੰਧਤ ਲਾਲ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਰਾਵਣ ਉੱਤੇ ਪੈ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਬੱਦਲ ਬਣ ਕੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਦਾ ਨਿਖਰਿਆ ਚਿਹਰਾ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਸੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਡੰਡ ਦੇ ਬਿਨਾ ਕਮਲ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਸੁੰਦਰ ਮੱਥੇ, ਸੋਹਣੀ ਮਾਥਾ ਰੇਖਾ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਦਿਲ ਵਰਗਾ ਨਿਰਮਲ, ਨੀਲੇ ਬੱਦਲ ਪਿੱਛੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਲਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਚਮਕਦੇ, ਨਿਰਮਲ, ਸਫੈਦ ਦੰਦਾਂ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਰੋ ਰਹੇ ਚਿਹਰੇ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚਲੇ ਹੰਝੂ ਪੋਂਝ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਸੋਹਣੀ ਨੱਕ ਤੇ ਲਾਲ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਰ ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਹਿਲਾਇਆ ਗਿਆ ਉਹ ਚਿਹਰਾ, ਰਾਮ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਦਿਨ ਵਿਚ ਚੰਦ ਵਾਂਗ, ਚਮਕ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਮੈਥਿਲੀ, ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜਕੜੀ ਹੋਈ, ਐਸੇ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਰਧਨੀ ਨੀਲੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ। ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਰਾਵਣ ਵਿਚ ਐਸੇ ਸਮਾ ਗਈ ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਬੱਦਲ ਵਿਚ ਲੁਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਰਾਵਣ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਗੂੜ੍ਹਾ ਕਾਲਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਗੜਗੜਾਉਂਦੇ ਬੱਦਲ। ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਉਹ ਫੁੱਲ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖਿਲਰ ਗਏ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਫੇਰ ਕੇ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ। ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਪੈਰ ਤੋਂ ਜੜਾਵ ਪਾਇਲ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਅੰਗ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਨਰਮ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਸਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਰਧਨੀ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ। ਵੈਸਰਾਵਣ ਦੇ ਭਰਾ ਨੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਹੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਜਲਦੇ ਉਲਕਾਪਾਤ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਗਹਣੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਖੜਕਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਤਾਰੇ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸਦੀ ਮਾਲਾ, ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ ਵਿਚੋਂ ਖਿੱਸ ਗਈ ਤੇ ਜਦ ਡਿੱਗੀ, ਤਾਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਆਉਣ ਵਾਂਗ ਲੱਗੀ। ਦਰੱਖਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਅਸ਼ੁਭ ਪਵਨ ਹਿਲਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਸ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਜਾਪ ਰਹੇ ਸਨ—"ਡਰੋ ਨਾ!" ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਜਲ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਮੈਥਿਲੀ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ ਤੇ ਸੋਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਸਿੰਘ, ਬਘੇਰੇ, ਹਰਣ ਅਤੇ ਪੰਛੀ, ਚਹੁੰ ਪਾਸੋਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਦੀ ਛਾਂਵ ਪਿੱਛੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਪਹਾੜ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਹੱਥ ਵਾਂਗ ਉੱਠੀਆਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਮੂੰਹ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਵੀ ਸੀਤਾ ਦੇ ਉਠਾਏ ਜਾਣ ਉੱਤੇ ਚੀਕ ਪਾ ਰਹੇ ਜਾਪਦੇ ਸਨ। ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਉਠਾਏ ਜਾਣ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਗੁਆ ਬੈਠਾ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਚਕਰ ਪੀਲਾ ਪੈ ਗਿਆ। ਜਿਥੇ ਰਾਵਣ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਨਾ ਧਰਮ ਰਿਹਾ, ਨਾ ਸੱਚ, ਨਾ ਨੈਤਿਕਤਾ, ਨਾ ਦਇਆ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਝੁੰਡਾਂ ਵਿਚ, ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਨੌਜਵਾਨ ਜਾਨਵਰ ਡਰ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਰੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਕੰਪਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਚਿੰਤਤ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਸੀਤਾ ਰੋ ਰੋ ਕੇ, ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ "ਰਾਮ! ਲਕਸ਼ਮਣ!" ਪੁਕਾਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਰਾਵਣ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਤੱਕਦਾ, ਉਸਦੇ ਵਿੱਖਰੇ ਵਾਲ, ਵਿਗੜੇ ਗਹਣੇ, ਆਪਣੇ ਨਾਸ ਵਾਸਤੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਨਿਰਮਲ ਹਾਸਿਆਂ ਵਾਲੀ ਮੈਥਿਲੀ, ਆਪਣੇ ਸਜਣਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝੀ, ਰਾਘਵ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀ, ਡਰੀ ਹੋਈ, ਪੀਲ ਪਈ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਆਸ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋ ਮਹਾਨ ਵਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਂਡ ਦਾ ਤਿਰਵੰਜਾ (53ਵਾਂ) ਅਧਿਆਇ। ਜਦੋਂ ਸੀਤਾ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉੱਡਦਾ ਦੇਖਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ, ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਰੋਣ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਭੈਅਨਕ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈ: "ਤੈਨੂੰ ਲਾਜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਹੇ ਨੀਚ ਰਾਵਣ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਇਕੱਲੀ ਨਾਰੀ ਨੂੰ, ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਚੋਰ ਵਾਂਗ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?