ਸਿਤਾ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਜੇਕਰ ਬੁਰਾਈ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਭਰਾ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ? ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਹੇ ਰਾਵਣ! ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਲਈ ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਹੈਂ—ਕਠੋਰ, ਦੁਸ਼ਟ, ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਚੁਰਾ ਕੇ ਵੀ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਾਵਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ। ਸ਼ਚੀ, ਜੋ ਵਿਜੇਤਾ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਬੇਇੱਜਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਅਜਿਹਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ! ਤੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੀ ਪੀ ਲਏਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕਦਾ।” ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਦੀ ਉਨੰਜੀ ਸਰਗਾ ਸੁਣੋ। ਸਿਤਾ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵੱਡਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਸਿਤਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰੀਆ ਬਾਰੇ ਤੂੰ ਸੁਣਿਆ ਨਹੀਂ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਬੇਪਰਵਾਹ ਨਾ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ। ਮੈਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪੀ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੀ ਭੇਦ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਹੇ ਬੇਅਕਲ! ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੋਈ ਵੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।” ਕਰੋਧ ਭਰੇ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਜੋ ਮੋਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਤੁਰੰਤ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮ੍ਰਿਦੁ ਰੂਪ ਛੱਡਿਆ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ (ਕਾਲ) ਦਾ ਰੂਪ, ਜੋ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਭਰਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਹੂ ਵਾਂਗ ਲਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਰਮ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆਂ ਹੋਇਆ, ਭਾਰੀ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦਸ ਸਿਰਾਂ, ਵੀਹ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਉਹ ਰਾਤ ਦਾ ਭਟਕਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ ਵਿਖਾ ਕੇ, ਤਪਸਵੀ ਦਾ ਭੇਸ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਲਾਲ-ਲਹੂ ਰੰਗ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸਿਤਾ ਵੱਲ ਤੱਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰਤਨ ਸੀ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੇ ਵਾਲ ਕਾਲੇ ਤੇ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਸੁੰਦਰ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, “ਜੇ ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ! ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆ ਜਾ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਯੋਗ ਪਤੀ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਚੁਣ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਦਾ ਲਈ ਸਾਥੀ ਬਣਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ ਪਤੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੈਥਿਲੀ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਵਾਂਗਾ। ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਮੋਹ ਛੱਡ ਦੇ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਕਰ; ਉਸ ਰਾਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਜਿਸਦਾ ਰਾਜ ਖੋ ਗਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਮਨੋਰਥ ਅਧੂਰੇ ਰਹਿ ਗਏ, ਤੇ ਜਿਸਦੀ ਉਮਰ ਸੀਮਤ ਹੈ। ਹੇ ਮੂਰਖ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੁੱਧਿਮਾਨ ਸਮਝਦੀ ਹੈਂ, ਪਰ ਕਿਹੜੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈਂ, ਜਿਸਨੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੇ ਬਚਨ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ? ਉਹ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਜਾਨਵਰ ਭਟਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਮਨ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਮੈਥਿਲੀ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਯੋਗ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਕਿਹਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ-ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਅੰਧਾ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਤਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਰੋਹਣੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸਿਤਾ ਦੇ ਵਾਲ ਪਕੜ ਲਏ, ਤੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਾਨਾਂ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਤਿੱਖੇ ਦੰਦ, ਤੇ ਭਾਰੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਕੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ ਹੋਣ ਵਾਂਗ, ਭੱਜ ਪਏ। ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਜਾਦੂਈ ਰਥ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਖਚਰਾਂ ਵਲੋਂ ਖਿੱਚੀ ਜਾਂਦੀ, ਤੇ ਭਾਰੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਤਦ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਬੇਹੱਦ ਕਰੜੇ ਬਚਨ ਤੇ ਵੱਡੀ ਗੱਜ ਨਾਲ ਸਿਤਾ ਨੂੰ ਧਮਕਾਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ। ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਫੜੀ ਹੋਈ ਮਹਾਨ ਸਿਤਾ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦੀ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਸੀ। ਰਾਵਣ, ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਅੰਧਾ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਤਾ ਨੂੰ ਉਡਾ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਨਾਗਰਾਜ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਿਤਾ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਰਾਹੀਂ ਲੈ ਗਿਆ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੀਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁਖੀ ਤੇ ਬੇਚੈਨ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਾਗਲ, ਦੁੱਖੀ ਔਰਤ। “ਹੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਕ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਲੋਂ ਚੁੱਕੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ! ਹੇ ਰਾਘਵ, ਤੂੰ ਜੋ ਧਰਮ ਲਈ ਜਿੰਦ, ਸੁਖ ਤੇ ਧਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਅਣਧਰਮੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ! ਕੀ ਤੂੰ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ? ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭਸਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਤੂੰ ਅਜਿਹੀ ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦਾ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ? ਕਿਸੇ ਅਣਧਰਮੀ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਤੁਰੰਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਸਮਾਂ ਵੀ ਇੱਥੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਫਸਲਾਂ ਦੇ ਪੱਕਣ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਸਮੇਂ ਵਲੋਂ ਮਤਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਭਿਆਨਕ ਵਿਪਤਾ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਅੰਤ ਲਿਆਵੇਗੀ। ਹੁਣ ਕੈਕੇਈ ਤੇ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋਣਗੇ; ਧਰਮੀ ਪਤੀ ਦੀ ਧਰਮੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਹ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਜਨਸਥਾਨ ਦੇ ਖਿੜਦੇ ਕਰਨਿਕਾਰ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹਾਂ: ਜਲਦੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਰਾਵਣ ਸਿਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਹੰਸਾਂ ਤੇ ਬਗਲਿਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਗੋਦਾਵਰੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ; ਜਲਦੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਰਾਵਣ ਸਿਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸੁਣਾਓ ਕਿ ਮੈਂ ਲੈ ਜਾਈ ਗਈ ਹਾਂ। ਇੱਥੇ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਜੀਵ ਹਨ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਿਸਮ ਦੇ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਾਲੇ ਹਿਰਣਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਜਦ ਮੈਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਿਆਰੀ, ਬੇਸਹਾਰਾ ਹੋ ਕੇ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ—ਉਹਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਸਿਤਾ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਉਹ, ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵੇਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਵੀ ਚੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੋਵਾਂ।