ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਮੌਤ ਵਰਗੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਉਹ ਸੀਤਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼, ਤਾਕਤ, ਨਾਮ ਅਤੇ ਕਾਰਨਾਮੇ ਵੇਖਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਵਾਮਿਕੀ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਅਰੰਯ ਕਾਂਡ ਦੀ ਅਠਵੀਂ ਚੌਪਾਈ ਸੁਣੋ। ਜਿਵੇਂ ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ, ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਭੌਹ ਤੇ ਲਕੀਰ ਪੈ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਲੱਗਾ। "ਓ ਸੁਧਰੀ ਨਾਰੀ, ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਹਾਂ—ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀ ਭਰਾ, ਦਸ਼ਮੁਖ, ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ। ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਸੁਣ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਦੇਵਤਾ, ਗੰਧਰਵ, ਭੂਤ, ਪੰਛੀ ਅਤੇ ਸਪ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸਦਾ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਵੈਸ਼ਰਵਣ, ਜੋ ਵੱਖਰੀ ਮਾਂ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਨੂੰ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਲਈ ਚੁਣਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਡਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੁਣ ਕੈਲਾਸ ਪਰਬਤ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਵਿਮਾਨ—ਪੁਸ਼ਪਕ—ਜੋ ਮਨਚਾਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਾਇਆ। ਮੈਂ ਉਸ 'ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਫਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੀ ਧੀ, ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖ ਕੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹਵਾ ਹੌਲੀ ਚੱਲਦੀ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਤੀਖੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਠੰਢੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਸਭ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡਰ ਕਰਕੇ। ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਮੌਜੂਦ ਜਾਂ ਚਲਦਾ ਹਾਂ, ਰੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪੱਤੇ ਨਹੀਂ ਹਿਲਾਉਂਦੇ, ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਠਹਿਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਮੇਰਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਲੰਕਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਅਮਰਾਵਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚਮਕਦੇ ਚਿੱਟੇ ਕੰਧ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਆੰਗਣ ਅਤੇ ਲਾਪਿਸ ਲਾਜੂਲੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਥੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੈ, ਵਾਦਯਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਥੇ, ਸੀਤਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੇਗੀ; ਤੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਨਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ। ਮਨੁੱਖੀ ਅਤੇ ਦਿਵਿ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਰ ਗਿਆ, ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ। ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਗੁਆ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਕੀ ਹਾਸਲ ਕਰੇਗੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਰਾਮ ਨਾਲ, ਜੋ ਰਾਜ ਖੋ ਬੈਠਾ, ਮਨ ਖੋ ਬੈਠਾ, ਅਤੇ ਵਨਵਾਸੀ ਜੀਵਨ ਜੀ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਤੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰ; ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਠੁਕਰਾ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੇਦਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਠੁਕਰਾਏਗੀ, ਡਰਪੋਕ ਨਾਰੀ, ਤੂੰ ਪਛਤਾਏਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਨੂੰ ਪੈਰ ਮਾਰ ਕੇ ਪਛਤਾਇਆ। ਰਾਮ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੀ ਉਂਗਲੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਸੁਖ ਮਾਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਿੱਜੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਠੋਰ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। "ਤੂੰ, ਜੋ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਕਿਵੇਂ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਭਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ? ਨਿਸ਼ਚਿਤ, ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ, ਰਾਵਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਕਠੋਰ, ਮਾੜਾ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਓਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵੀ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ। ਸ਼ਚੀ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਭੰਗ ਕਰਕੇ ਵੀ ਕੋਈ ਲੰਬਾ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਵਰਗੀ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਭੰਗ ਕਰਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਾ, ਤੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾਏਗਾ।" ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਵਾਮਿਕੀ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਅਰੰਯ ਕਾਂਡ ਦੀ ਉਨੰਜੀ ਚੌਪਾਈ ਸੁਣੋ। ਸੀਤਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ਼ਮੁਖ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵੱਡਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਮੁੜ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਤੈਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਪਾਗਲ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਚੁਕ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਪੀ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੀਖੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਛੇਦ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਪਾਗਲ ਨਾਰੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੋਈ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ, ਮੋਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸ਼ਬਦ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ 'ਤੇ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਤੁਰੰਤ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਰਮ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਡਰਾਵਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਸਮੇਂ ਵਰਗਾ, ਜੋ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਭਰਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਹੂ ਵਾਂਗ ਲਾਲ, ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦਸ਼ਮੁਖ, ਵੀਹ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਰਾਤ ਦਾ ਭਟਕਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਵਨਵਾਸੀ ਦਾ ਭੇਸ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਵਣ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਲਾਲ ਕੱਪੜਿਆਂ 'ਚ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਤਨ ਸੀ, ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਾਲੇ ਵਾਲ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਚਮਕਦੇ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਸੁੰਦਰ ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। "ਜੇ ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਯੋਗ ਪਤੀ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਥੀ ਚੁਣ—ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ ਪਤੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਨਰਮ ਨਾਰੀ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਆਪਣੀ ਮਨੁੱਖੀ ਲਗਾਵਟ ਛੱਡ ਦੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਕਰ; ਰਾਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਜ ਖੋ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਖੋ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸੀਮਤ ਹੈ।