ਸੀਤਾ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਕਹਿਆ, "ਤੂੰ ਰਾਘਵ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਨੂੰ ਸੂਈ ਨਾਲ ਰਗੜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਰੇਜ਼ਰ ਨੂੰ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਪੱਥਰ ਗਲ ਵਿੱਚ ਬਾਂਧ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਜਾਂ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਹੱਥੀਂ ਫੜਨ ਦੀ ਚਾਹ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ। ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਉੱਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆ, ਤੂੰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਜਿਵੇਂ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਨੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਤੁਰਨ ਦੀ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਐਸੇ ਹੀ ਰਾਮ ਵਰਗੀ ਪਤਨੀ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਉਹੋ ਜਿੰਨੀ ਦੂਰੀ ਹੈ, ਜਿੰਨੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਗਿੱਦੜ, ਦਰਿਆ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਚੰਗੀ ਮਦਿਰਾ ਤੇ ਘੱਟ ਮਦਿਰਾ ਵਿਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸੋਨੇ, ਸੀਸੇ ਤੇ ਲੋਹੇ, ਚੰਦਨ, ਪਾਣੀ ਤੇ Keeਚੜ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਗਧੇ ਵਿਚ ਜਿੰਨੀ ਦੂਰੀ ਹੈ, ਓਨੀ ਹੀ ਦੂਰ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਬਾਣ ਫੜਕੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਤਾੰ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਤੂੰ ਛੀਨ ਲਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਨਹੀਂ ਪਾਵਾਂਗੀ—ਜਿਵੇਂ ਮੱਖੀ ਘੀ ਖਾ ਲਵੇ, ਪਰ ਘੀ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਉਸ ਪਾਪੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ। ਉਸਦੇ ਅੰਗ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਉਹ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੌਦੇ ਵਾਂਗ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹਿਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਕੰਬਦਿਆਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਮੌਤ ਵਰਗੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼, ਤਾਕਤ, ਨਾਮ ਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕੰਡ ਦੇ ਅਠਤਾਲੀਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ। ਜਦ ਸੀਤਾ ਨੇ ਇਉਂ ਆਖਿਆ, ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭੌਹਾਂ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਕਠੋਰ ਬੋਲਿਆ, "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ, ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਰਵਾਣਾ ਦਾ ਵੈਰੀ ਭਰਾ, ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ—ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਭੂਤ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਸੱਪ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਵਿਸ਼ਰਵਾਣਾ, ਜੋ ਵੱਖਰੀ ਮਾਂ ਤੋਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲੜਿਆ ਤੇ ਜਿੱਤਿਆ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਡਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸੋਹਣਾ ਮਹਿਲ ਛੱਡ ਕੇ ਹੁਣ ਕੈਲਾਸ਼ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਪੂਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ, ਜੋ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਮृਦੁਲਾ; ਇਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦੀ ਧੀ, ਸਿਰਫ ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖ ਕੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹਵਾ ਹੌਲੀ ਵਗਦੀ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਰਨਾਂ ਤਿੱਖੀਆਂ, ਤੇ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਠੰਢੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਭ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡਰਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਦਰੱਖ਼ਤ ਪੱਤੇ ਨਹੀਂ ਹਿਲਾਉਂਦੇ, ਤੇ ਦਰਿਆ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਰੋਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਮੇਰਾ ਸੋਹਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਲੰਕਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਲਈ ਅਮਰਾਵਤੀ ਅਮਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚਮਕਦੇ ਚਿੱਟੇ ਕੰਧ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਅੰਗਣ ਤੇ ਲਾਜਵਰਦ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਹਨ। ਉੱਥੇ, ਹੇ ਸੀਤਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੇਗੀ; ਤੈਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਔਰਤਾਂ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਆਉਣਗੀਆਂ। ਮਨੁੱਖੀ ਤੇ ਦਿਵਿ ਵਿਹਾਰ ਭੋਗ ਕੇ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਭੁੱਲ ਜਾਵੇਂਗੀ। ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਘਟਣ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਰਾਮ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰੇਂਗੀ, ਜੋ ਰਾਜ ਤੇ ਮਨ ਗੁਆ ਚੁੱਕਾ, ਤੇ ਤਪੱਸਵੀ ਬਣ ਗਿਆ? ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ; ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਛੇਤੀ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਨੂੰ ਤੂੰ ਠੁਕਰਾ ਨਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਠੁਕਰਾਵੇਂਗੀ, ਤਾੰ ਤੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਪਛਤਾਵੇਂਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਨੂੰ ਲੱਤ ਮਾਰੀ ਸੀ। ਰਾਮ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਉਂਗਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਕੱਲੀ ਵਿੱਚ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਆਖੇ, "ਤੂੰ, ਜਿਹੜਾ ਬੁਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਭਰਾ ਆਖ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ? ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ, ਹੇ ਰਾਵਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤੂੰ, ਕਰੂੜ, ਮੰਦਬੁੱਧੀ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਰਾਜਾ ਹੈਂ। ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵੀ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਤੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ। ਕੋਈ ਸ਼ਖ਼ਸ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਹਾਣ ਕੇ ਵੀ ਲੰਮਾ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਵਰਗੀ ਔਰਤ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਪਾ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੀ ਪੀ ਲੈ, ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕੰਡ ਦੇ ਉਨੰਜਾ (49)ਵੇਂ ਸਰਗ ਨੂੰ। ਸੀਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾ-ਬਲਵਾਨ ਦਸ-ਸੀਸੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹੱਥ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵੱਡਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਫਿਰ ਮੈਥਿਲੀ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ, ਤੂੰ ਪਾਗਲ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਠਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਪੀ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤਿੱਖੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੀ ਛੇਦ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਨੂੰ ਚੀਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਹੇ ਪਾਗਲ, ਮੈਂ ਜਿਹੜਾ ਚਾਹਾਂ, ਉਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਮੋਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।