ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਯਕਸ਼ੀ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਤਾੜਕਾ ਸੀ। ਉਹ ਬੇਹੱਦ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ—ਉਸ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਜਿੰਨੀ ਤਾਕਤ ਸੀ। ਤਾੜਕਾ ਦੀ ਵਿਆਹਤਾ ਸੁੰਦਾ ਨਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਨਾਲ ਹੋਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਮਾਰੀਚਾ ਸੀ। ਮਾਰੀਚਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਤਾਕਤ ਸੀ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਗੋਲ ਬਾਂਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਸਿਰ ਅਤੇ ਚੌੜੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਹ ਮਾਰੀਚਾ, ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਲ ਕਰਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਰਾਉਂਦਾ ਤੇ ਇਲਾਕੇ ਨੂੰ ਉਜਾੜਦਾ ਰਿਹਾ। ਤਾੜਕਾ ਆਪਣੇ ਮਾੜੇ ਸਵਭਾਵ ਕਰਕੇ ਮਲਾਦਾ ਤੇ ਕਰੂਸ਼ਾ ਇਲਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਧਾ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਇੱਕ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਵੱਸਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਤਾੜਕਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਇਸ ਦੁਸਟ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰੇ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਇਸ ਇਲਾਕੇ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੁਚੱਜਾ ਤੇ ਨਿਡਰ ਬਣਾ। ਹੁਣ ਕੋਈ ਵੀ ਇਥੇ ਆ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਤਾੜਕਾ ਹੈ।” ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, “ਇਹ ਜ਼ਮੀਨ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ, ਅਸਹਿਨ ਯਕਸ਼ੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਉਜੜ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਬਾਰੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।” ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੁਨੀਆਂ, ਲੋਕ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਯਕਸ਼ੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ, ਫਿਰ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਜਿੰਨੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦੀ ਹੈ?” ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਸੁਣੋ, ਇਹ ਤਾੜਕਾ ਕਿਵੇਂ ਇਨੀ ਤਾਕਤਵਰ ਬਣੀ। ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਵਰਦਾਨ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਤਾਕਤ ਆ ਗਈ।” ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਯਕਸ਼ਾ ਸੁਕੇਤੂ ਨਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਧਰਮੀ ਯਕਸ਼ਾ ਸੀ। ਉਹ ਨਿਸ਼ੰਤਾਨ ਸੀ ਤੇ ਉਸਨੇ ਵੱਡੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਯਕਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਮੋਤੀ ਵਰਗੀ ਧੀ ਦਿੱਤੀ—ਤਾੜਕਾ। ਨਾਲ ਹੀ, ਉਸਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਪੁੱਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਤਾੜਕਾ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹੋਈ, ਉਸਦਾ ਵਿਆਹ ਜੰਭਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁੰਦਾ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਤਾੜਕਾ ਨੇ ਮਾਰੀਚਾ ਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਇੱਕ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਗਿਆ। ਜਦ ਸੁੰਦਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾੜਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੀਚਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਅਗਸਤਿਆ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਭੁੱਖ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਹ ਗਰਜਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗੇ ਵਧੀ। ਅਗਸਤਿਆ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮਾਰੀਚਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ‘ਤੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈ।’ ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ, ਅਗਸਤਿਆ ਨੇ ਤਾੜਕਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ‘ਹੇ ਵੱਡੀ ਯਕਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲੀ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਵਿਗਾੜੀ ਹੋਈ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲੀ ਹੋ ਜਾ। ਆਪਣਾ ਇਹ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦੇ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਧਾਰ ਲੈ।’ ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਤਾੜਕਾ ਨੇ ਉਸ ਇਲਾਕੇ ਨੂੰ ਉਜਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਅਗਸਤਿਆ ਰਿਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਰਾਘਵ, ਗਊਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਇਸ ਪਾਪੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤਾੜਕਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ। ਤਿੰਨ ਲੋਕੇਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੀ ਪੁਰਖ ਇਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ, ਸਿਵਾਏ ਤੇਰੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਚਾਰ ਵਰਣਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ, ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਕੋਚ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ, ਚਾਹੇ ਕੰਮ ਕਠੋਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਪਾਪ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਹੋਵੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਹ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਾਜਧਰਮ ਹੈ। ਇਸ ਪਾਪਣ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਹੀਂ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਵਿਰੋਚਨ ਦੀ ਧੀ ਮੰਥਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਕਾਵਯ ਦੀ ਵਧੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਰਹਿਤ ਸੰਸਾਰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਰ ਵੀ ਮਹਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਅਧਰਮੀ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਲਈ, ਕੋਈ ਸੰਕੋਚ ਨਾ ਕਰ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਤਾੜਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਆਦੇਸ਼ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਇਹ ਕੰਮ ਬਿਨਾ ਸੰਕੋਚ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਮੇਰਾ ਫਰਜ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਸ਼ਰਥ ਵਲੋਂ ਮਹਾਨ ਅਚਾਰਿਆਂ ਕੋਲ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲੀ ਹੈ; ਪਿਤਾ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਗਊਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਅਥਾਹ ਬਚਨ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਲਈ, ਮੈਂ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਮੱਝ ਵਿਚੋਂ ਫੜਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਟੰਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਧੁਨੀ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜੀ। ਤਾੜਕਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀ ਡਰ ਗਏ, ਤੇ ਤਾੜਕਾ ਖੁਦ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜਿੱਥੋਂ ਧੁਨੀ ਆਈ ਸੀ, ਉਥੇ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਈ। ਰਾਮ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ, ਵਿਗਾੜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਵੱਡੀ ਜਿਹੀ ਸ਼ਕਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵੇਖ, ਇਹ ਕਿੰਨੀ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਯਕਸ਼ੀ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਦਿਲ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਤਾਂ ਦਿਲ ਹੀ ਡਿੱਗ ਜਾਣ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਤਾੜਕਾ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਲਈ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਕਰ ਲਿਆ।