ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਹਿਆ, “ਰਾਮ, ਉਹ ਮਾਨਵ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੈ—even ਮੇਰੀ ਉਂਗਲੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਓ ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ, ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਜੋ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਵਣ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ (ਸੀਤਾ) ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਤਿੱਖੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, “ਤੂੰ, ਜਿਹੜਾ ਮੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਭਰਾ ਹੈ—ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ—ਤੂੰ ਮੰਦ ਇਰਾਦਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਦਾਵਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?” ਸੀਤਾ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, “ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਰਾਵਣ, ਜਿਹੜਾ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਬੁਰਾ ਮਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਕਠੋਰ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਅਗਵਾ ਕਰਕੇ ਜਿਉਂਦਾ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਜਦ ਮੇਰੇ, ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਸ਼ਚੀ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਧਾਰਕ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਅਗਵਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੋਈ ਲੰਮਾ ਜੀਵਨ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਵਰਗੀ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਛੇੜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਤੂੰ ਚਾਹੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੀ ਪੀ ਲੈ, ਤੂੰ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾਵੇਗਾ।” ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰੰਯ ਕਾਂਡ ਦੀ ਉਨਤਾਲੀਵੀਂ ਸਰਗਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਸੀਤਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹੱਥ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵੱਡਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਮੁੜ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਤੇਰੇ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੀ, ਤੂੰ ਪਾਗਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪੀ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤਿੱਖੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਛੇਦ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਤਹ ਨੂੰ ਵੰਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਪਾਗਲ ਮਹਿਲਾ, ਮੇਰਾ ਚਮਤਕਾਰ ਦੇਖ, ਮੈਂ ਜੋ ਰੂਪ ਚਾਹਾਂ, ਧਾਰ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।” ਜਦ ਰਾਵਣ, ਮੋਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬੋਲਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਰਦਾਨਾ, ਨਰਮ ਰੂਪ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ—ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਭਰਾ, ਕਾਲ ਵਾਂਗ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੂਨ ਵਾਂਗ ਲਾਲ, ਗਰਮ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਕਾਲੇ ਬਾਦਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦਸ-ਸਿਰ, ਵੀਹ-ਬਾਹ ਵਾਲਾ ਰਾਤ ਦਾ ਯਾਤਰੀ, ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਸਾਧੂ ਦਾ ਭੇਸ ਛੱਡ ਕੇ। ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸੀਤਾ—ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਤਨ—ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਾਲੇ ਵਾਲ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਸੁੰਦਰ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਬੋਲਿਆ, “ਜੇ ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆ ਜਾ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਯੋਗ ਪਤੀ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਚੁਣ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਿਰੇਸ਼ਠ ਪਤੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਥਿਲੀ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਤੇਰਾ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਆਪਣੀ ਮਾਨਵ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਛੱਡ ਦੇ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਕਰ; ਰਾਮ ਨੂੰ ਛੱਡ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ, ਆਪਣੀ ਮਕਸਦ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਗੁਆ ਦਿੱਤੀ।” ਰਾਵਣ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕਿਹੜੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ, ਓ ਪਾਗਲ, ਤੂੰ ਉਸ ਮਾਨਵ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਅਤੇ ਦੋਸਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ? ਉਹ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਹਨ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਮੈਥਿਲੀ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਦੇ ਯੋਗ ਅਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਕਿਹਾ। ਫਿਰ, ਦੁਰਾਸ਼ਾ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਗ੍ਰਸਤ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਹਿਨੀ ਵਾਂਗ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਲੋਟਸ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ, ਤੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਤੰਗਾਂ ਫੜ ਲੀਆਂ। ਜਦ ਰਾਵਣ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਤਿੱਖੇ ਦੰਦ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਡਰ ਕੇ, ਭੱਜ ਗਏ। ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਵਿਲੱਖਣ, ਜਾਦੂਈ ਰਥ ਆਈ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਖਚਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਖਿੱਚੀ ਜਾਂਦੀ, ਤੇ ਕਰਕ-ਸੁਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਧਮਕਾਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ 'ਚ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਰਥ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਵਣ ਵੱਲੋਂ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਸੀਤਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਚੀਖ ਪਈ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੀ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਸੀ। ਰਾਵਣ, ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, serpent ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ, ਉੱਡਾ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੁਆਰਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਪਾਗਲ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਮਹਿਲਾ ਵਾਂਗ, ਚੀਖਿਆ। “ਓ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਕ ਰੂਪ-ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੁਆਰਾ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ! ਰਾਘਵ, ਤੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਮ ਲਈ ਜੀਵਨ, ਸੁਖ, ਅਤੇ ਧਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਅਨਿਆਇਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ! ਕੀ ਤੂੰ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਦਾ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੜਾਉਣ ਵਾਲਾ? ਤੂੰ ਐਸਾ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ, ਸਜ਼ਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ?” “ਵਿਗੜੇ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਤੁਰੰਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਸਮਾਂ ਵੀ ਇੱਥੇ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਫਸਲਾਂ ਦੇ ਪੱਕਣ ਵਿੱਚ। ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਮਲਿਆ ਹੋਇਆ; ਹੁਣ, ਰਾਮ ਤੋਂ, ਭਿਆਨਕ ਵਿਪਤਾ ਸਹਿ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਦਾ ਅੰਤ ਲਿਆਵੇਗੀ। ਹੁਣ, ਕੈਕੇਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਧਰਮਵਾਨ ਪਤੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀ ਅਗਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।” “ਮੈਂ ਜਨਸਥਾਨ ਦੇ ਖਿੜਦੇ ਕਰਨਿਕਾਰਾ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ: ਜਲਦੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਰਾਵਣ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਗੋਦਾਵਰੀ ਦਰਿਆ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੰਸਾਂ ਅਤੇ ਕੁਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ: ਜਲਦੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਰਾਵਣ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅਤੇ, ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ: ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਲੈ ਜਾਈ ਗਈ ਹਾਂ।" "ਜੋ ਵੀ ਜੀਵ ਇੱਥੇ ਹਨ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਿਸਮ ਦੇ, ਮੈਂ ਸਭ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੀ ਹਾਂ—ਹਿਰਨਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੀ।