ਚਮਕਦਾਰ ਚਿੱਟੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਨਗਰੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਸੋਨੇ ਦੇ ਅੰਗਣਿਆਂ ਅਤੇ ਲਾਜਵਰਦ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੌਣਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ—ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫਲ ਲੈ ਕੇ ਲਹਿਰਾਉਂਦੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸੀਤੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੇਗੀ; ਇਥੇ ਤੈਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ। ਇਥੇ ਤੂੰ ਮਾਨਵ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਸੁਖ ਭੋਗੇਗੀ, ਤੇ ਰਾਮ ਦੀ ਯਾਦ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ, ਜਿਸਦੀ ਆਯੁ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਰਾਮ ਨਾਲ ਕੀ ਹਾਸਲ ਕਰੇਗੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਜ ਵੀ ਗਵਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਹੁਣ ਮਨੁੱਖੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ; ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਨਾ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਜ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਦੇਵੇਂਗੀ, ਤਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪਛਤਾਵੇਂਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਨੂੰ ਲੱਤ ਮਾਰ ਕੇ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਰਾਮ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤਾ ਕੀ, ਮੇਰੀ ਉਂਗਲੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਜੋ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਸੀਤਾ ਦੇ ਨੇਤਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਉਸਨੇ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਕੜਕ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ, ਜੋ ਬੁਰਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਭਰਾ ਆਖ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ? ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ, ਜੋ ਨਿਰੰਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਬੁਰੇ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਚੁਰਾ ਕੇ ਵੀ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਸ਼ਚੀ ਵਰਗੀ ਅਨੋਖੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਕਰ ਲਏ, ਤਾਂ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਮੇਰੇ ਵਰਗੀ ਔਰਤ ਦਾ ਅਪਹਰਣ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ ਵੀ ਤੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਨਹੀਂ ਲੱਭੇਗਾ।" ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਲ਼ਮੀਕਿ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਦੇ ਉਨੰਜਵੇਂ ਸਰਗ ਦੀ ਕਥਾ। ਸੀਤਾ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹੱਥ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਮੁੜ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਬਾਰੇ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ, ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪੀ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੀ ਛੀਦ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਹੇ ਮੂਰਖ, ਮੈਂ ਜੋ ਚਾਹਾਂ, ਉਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।" ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਮੋਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇ ਨੇਤਰ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਮਿੱਠਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੇਂ ਦਾ ਰੂਪ, ਜੋ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਭਰਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਨੇਤਰ ਲਹੂ ਵਰਗੇ ਲਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਤਪਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਤੇ ਵੀਹ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਉਹ ਰਾਤ ਦਾ ਯਾਤਰੀ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿਖਾ ਗਿਆ, ਸਾਧੂ ਦਾ ਭੇਸ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਲਾਲ-ਲਹੂ ਰੰਗ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰਤਨ ਸੀ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੇ ਕਾਲੇ ਵਾਲ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਤੂੰ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਲੈ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਯੋਗ ਪਤੀ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਚੁਣ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਸਾਥੀ ਬਣ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ ਪਤੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਦੇ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਵਾਂਗਾ। ਆਪਣੀ ਮਨੁੱਖੀ ਲਗਨ ਛੱਡ ਦੇ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਕਰ; ਰਾਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਜ ਗਵਾ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੇ ਮਕਸਦ 'ਚ ਅਸਫਲ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਆਯੁ ਸੀਮਤ ਹੈ। ਤੂੰ ਕਿਸ ਗੁਣ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮੂਰਖ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰ ਸਮਝਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਮਰਦ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਸਨੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ ਰਾਜ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ? ਉਹ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਯੋਗ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਬੋਲਿਆ। ਫਿਰ, ਕਾਮਨਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ, ਦੁਸ਼ਟ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਵੱਲ ਵਧ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਹਣੀ ਨੂੰ ਜਕੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸੀਤਾ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ, ਤੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਰਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪਕੜ ਲਿਆ। ਉਸਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਵਾਂਗ ਭੱਜ ਗਏ। ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਦਾ ਅਦਭੁਤ ਮਾਇਆਮਈ ਰਥ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਖੱਚਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਕਰੜੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਧਮਕਾ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੱਜ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ। ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੱਥ ਚੜ੍ਹੀ ਮਹਾਨ ਸੀਤਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚੀਕਣ ਲੱਗੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਮਾਰਣ ਲੱਗੀ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਸੀ। ਕਾਮਨਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਡਾ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਉਸਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਚਿੱਤ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੀੜਤ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਚੀਕ ਪਾਈ। "ਹੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ!" "ਹੇ ਰਾਘਵ, ਤੂੰ ਜੋ ਧਰਮ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਸੁਖ ਤੇ ਧਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਅਣਧਰਮਿਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੀਤਾ ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਅਪਹਰਿਤ ਹੋ ਗਈ, ਉਸਦੀ ਬੇਬਸੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਕਦੀ ਰਹੀ।