ਜਦੋਂ ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਕਹੀ, ਤਾਂ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਲਕੀਰ ਪੈ ਗਈ। ਉਹ ਕਠੋਰ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ! ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦਾ ਵੈਰੀ ਭਰਾ, ਦਸ਼ਮੁੱਖ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ। ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।" ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਅੰਗ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਨਾਗ – ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਡਰ ਤੋਂ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਵਿਸ਼ਰਵਣ, ਜਿਹੜਾ ਹੋਰ ਮਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਵੀ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲੜਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਡਰ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਸੋਹਣਾ ਮਹਿਲ ਛੱਡ ਕੇ ਹੁਣ ਕੈਲਾਸ਼ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਹਵਾਈ ਰਥ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਪੁਸ਼ਪਕ ਹੈ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਰਥ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦੀ ਕੁੜੀ! ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ ਕੰਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਥੇ ਮੈਂ ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹਵਾ ਵੀ ਹੌਲੀ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਰਨਾਂ ਤੀਖੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਠੰਢੀਆਂ। ਜਿਥੇ ਮੈਂ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਉਥੇ ਦਰੱਖ਼ਤ ਹਿਲਦੇ ਨਹੀਂ, ਪੱਤੇ ਨਹੀਂ ਲਰਦੇ, ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਥੰਮ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਮੇਰਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਲੰਕਾ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲਈ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚੰਦੀ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਆੰਗਣ ਤੇ ਨੀਲੇ ਪੱਥਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉੱਥੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੈ, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਹਨ।" "ਹੇ ਸੀਤਾ, ਤੂੰ ਉਥੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੇਂਗੀ। ਤੈਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ। ਇਨਸਾਨੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੋਹਾਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਿਲਣਗੀਆਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਭੁੱਲ ਜਾਵੇਂਗੀ। ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।" "ਹੁਣ ਰਾਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਜ, ਮਿਤਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਕੀ ਲੈਣਾ? ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈ, ਕਬੂਲ ਕਰ। ਪ੍ਰੇਮ ਤੋਂ ਵਿਹੜਿਆ ਹੋਇਆ ਮੈਨੂੰ ਠੁਕਰਾਉਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇਂਗੀ, ਤਾਂ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਤੈਨੂੰ ਪਛਤਾਵਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਨੂੰ ਲੱਤ ਮਾਰ ਕੇ ਹੋਇਆ।" "ਰਾਮ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਉਂਗਲੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਤੂੰ, ਜੋ ਮੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਭਰਾ ਆਖ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਲਈ ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਬੇਅਕਲ ਤੇ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਹੈਂ।" "ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵੀ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਜੇ ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕੇਂਗਾ। ਸ਼ਚੀ ਵਰਗੀ ਅਨੋਖੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵੀ ਕੋਈ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਵਰਗੀ ਨਾਰੀ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ ਵੀ ਤੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕੇਂਗਾ।" ਹੁਣ ਸੁਣੋ ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਦੀ ਉਨੰਜਵੀਂ ਸਰਗਾ। ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹੱਥ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵੱਡਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਫਿਰ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ, ਜਿਹੜੀ ਅਕਲ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।" "ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਚੁੱਕ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਪੀ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਤਿੱਖੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਛੀਦ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਚਿੱਟਾ ਵੰਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਵੇਖ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਜੋ ਮੋਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਤੁਰੰਤ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੁਮੀਤ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਸਮੇਂ (ਕਾਲ) ਵਰਗਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਹੂ ਵਾਂਗ ਲਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਰਮ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦਸ ਸਿਰਾਂ, ਵੀਹ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿਖਾ ਕੇ, ਜੋਗੀ ਦਾ ਭੇਸ ਤਿਆਗ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਮੈਥਿਲੀ, ਜੋ ਨਾਰੀਆਂ ਵਿਚ ਨਗੀਨਾ ਸੀ, ਵਲ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਾਲੇ ਵਾਲ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਤੂੰ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਯੋਗ ਪਤੀ ਹਾਂ।" "ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਥੀ ਚੁਣ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਧੀਆ ਪਤੀ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕਦੇ ਭੀ ਮੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਮਨੁੱਖੀ ਮੋਹ ਛੱਡ ਦੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਗੁਆ ਚੁੱਕਾ, ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਹਾਰ ਚੁੱਕਾ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਉਮਰ ਸੀਮਤ ਹੈ।" "ਹੇ ਭੁਲਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਘਮੰਡ ਹੈ, ਤੂੰ ਕਿਹੜੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਕ ਔਰਤ ਦੇ ਬੋਲ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਤੇ ਮਿਤਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ? ਉਹ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਧੌਂਸ ਨਾਲ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਤੇ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਧਰਮ ਤੇ ਸਤਿ ਉੱਤੇ ਅਡਿੱਠ ਰਹਿ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਦਾ ਡਟ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।